บทที่ 14 - ทำไมถึงเก่งขึ้นผิดหูผิดตา

บทที่ 14 - ทำไมถึงเก่งขึ้นผิดหูผิดตา

"ทำครับ ถ้าเป็นเคสที่ผมทำได้และคนไข้ยินดีจะทำ ผมทำหมดครับ" หลู่เฉิงตอบพร้อมรอยยิ้ม

"พี่หาน ผมเข้าใจพี่ แต่พี่ก็น่าจะรู้ว่าวันที่ไม่ต้องอยู่เวรดึกมันสวรรค์แค่ไหน"

หานเสี่ยวผิงอายุมากกว่าหลู่เฉิงปีนึง เป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเหมือนกัน นิสัยเป็นกันเอง ถือว่าเป็นพี่ชายที่จริงใจกับหลู่เฉิงคนหนึ่งในแผนก

หานเสี่ยวผิงหัวและหน้าค่อนข้างเหลี่ยม มองข้างๆ จะเห็นหน้าใหญ่มาก เขาพูดเสียงเบา "เสี่ยวลู่ นายไม่ใช่เวรสำรอง ไม่ใช่เวรเช้า ปฏิเสธได้นะ"

"ชั่วโมงทำงานนายมันเกินมาเยอะมากแล้ว ไม่จำเป็นต้องบ้าพลังขนาดนั้น ผ่าไหวเหรอ"

หานเสี่ยวผิงเป็นสาย "นอนกิน" ประจำแผนก อยู่แบบเช้าชามเย็นชาม วางตำแหน่งตัวเองชัดเจนว่าเป็นแค่หมอส่งต่อคนไข้

เวลาเข้าเวรก็รับผิดชอบดี แต่ถ้าจะให้ทำโอที ถ้าไม่ใช่ "เวรสำรอง" อย่าหวังว่าจะเรียกตัวได้

"ไม่เป็นไรหรอกพี่... พี่ผิง!" หลู่เฉิงเกือบจะหลุดปากเรียกฉายาพี่หัวเหลี่ยมออกไปแล้ว

"เดี๋ยวผมไปดูคนไข้เย็บเส้นเอ็นคนก่อนของผมหน่อย พี่ผิงคุยกับคนไข้ใหม่เรื่องผ่าตัดให้เรียบร้อยแล้วโทรเรียกผมนะ"

"รบกวนหน่อยนะครับพี่ผิง เดี๋ยวผมเลี้ยงน้ำ"

หลู่เฉิงรู้ดีว่าด้วยนิสัยของหานเสี่ยวผิง ถ้าเขาลังเลแม้แต่นิดเดียว พี่แกคงไล่คนไข้ไปที่อื่นแล้ว

เพราะถ้าหลู่เฉิงเข้าห้องผ่าตัด หานเสี่ยวผิงก็ต้องเข้าไปเป็นลูกมือด้วย

ตามหลักการ หมอเวรหอผู้ป่วยและเวรสำรองต้องเข้าห้องผ่าตัดทำเคสฉุกเฉิน ถ้าทำไม่ได้ค่อยเรียกหัวหน้าหลิน

เคสเย็บเส้นเอ็นเรียกเวรสำรองไปก็ไร้ประโยชน์ แต่หลู่เฉิงคนเดียวทำไม่ได้ ก็ต้องให้หานเสี่ยวผิงช่วยจับเครื่องมือ

หานเสี่ยวผิงส่ายหน้า "เสี่ยวลู่ ไม่ใช่เรื่องเลี้ยงน้ำหรือไม่เลี้ยง... ช่างเถอะ ยิ่งพูดยิ่งงง เดี๋ยวฉันเลี้ยงกาแฟนายเอง"

"นายกินกาแฟตอนกลางคืนแล้วนอนหลับใช่ไหม" หานเสี่ยวผิงถามย้ำ

"หลับสบายหายห่วง" หลู่เฉิงตอบแล้วเดินเข้าห้องพักผู้ป่วย

...

คนไข้เย็บเส้นเอ็นรายก่อนหน้ากำลังยืนฝึกกำมือแบมืออยู่ที่หน้าต่าง

หลังเย็บเส้นเอ็น ถ้าเทคนิคดี วิธีการถูกต้อง ต้องรีบทำกายภาพบำบัด เพื่อป้องกันเส้นเอ็นและกล้ามเนื้อยึดติด นี่คือแนวคิดการฟื้นตัวเร็วของศัลยกรรมกระดูกและมือ

เขาได้ยินเสียงฝีเท้าก็หันมา พอเห็นว่าเป็นหลู่เฉิงก็ยิ้มกว้าง "หมอหลู่ หมอหานบอกว่าวันนี้หมอหยุดไม่ใช่เหรอ"

หลู่เฉิงตอบ "มีคนไข้เส้นเอ็นขาดมาอีกคน อาการคล้ายๆ กับพี่ ผมเลยมาผ่าตัด แล้วก็แวะมาดูพี่ด้วย"

"เป็นไง วันนี้ทำกายภาพแล้วไม่เจ็บเหมือนวันก่อนๆ แล้วใช่ไหม"

ชายหนุ่มโชว์การงอและเหยียดนิ้วให้ดู แล้วยกนิ้วโป้งมือข้างดีให้ ยิ้มแฉ่ง "หมอหลู่ มีเรื่องนึงอย่าว่าผมนะ ผมส่งคลิปตอนทำกายภาพไปให้เพื่อนดู"

"เพื่อนผมเขารู้จักหมอกระดูกโรงพยาบาลอื่น เขาบอกว่าฟื้นตัวดีมาก ผ่าตัดมาดีมาก ต่อไปการใช้งานมือไม่น่าจะมีปัญหาอะไร"

ยุคนี้สื่อโซเชียลไว การติดต่อสื่อสารรวดเร็ว ไม่เหมือนสมัยก่อนที่ข้อมูลข่าวสารเข้าถึงยาก

คนไข้จะเช็กประวัติหมอกับคนรู้จักก่อนหรือหลังผ่าตัด หมอเจ้าของไข้ก็ห้ามไม่ได้

แต่หลู่เฉิงรู้สึกทะแม่งๆ "ดูท่าทางพี่จะยังไม่ค่อยเชื่อฝีมืออาจารย์เฉินนะครับเนี่ย"

"จริงๆ ไม่ถูกนะ พี่จะมองว่าอาจารย์เฉินแกถือตัวไม่ยอมผ่าให้ก็ได้ แต่อย่าไปสงสัยฝีมือแกเชียว"

"อาจารย์เฉินบอกว่าพี่ฟื้นตัวดีมากครับ" หลู่เฉิงไม่ได้อวดอ้างฝีมือตัวเอง แต่ในใจก็ดีใจไม่น้อย

ชายหนุ่มกลอกตามองบน บ่นอุบอิบ "อาจารย์เฉินเก่งแค่ไหน แต่ทำตัวสูงส่งแบบนั้นผมก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรด้วยนี่นา"

"สู้หมอหลู่ไม่ได้ ช่วงนี้ผมได้ยินคนพูดกันเยอะเลยว่า ในโรงพยาบาลประชาชนไม่มีใครกล้าทำเคสแบบผม..."

"ไม่นึกเลยว่าหมอจะหนุ่มขนาดนี้ แถมยังมีท่าไม้ตายหากินได้ทั่วด้วย" น้ำเสียงชายหนุ่มดูเป็นมิตรขึ้น

สำหรับเขา หลู่เฉิงแก้ปัญหาให้เขาได้ ก็คือหมอที่ดี

หลู่เฉิงตอบกลับ "ท่าไม้ตายหากินได้ทั่วอะไรกัน ถ้าผมขโมยวิชาเย็บเส้นเอ็นทั้งหมดมาจากอาจารย์เฉินได้ นั่นแหละถึงจะเรียกว่าหากินได้ทั่วอำเภอของจริง"

"ไม่พูดเรื่องนั้นดีกว่า ตอนนี้พี่ฟื้นตัวดี แผลก็ดี"

"พรุ่งนี้เที่ยงก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว"

"กลับไปก็กินยาต่อเนื่อง ฝึกกายภาพตามมาตรฐาน อย่าเพิ่งยกของหนักเกินไปภายในหนึ่งเดือน น้ำหนักที่ยกได้ผมเขียนบอกละเอียดแล้ว"

"ยังจำได้ใช่ไหม"

ชายหนุ่มพยักหน้า นั่งลงบนเตียงผ้าปูสีฟ้าขาว "จำได้สิหมอ หมอหลู่ย้ำมาเป็นสิบรอบแล้ว ผมท่องถอยหลังยังได้เลย"

"อย่าหาทำ!" หลู่เฉิงทำหน้าตื่น "พี่จะท่องไม่ได้ไม่เป็นไร แต่อย่าท่องถอยหลัง"

"พี่ชาย น้ำหนักที่ยกมันต้องค่อยๆ เพิ่ม พี่เล่นท่องถอยหลังเดี๋ยวก็บรรลัยหรอก"

ชายหนุ่มหัวเราะร่า "หมอหลู่ ผมล้อเล่น ร่างกายผมเอง ผมจะกล้าเสี่ยงขนาดนั้นได้ไง"

"ขอบคุณมากนะหมอหลู่..."

"ไม่เป็นไร งั้นตกลงตามนี้นะ พรุ่งนี้เที่ยงเอายากลับบ้าน... กลับไปตั้งใจทำกายภาพ อย่าฝืนตัวเอง!" หลู่เฉิงยังคงบ่นย้ำ

เป็นหมอต้องละเอียดรอบคอบ บางคำสั่งแพทย์ย้ำกี่ทีก็ไม่ถือว่ามากไป

หมอผ่าตัดไม่กลัวคนไข้ฉลาด แต่กลัวคนไข้ที่อวดฉลาดและทำอะไรโดยพละการ นี่เป็นเคสผ่าตัดแรกของหลู่เฉิง เขาต้องกำชับให้แม่นยำที่สุด

[จากการกำชับแผนการฟื้นฟูหลังผ่าตัดหลายครั้งอย่างแม่นยำ ช่วยลดความเสี่ยงที่ผู้ป่วยจะ 'ฝึกหนักเกินไป' หรือ 'ฝึกไม่ถึงเกณฑ์' ได้ระดับหนึ่ง ได้รับแต้มทักษะ 0.1 แต้ม]

ได้เศษเนื้อยุงมาอีกแล้ว

...

หลังจากหลู่เฉิงออกไป คนไข้เตียงข้างๆ ก็พูดขึ้น "เสี่ยวโจว หมอเจ้าของไข้นายนี่ดีนะ ละเอียด ใจเย็น แถมยังหล่อด้วย"

คนที่ชื่อเสี่ยวโจวพยักหน้า "หมอหลู่ดีจริงๆ ใจเย็นมาก สั่งงานละเอียดยิบ! นิสัยก็ดี"

"แน่นอนว่าฝีมือก็เฉียบ เพื่อนที่เป็นหมอของเพื่อนผมบอกว่า หมอหลู่น่าจะเลือกใช้วิธีผ่าตัดที่เหมาะสมที่สุด ผมถึงได้ฟื้นตัวเร็วขนาดนี้"

"เขาพูดศัพท์ยากๆ มาเยอะแยะ ผมฟังไม่รู้เรื่องหรอก สรุปสั้นๆ คือดีมาก..."

หลู่เฉิงกับหานเสี่ยวผิงเข้าห้องผ่าตัด หมอดมยาจัดการวางยาคนไข้เรียบร้อยแล้ว

รอบนี้ หลู่เฉิงดูผ่อนคลายกว่าเคสแรกมาก การลงมือก็ดูมั่นใจขึ้น

เพราะระดับทักษะมันอัปเกรดขึ้นมาจากเดิมแล้ว

[ทักษะสายการเย็บแผล: การเย็บเส้นเอ็น (ชำนาญ 2/10) (ใช้แต้มทักษะ -2), การเย็บแบบเคสเลอร์ประยุกต์ (ชำนาญ 3/10) (ใช้แต้มทักษะ -3)]

[แต้มทักษะคงเหลือ: 0.9]

หลู่เฉิงโชว์ฝีมือในตำแหน่งมือหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว หานเสี่ยวผิงยืนดูอยู่พักหนึ่งก็มั่นใจว่านี่ไม่ใช่เทคนิคที่เขาจะเรียนรู้ได้ เลยหันซ้ายหันขวามองไปเรื่อย เปื่อยถึงขั้นชวนพยาบาลโรมมิ่งคุย...

"เสี่ยวเสวี่ย เมื่อไหร่จะแต่งงานกับแฟนล่ะ"

"เลิกแล้ว" เสวี่ยเสวี่ยตอบเสียงเย็นชา

"เลิกแล้ว? ทำไมล่ะ" หานเสี่ยวผิงงง

"ผู้ชายเฮงซวย!" เสวี่ยเสวี่ยก้มหน้าเล่นมือถือ ปากก็ด่าไปด้วย

หานเสี่ยวผิง "เอ่อ..."

ระหว่างที่กำลังไปต่อไม่ถูก หานเสี่ยวผิงก็รีบหันหน้าเหลี่ยมๆ กลับมา แกล้งทำเป็นตั้งใจดูการผ่าตัด คอยช่วยหลู่เฉิงจับเครื่องมือตอนเย็บเคสเลอร์ประยุกต์

หลู่เฉิงไม่ทันสังเกตความผิดปกติของหานเสี่ยวผิง ยังคงจดจ่อกับการจัดการรอยต่อเส้นเอ็นอย่างละเอียด

ผ่านไปประมาณสองนาที เสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยของศาสตราจารย์เฉินซงก็ดังแทรกเข้ามาในหู "เอ๊ะ? ความชำนาญของเธอ ทำไมถึงพัฒนาขึ้นมาเยอะขนาดนี้"

ตาตี่ๆ ของเฉินซงเบิกกว้าง จนรอยตีนกาแทบจะฉีกออก ใบหูแทบจะกระดิก

ขนาดเฉินซงยังตกใจกับความเร็วในการพัฒนาของหลู่เฉิง

หลู่เฉิงเงยหน้าขึ้น ยิ้มอย่างสบายใจ "อาจารย์เฉินสอนดีไงครับ..."

หลู่เฉิงไม่แปลกใจที่เฉินซงดูออกว่าฝีมือเขาอยู่ระดับไหน ก็เลยพูดไปตามตรง

แม้ส่วนใหญ่จะมาจากการเติมแต้ม แต่ก็มีอย่างน้อย 0.1 ที่มาจากคำชี้แนะของเฉินซง

"อาจารย์เฉิน อาจารย์มาได้ยังไงครับ"

[จบแล้ว]