บทที่ 13: ร้ายกาจสมคำร่ำลือ

บทที่ 13: ร้ายกาจสมคำร่ำลือ

หลังจากก้าวลงจากรถ เฉินลั่วก็เตรียมตัวเริ่มเก็บกวาดทรัพยากรทันที

ฝ่าหวังทำหน้าที่เฝ้ายามอยู่ด้านนอกคลังแช่เย็น หากมีใครย่างกรายเข้ามา มันจะทำหน้าที่ส่งสัญญาณเตือนเฉินลั่วทันที

อันดับแรก เขาเปิดคลังแช่เย็นส่วนตัวที่ใช้เก็บเนื้อหมูที่เขากักตุนไว้ก่อนหน้านี้ แล้วจัดการเก็บพวกมันทั้งหมดเข้าสู่มิติพลังพิเศษ

สาเหตุที่เขาไม่อาจมาเก็บของก่อนวันสิ้นโลกได้ ก็เพราะเฉินลั่วยังจ่ายเงินงวดสุดท้ายไม่ครบ—เงินตั้งสองร้อยล้านหยวน หากยังจ่ายไม่จบย่อมไม่มีใครปล่อยให้เขาเข้าใกล้ของพวกนี้แน่ และหากจู่ๆ ทรัพยากรหายวับไปตอนนี้ ย่อมกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่ถูกสังเกตเห็นได้ง่าย

เมื่อเนื้อทั้งหมดถูกจัดเก็บไว้อย่างปลอดภัย เฉินลั่วก็รู้สึกเบาสบายใจขึ้นมาก เขาไม่สนหรอกว่าในอนาคตคนอื่นจะมีเนื้อกินหรือไม่ แต่อย่างน้อยเขากับซูต้าจู้จะมีเสบียงกินไปตลอดชาติแน่นอน

แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ทรัพยากรทั้งหมดในคลังแช่เย็นแห่งนี้ต้องตกเป็นของเขา

เฉินลั่วเปิดประตูคลังแช่เย็นห้องที่สองออก

ทว่าสิ่งที่เห็นภายในทำให้มุมปากของเขาถึงกับกระตุก

มันคือกระเทียม... กระเทียมเต็มโกดัง มีน้ำหนักรวมไม่รู้กี่สิบกี่ร้อยตัน

เขาจะเอากระเทียมมากมายขนาดนี้ไปทำอะไรกัน?

“ร้ายกาจสมเป็นกระเทียมจริงๆ” เฉินลั่วบ่นพึมพำ

แต่ก็นั่นแหละ กระเทียมถือเป็นเครื่องเทศสามัญประจำบ้าน เมื่อมีคนอยู่ด้วยกันมาก การบริโภคต่อวันย่อมไม่ใช่น้อยๆ ไม่ว่าจะผัดหรือต้มก็ต้องใช้ทั้งนั้น

เก็บไปให้หมด!

โกดังถัดไป...

“บ้าเอ๊ย”

“ขิงกันสุดๆ ไปเลยนะ”

โกดังนี้เต็มไปด้วยขิง... ขิงเน้นๆ เต็มพื้นที่

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงมีคำเปรียบเปรยเรื่อง ‘ร้ายกาจสมเป็นกระเทียม’ หรือ ‘ขิงกันสุดๆ’ แบบนี้ หรือว่าพวกพ่อค้าหน้าเลือดจะปั่นราคาสินค้าพวกนี้จนมันกลายเป็นของล้ำค่ากันแน่?

แต่โกดังถัดมากลับทำให้เฉินลั่วประหลาดใจในทางที่ดี

มันมีทั้งขาหมูดิบปริมาณมหาศาล รวมถึงเครื่องในหมู ทั้งหัวใจ ปอด และตับ ของพวกนี้ถือว่ายอมรับได้ เพราะเฉินลั่วเน้นกักตุนเนื้อหมูเป็นหลัก สิ่งเหล่านี้จึงถือเป็นส่วนเสริมที่ยอดเยี่ยม

โกดังต่อมา... อืม... ตีนไก่แช่แข็ง ปีกไก่ น่องไก่ และเมื่อเห็นหัวเป็ดกองโต เฉินลั่วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่ใช่คนชอบกินหัวเป็ดเสียด้วยสิ

ช่างเถอะ ในเมื่อผ่านทางมาแล้วจะทิ้งไว้ก็น่าเสียดาย

นอกจากนี้ยังมีไก่สดและเป็ดสดแบบเต็มตัวอีกเพียบ

พอถึงโกดังถัดไป ดวงตาของเฉินลั่วก็พลันเป็นประกาย กล่องบรรจุกุ้งแช่แข็งวางเรียงรายเป็นตับ ดูเหมือนโกดังโซนนี้จะใช้เก็บรักษาอาหารทะเลและสัตว์น้ำโดยเฉพาะ

มีทั้งปลานานาชนิดและอาหารทะเลทุกประเภท เฉินลั่วลองเปิดกล่องหนึ่งดู ก็พบว่ามันคือกั้งเต็มกล่อง

ของพวกนี้แค่เอาไปลวกน้ำร้อนก็อร่อยเหาะแล้ว

เฉินลั่วฉีกยิ้มกว้างก่อนจะกวาดทุกอย่างเข้ามิติ

“กั้งจ๋า มาหาพี่มา!”

สิ่งที่ทำให้เฉินลั่วแปลกใจยิ่งกว่าคือที่นี่มีการกักตุนใบชาไว้จำนวนมาก แม้เขาจะไม่ใช่คอชา แต่ก็ตัดสินใจเก็บไปทั้งหมด และที่เหนือความคาดหมายที่สุดคือเขายังเจอไอศกรีมแท่งและไอศกรีมโคนนับไม่ถ้วนอีกด้วย

นอกจากนี้ยังมีผักและผลไม้อีกเป็นจำนวนมาก ซึ่งเขาก็เก็บเรียบไม่เหลือหลอ

เฉินลั่วคำนวณคร่าวๆ ว่าทรัพยากรที่เขาได้มาในครั้งนี้มีน้ำหนักรวมกว่าหกหมื่นตัน

คลังแช่เย็นที่อัดแน่นไปด้วยของกิน... สุดยอดจริงๆ!

เฉินลั่วใช้เวลาครึ่งค่อนวันกว่าจะจัดเก็บทรัพยากรทั้งหมดเข้าสู่มิติพลังพิเศษ เพราะจำนวนของมันมหาศาลเหลือเกิน

เขาเดินทางกลับด้วยความอิ่มเอมใจพร้อมกับของที่เต็มลำรถ เขาขับรถบรรทุกหนักลำที่เตรียมมา ส่วนรถยนต์คันที่ขับมาตอนแรกก็ทิ้งไว้อย่างนั้น เพราะในเมืองมีรถยนต์ให้หาใหม่ได้ถมเถไป แต่รถบรรทุกหนักที่เฉินลั่วคัดสรรมาอย่างดีนั้นหาไม่ได้ง่ายๆ

เฉินลั่วฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ตั้งใจจะกลับไปดูซูต้าจู้ก่อน แล้วค่อยหาเวลาไปที่คลังธัญพืช

คลังแช่เย็นกับคลังธัญพืชอยู่ห่างกันกว่าร้อยกิโลเมตร ระยะทางไม่ได้ใกล้กันเลย หากมันเป็นทางผ่าน เฉินลั่วคงแวะจัดการไปแล้ว

บนท้องถนนในช่วงครึ่งวันแรกของวันสิ้นโลก ไม่มีซอมบี้ตัวไหนสามารถหยุดยั้งเฉินลั่วได้

เขาขับรถเข้าสู่ถนนสายรองที่ดูเงียบสงัดและไร้เงาของพวกซอมบี้

ทันใดนั้น ชายผมเหลืองคนหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ริมทาง เมื่อเห็นรถบรรทุกหนักแล่นผ่านมา ใบหน้าของเขาก็เปี่ยมไปด้วยความยินดี

แม้ที่นี่จะปลอดภัยจากซอมบี้ชั่วคราว แต่เขาก็ไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดไป เขาจะเอาอะไรกินเอาอะไรดื่มล่ะ? หากรถบรรทุกคันนี้รับเขาไปด้วยก็คงจะดีไม่น้อย

ชายผมเหลืองกระชับไม้ในมือที่หามาไว้ป้องกันตัว ก่อนจะวิ่งออกไปกลางถนนแล้วตะโกนลั่น

“พี่ชาย! ช่วยผมด้วย ขอผมอาศัยรถไปด้วยคน!”

เฉินลั่วมีสีหน้าเรียบเฉย การจะให้เขาหยุดรถน่ะหรือ... ฝันไปเถอะ

นอกจากซูต้าจู้แล้ว เฉินลั่วจะไม่รับใครเข้ากลุ่มทั้งนั้นในช่วงเดือนแรกของวันสิ้นโลก

ในช่วงเวลานี้ ตราบใดที่พวกผู้รอดชีวิตมีความกล้าหาญเพียงพอ พวกเขายังสามารถหาทรัพยากรประทังชีวิตได้ไม่ยากนัก พวกเขายังไม่เคยสัมผัสกับความสิ้นหวัง หรือพูดให้ถูกคือยังไม่เคยลิ้มรสของความหิวโหยจนเจียนตาย

การไปรับคนที่ยังกินอิ่มนอนหลับมาเข้ากลุ่ม กับการหยิบยื่นขนมปังให้คนที่หิวโหยมานานแสนนานจนเหมือนการส่งถ่านในคืนหิมะตก

สถานการณ์แบบไหนจะคุมคนได้ง่ายกว่ากัน?

คำตอบย่อมชัดเจนอยู่ในตัว

ยิ่งไปกว่านั้น คนเราจะฝึกง่ายขึ้นมากหลังจากผ่านความอดอยากมา

แม้แต่ฝาแฝดหมี่หลิงและหมี่ลี่ที่เฉินลั่วหมายตาไว้ เขาก็ตั้งใจจะปล่อยให้พวกเธอหิวโหยไปสักพักก่อน เฉินลั่วไม่รีบร้อน

แล้วเรื่องอะไรเขาต้องมารับไอ้หนุ่มผมเหลืองนี่ด้วย? เกิดมันถือไม้ขึ้นรถมาแล้วฟาดเขาตอนขับรถจะทำอย่างไร?

เฉินลั่วยังคงขับรถต่อไปโดยไม่ชะลอความเร็ว

หากแกกล้ายืนขวางทางไม่หลบ ฉันก็กล้าชนให้กระเด็นเหมือนกัน

เมื่อเห็นว่ารถบรรทุกหนักไม่มีท่าทีจะหยุด ชายผมเหลืองก็ถึงกับเหวอ

ต่อให้ไม่ช่วย อย่างน้อยก็น่าจะหยุดพูดอะไรบ้างสิ

ท่าทางเหมือนจะขับชนกันแบบนี้มันหมายความว่ายังไง?

คนสมัยนี้ไม่มีจริยธรรมกันบ้างเลยรึไงนะ!

เมื่อเห็นรถบรรทุกอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร ชายผมเหลืองก็รีบกระโดดหลบเข้าข้างทางทันที

ขณะที่รถบรรทุกแล่นผ่านไปและกำลังจะจากไป ชายผมเหลืองก็สบถด่าด้วยความแค้นเคือง

“ไอ้บ้าเอ๊ย! ฝากไว้ก่อนเถอะ มึงรอให้กูมีโอกาสก่อน กูกระทืบมึงแน่!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเฉินลั่วก็มืดครึ้มลงทันที เขาเหยียบเบรกจนรถหยุดสนิท

ไม่ต้องสงสัยเลยในคำพูดของชายผมเหลือง หากในอนาคตมันมีโอกาสและมีความสามารถ มันจะกลับมาล้างแค้นแน่นอน

‘ฉันต้องการความช่วยเหลือ แกต้องช่วยฉัน ถ้าไม่ช่วยฉันจะแค้นแก’—นี่แหละคือสันดานมนุษย์

เหมือนกับการยืมเงินไม่มีผิด

ในยามปกติ ความแค้นแบบนี้อาจนำไปสู่การนินทาลับหลังหรือการกลั่นแกล้งเล็กน้อย แต่ในวันสิ้นโลก ความแค้นหมายถึงความตาย

เดิมทีเฉินลั่วไม่อยากจะเสียเวลาด้วย แต่เขาจะปล่อยให้มันรอดไปไม่ได้

หลักการเดิมคือ ในเมื่อแกข่มขู่ฉันแล้ว ต่อให้คำขู่นั้นจะดูเล็กน้อยจนแทบไม่มีนัยสำคัญแค่ไหนก็ตาม แกก็ต้องชดใช้

เฉินลั่วหันไปพูดกับฝ่าหวัง “แกได้ยินที่มันพูดไหม? มันบอกว่ามันอยากกินเนื้อหมา”

ฝ่าหวังถึงกับอึ้ง แม้ข้าจะฟังภาษามนุษย์ไม่ออกทั้งหมด แต่ข้ามั่นใจว่ามันไม่ได้พูดคำว่า ‘เนื้อหมา’ แน่นอน!

เมื่อเห็นเฉินลั่วหยุดรถ ชายผมเหลืองก็รีบพุ่งเข้ามาทันทีพร้อมกับกระชับไม้ในมือด้วยท่าทางดุดัน

ประตูรถเปิดออก ฝ่าหวังกระโดดลงจากรถตรงเข้าไปหาเป้าหมาย

มันจ้องมองชายผมเหลืองด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม ไม่ว่าแกจะอยากกินเนื้อหมาจริงหรือไม่ แต่ในเมื่อเจ้านายบอกว่าแกต้องตาย แกก็ต้องตาย!

การที่มีสุนัขกระโดดลงมาจากรถทำให้ชายผมเหลืองประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้ตระหนกพลางเค่นยิ้มเยาะ

“ดูนี่! เพลงไม้เท้าตีสุนัข!”

ชายผมเหลืองเงื้อไม้ขึ้นสูง ตั้งใจจะฟาดลงบนตัวฝ่าหวังอย่างแรง

แววตาของฝ่าหวังฉายแววดูแคลน ข้ามีพลังเวทย์นะเฟ้ย คิดว่าข้าจะเข้าไปคลุกวงในกับแกงั้นหรือ?

หลังจากผ่านไปกว่าครึ่งวัน พลังงานที่ฝ่าหวังใช้ไปเมื่อเช้าก็ฟื้นคืนมาเต็มเปี่ยมแล้ว

มันอ้าปากออก ทันใดนั้นประกายสายฟ้าสีม่วงก็พุ่งวาบเข้าใส่ชายผมเหลือง

ชายผมเหลืองที่ไม่ได้ตั้งตัวถูกพลังสายฟ้าซัดเข้าเต็มเปียกโดยไม่มีข้อสงสัย ผมสีเหลืองของเขาตั้งชันขึ้นมาทันที

แม้จะเป็นพลังสายฟ้าที่เพิ่งตื่นรู้ได้ไม่นาน แต่มันก็มีอานุภาพร้ายแรงพอที่จะสังหารคนธรรมดาหรือซอมบี้ระดับต่ำได้

ร่างของชายผมเหลืองล้มตึงลงกับพื้น

เฉินลั่วเอ่ยเรียบๆ “จัดการให้จบซะ แต่อย่าใช้พลังสายฟ้า”

การที่เฉินลั่วให้ฝ่าหวังลงมือก็เพื่อเป็นการฝึกฝนมัน ในตอนนี้อาจเจอแค่การปะทะเล็กน้อย แต่ในอนาคตพวกมันต้องเผชิญกับการต่อสู้ที่ยากลำบากกว่านี้

การฝึกฝนเสียแต่ตอนนี้จะช่วยให้ไม่ลนลานในภายหลัง

พลังพิเศษนั้นมีจำกัด การใช้มันเพื่อปลิดชีพศัตรูที่ไร้ทางสู้ถือเป็นการตัดสินใจที่ไม่ฉลาดนัก

ก่อนหน้านี้ ฝ่าหวังเคยฆ่าแต่ซอมบี้ ยังไม่เคยฆ่าผู้รอดชีวิตเลยสักคน แม้แต่จางเหมิ่งก็แค่ถูกมันชนจนล้มเท่านั้น

ถึงแม้ฝ่าหวังจะเป็นสุนัข แต่ประสบการณ์เช่นนี้ก็ยังคงจำเป็น

ฝ่าหวังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ภายใต้สายตาที่กดดันของเฉินลั่ว มันก็ตัดสินใจฝังคมเขี้ยวอันแหลมคมลงบนลำคอของชายผมเหลืองทันที