บทที่ 11: ฝ่าวั่งผิดงั้นหรือ?

บทที่ 11: ฝ่าวั่งผิดงั้นหรือ?

หมาป่าไม่เคยร่วมทางกับฝูงแกะ

เฉินลั่วมีแผนที่จะรวบรวมลูกน้องในอนาคต แต่เขาไม่ได้คิดจะรับใครก็ได้เข้ามาสุ่มสี่สุมห้า เขาต้องการเพียง ‘ระดับยอดฝีมือ’ เท่านั้น

เหล่าผู้รอดชีวิตธรรมดาในระยะเริ่มต้นอาจจะพอมีประโยชน์บ้างหากยอมเชื่อฟัง แต่เมื่อเวลาผ่านไปอีกไม่กี่ปี พวกเขาก็จะเป็นได้เพียงแค่ตัวประกอบไร้ค่าที่เป็นภาระให้คนอื่น และในช่วงเวลาหลายปีนั้น คนเหล่านี้ต้องผลาญทรัพยากรไปมากเท่าไหร่?

อย่างน้อยๆ ก็คงต้องเสียเนื้อหมูไปไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยชั่ง!

แม้เฉินลั่วจะมีเสบียงมากมาย แต่มันก็ไม่ได้มีไว้ทิ้งขว้างโดยเปล่าประโยชน์ จะหาว่าเขาเลือดเย็นก็ได้ แต่มันเป็นเพราะโลกใบนี้ต่างหากที่เย็นชากับเขาก่อน อีกทั้งเขายังต้องออกตามหาและเก็บกวาดทรัพยากร การมีคนอื่นอยู่ข้างกายย่อมทำให้เขาทำงานไม่สะดวก และเสี่ยงต่อการที่ความลับเรื่องมิติพลังพิเศษจะถูกเปิดเผย

หากเฉินลั่วไม่ได้เตรียมการมาเป็นอย่างดี การมีตัวประกอบติดสอยหามตามมาเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อซอมบี้ก็อาจจะเป็นทางเลือกที่ไม่เลว แต่ในตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นเลย

ทันทีที่เขาเลี้ยวเข้าสู่เส้นทางสายย่อยและขับไปได้เพียงไม่กี่สิบเมตร เฉินลั่วก็ต้องขมวดคิ้ว

เบื้องหน้ามีการซ่อมแซมถนนซึ่งกินพื้นที่ไปกว่าครึ่งเลน แม้จะพอมีช่องว่างให้รถผ่านไปได้ แต่กลับมีรถตู้คันหนึ่งเสียหลักพุ่งชนแผงกั้นจนขวางทางไว้สนิท เมื่อปรายตามองคร่าวๆ เขาก็พบซอมบี้กว่ายี่สิบตัว ซึ่งส่วนใหญ่ยังคงสวมชุดพนักงานก่อสร้างอยู่

นี่เป็นถนนสายเดียวที่มุ่งตรงไปยังคลังสินค้าแช่เย็น หากจะต้องวนรถกลับไปทางอื่นคงต้องเสียเวลาอีกนาน

เฉินลั่วก้าวลงจากรถ ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจัดการพวกมันให้สิ้นซาก

‘ฝ่าวั่ง’ กระโดดลงจากรถตามมา เฉินลั่วจึงสั่งมันว่า “แกไปวิ่งเล่นแถวนี้ก่อนเถอะ แต่อย่าลืมระวังตัวด้วยล่ะ”

ในบริเวณนั้นไม่มีมนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่รอดเหลือเลย ดังนั้นเมื่อเฉินลั่วปรากฏตัวขึ้น ฝูงซอมบี้จึงพุ่งเข้าใส่เขาทันทีราวกับสุนัขที่เห็นสิ่งปฏิกูล

เฉินลั่วยิ้มกริ่มอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาหยิบกระบองไฟฟ้าออกมาถือไว้ในมือทั้งสองข้าง

“เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!”

เสียงกระแสไฟฟ้ากรีดอากาศดังขึ้น ซอมบี้สองตัวแรกล้มตึงลงกับพื้นทันที แต่พริบตานั้นเฉินลั่วก็ถูกฝูงที่เหลือล้อมกรอบไว้ทุกด้าน

เฉินลั่วยังคงเยือกเย็น

ซอมบี้สี่ถึงห้าตัวโถมเข้าใส่พร้อมกัน แต่กระบองไฟฟ้าช็อตพวกมันได้ทีละสองตัวเท่านั้น และด้วยน้ำหนักของชุดเกราะที่สวมอยู่ทำให้การเคลื่อนไหวของเฉินลั่วดูเกะกะจนไม่สามารถหลบหลีกการโจมตีได้พ้น

ทว่าเฉินลั่วเตรียมตัวมาพร้อมสรรพ เขาอยู่ในชุดเกราะโลหะผสมที่มิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้า พร้อมสวมหมวกนิรภัยอย่างหนา

เกราะที่หลอมจากโลหะผสมชั้นดีเช่นนี้ มีหรือที่ซอมบี้ระดับเริ่มต้นจะพังมันได้?

พวกซอมบี้ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม พวกมันใช้ทั้งเล็บตะกุยและพยายามฝังเข็มขึ้งลงบนร่างกายของเฉินลั่ว ตัวที่ใช้เล็บนั้นไม่เท่าไหร่ เสียงขูดขีดกับเนื้อโลหะอาจจะฟังดูระคายหูและทิ้งรอยแมวข่วนจางๆ ไว้บ้าง แต่มันไม่ได้สร้างความระคายเคืองให้เฉินลั่วเลยแม้แต่น้อย

ทว่าซอมบี้ตัวที่บังอาจใช้ฟันกัดเขานี่สิที่น่าสงสาร

ฟันของพวกมันอาจจะเริ่มแหลมคมขึ้นและมีแรงกัดมหาศาล แต่มันก็ยังไม่อาจเจาะทะลุเกราะโลหะนี้ได้ ยิ่งพวกมันออกแรงขบเคี้ยวมากเท่าไหร่ ความเสียหายที่ย้อนกลับเข้าหาตัวเองก็ยิ่งรุนแรงเท่านั้น

พริบตานั้น ซี่ฟันอาบเลือดสองซี่ก็กระเด็นหวือขึ้นไปในอากาศ

แรงกัดที่มหาศาลทำให้ฟันของพวกมันหักสะบั้น

เฉินลั่วหัวเราะในลำคอ ในวันสิ้นโลกแบบนี้คงไม่มีหมอฟันที่ไหนมาอุดฟันให้พวกมันหรอกนะ ถ้าไม่เลิกกัด อีกหน่อยฟันหมดปากคงได้แต่ใช้ลิ้นเลียแทนแล้วล่ะ

ภายใต้การคุ้มครองของชุดเกราะ ซอมบี้เหล่านี้จึงไม่สามารถสร้างบาดแผลให้เฉินลั่วได้เลย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็จะประมาทไม่ได้ เพราะหากพึ่งพาแต่ชุดเกราะเพียงอย่างเดียว การจะกำจัดพวกมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นกัน

ซอมบี้ตัวหนึ่งที่โดนช็อตกลับไม่สลบเหมือนตัวอื่น มันยังคงดุร้ายและยื่นมือมาคว้ากระบองไฟฟ้าไว้แน่น

เห็นได้ชัดว่ากระแสไฟฟ้าในกระบองเริ่มจะหมดลงแล้ว

กระบองไฟฟ้ารุ่นนี้มีแรงดันสูงมาก แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการที่แบตเตอรี่หมดไว เฉินลั่วใช้มันฟาดฟันซอมบี้ไปแล้วเจ็ดถึงแปดตัว

“อยากได้ก็นำไปเถอะ” เฉินลั่วปล่อยมือทิ้งกระบองอันเดิม แล้วหยิบกระบองไฟฟ้าอันใหม่เอี่ยมออกมาจากมิติพลังพิเศษทันที

เขามีสำรองไว้ถึงห้าสิบอัน จะกังวลไปทำไม

หลังจากจัดการซอมบี้ทั้งหมดจนราบคาบและเก็บกระบองที่ไฟหมดกลับมา เฉินลั่วก็ลงมือขุดผลึกออกจากสมองของพวกมัน จากนั้นเขาก็เดินไปยังรถตู้ที่ขวางทางอยู่ กระจกฝั่งคนขับถูกทุบจนละเอียด ภายในไม่มีคนอยู่แต่กุญแจยังคงเสียบค้างไว้

สันนิษฐานได้ว่าเจ้าของรถคงกลายเป็นซอมบี้กะทันหันขณะติดอยู่ในรถ และเมื่อเปิดประตูไม่ได้จึงต้องทุบกระจกหนีออกไป

เฉินลั่วจัดการถอยรถตู้คันนั้นออกไปให้พ้นทางก่อนจะออกเดินทางต่อ

คราวนี้เขาเดินทางมาถึงบริเวณคลังสินค้าแช่เย็นได้อย่างราบรื่นโดยไม่มีอุปสรรคใดขวางกั้น

เฉินลั่วไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไปในคลังสินค้าทันที เขามุ่งตรงไปยังจุดที่เขาจอดรถบรรทุกหนักเตรียมไว้ล่วงหน้า ในพื้นที่กว้างขวางเช่นนี้ รถบรรทุกหนักคืออาวุธที่ทรงพลังยิ่งกว่าชุดเกราะและกระบองไฟฟ้ารวมกันเสียอีก

เฉินลั่วพบรถบรรทุกของเขาที่จอดซุ่มอยู่ เขาหัวเราะเบาๆ พลางหยิบกุญแจออกมาไขประตูรถแล้วพาฝ่าวั่งขึ้นไปนั่งข้างบนด้วยกัน

ประตูรถบรรทุกคันนี้อยู่สูงจากพื้นกว่าเมตร ทำให้ต้องปีนป่ายขึ้นไป ความรู้สึกยามที่ได้นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถบรรทุกขนาดใหญ่นั้นแตกต่างจากการขับรถเก๋งโดยสิ้นเชิง พวงมาลัยที่หนาแน่นและตัวรถที่สูงตระหง่านมอบความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

เขาละทิ้งรถเก๋งคันเดิม แล้วฝืนขับรถบรรทุกหนักอย่างทุลักทุเลไปยังหน้าประตูคลังสินค้าแช่เย็น ซึ่งบัดนี้ประตูเลื่อนอิเล็กทรอนิกส์ด้านนอกถูกปิดไว้อย่างแน่นหนา

เฉินลั่วไม่แยแสแม้แต่น้อย เขาเหยียบคันเร่งรถบรรทุกจนสุดแรง พุ่งทะยานเข้าชนประตูนั้นอย่างจัง หากเป็นรถเก๋ง การพุ่งชนเช่นนี้อาจทำให้รถพังยับและติดแหง็กอยู่กับที่ แต่สำหรับรถบรรทุกยักษ์คันนี้ ประตูอิเล็กทรอนิกส์กลับพังทลายลงในพริบตา รถพุ่งทะลุเข้าไปในเขตคลังสินค้าได้อย่างง่ายดายราวกับไม่มีอะไรกั้น

เฉินลั่วอ้าปากค้างด้วยความสะใจ อรรถรสของการทำลายล้างช่างน่าตื่นเต้นเหลือเกิน

คลังสินค้าแช่เย็นแห่งนี้กว้างขวางมาก ปกติจะมีพนักงานจำนวนมากทำงานอยู่ และเนื่องจากช่วงที่เกิดเหตุยังอยู่ในเวลาทำการ ภายในคลังสินค้าจึงเต็มไปด้วยซอมบี้ที่เดินกันให้ขวักไขว่

ดูจากสายตาน่าจะไม่ต่ำกว่าร้อยตัว

แน่นอนว่ากระบองไฟฟ้าจัดการได้ แต่นั่นคงจะสิ้นเปลืองพลังงานมากเกินไป

เสียงคำรามของเครื่องยนต์รถบรรทุกบวกกับเสียงพังประตูเมื่อครู่ ดึงดูดความสนใจของฝูงซอมบี้ได้ในทันที พวกมันพากันวิ่งกรูกันเข้ามาหาเขา

เฉินลั่วยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเหยียบคันเร่งพุ่งเข้าใส่ฝูงซอมบี้ด้วยความเร็วเต็มกำลัง

น้อยคนนักที่จะรอดชีวิตจากการถูกรถบรรทุกหนักพุ่งชนด้วยความเร็วสูง และพวกซอมบี้ที่ยังไม่รู้จักคำว่าหลบหลีกกลับพยายามจะใช้ร่างกายขวางรถบรรทุกเอาไว้

คิดจะใช้มือเปล่าหยุดรถบรรทุกงั้นหรือ? ช่างรนหาที่ตายแท้ๆ

ซอมบี้สองตัวแรกถูกชนจนกระเด็นลอยไปในอากาศสูงกว่าสามเมตร ก่อนจะตกลงมานอนแน่นิ่งไร้ชีวิต

วิธีนี้ช่างสะใจกว่าการใช้กระบองไฟฟ้าเป็นไหนๆ

ซอมบี้แห่กันเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ แต่พวกมันก็ไม่ได้สร้างความกังวลให้เขาเลยแม้แต่น้อย ตัวไหนที่ถูกชนจนล้มลงแต่ยังไม่ตายสนิท เฉินลั่วก็จะถอยรถทับซ้ำจนกว่าจะแน่ใจว่าพวกมันกลายเป็นเศษเนื้อ เขาไม่เชื่อหรอกว่าทำขนาดนี้แล้วมันจะยังรอดไปได้

เฉินลั่วขับรถบรรทุกคลั่งอาละวาดไปทั่วคลังสินค้า ความรู้สึกในตอนนั้นมันช่างปลอดโปร่งและสะใจอย่างบอกไม่ถูก ฝ่าวั่งที่นั่งอยู่ข้างๆ เองก็เห่ากระโชกด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน

ฝูงซอมบี้โง่เขลาพากันเดินเรียงแถวมาส่งความตายให้เขาไม่ขาดสาย

ผ่านไปสิบนาที เฉินลั่วพยายามเร่งเครื่องส่งเสียงดังเพื่อเรียกพวกมันออกมาอีก แต่กลับไม่มีซอมบี้หลงเหลืออยู่แม้แต่ตัวเดียว

เขาก้าวลงจากรถแต่ยังไม่ได้รีบเข้าไปเก็บเสบียงในคลังสินค้า เฉินลั่วเลือกที่จะเดินเก็บรวบรวมผลึกจากซอมบี้เหล่านั้นก่อน พลางสอดส่ายสายตามองหาว่ามี ‘ผู้รอดชีวิต’ คนอื่นหลงเหลืออยู่บ้างไหม

เมื่อครู่นี้เขาจงใจสร้างความวุ่นวายขนาดใหญ่ หากมีใครรอดชีวิตอยู่แถวนี้ย่อมต้องรู้เห็นเหตุการณ์แน่นอน ในสถานที่อย่างคลังสินค้าแช่เย็น เมื่อวันสิ้นโลกปะทุขึ้น ผู้ที่รอดชีวิตย่อมมีเพียงสองทางเลือก คือใช้ความเร็ววิ่งหนีออกไปให้ไกลที่สุด หรือไม่ก็ต้องซ่อนตัวอยู่ในห้องที่แข็งแรงทนทานสักแห่ง

หากไม่มีใครหลงเหลืออยู่เลยย่อมเป็นเรื่องดี แต่ถ้ามี... เฉินลั่วก็ไม่มีความคิดที่จะพาใครไปด้วยทั้งนั้น ในเมื่อไม่ใช่ญาติมิตร แล้วเขาจะต้องแบกภาระไปทำไม?

ทรัพยากรที่มีประโยชน์ทั้งหมดในคลังนี้เขาต้องเก็บไปให้เกลี้ยง และเขาจะไม่มีวันลงมือทำต่อหน้าคนอื่นเด็ดขาด เพราะหากเสบียงในคลังจู่ๆ หายวับไปเฉยๆ คนเหล่านั้นจะไม่สงสัยเขาหรืออย่างไร?

ความลับเรื่องที่เขามีทรัพยากรมหาศาลในครอบครองเป็นเรื่องที่รั่วไหลออกไปไม่ได้เด็ดขาด

เขาจำเป็นต้องอำมหิต

เฉินลั่วไม่ใช่คนชอบฆ่าคนบริสุทธิ์โดยไร้เหตุผล แต่คนเหล่านั้นถือเป็นภัยคุกคามต่อความมั่นคงของเขา ในโลกหลังวันสิ้นโลกเช่นนี้ อะไรคือสิ่งที่เรียกว่าถูกหรือผิดกันเล่า? มีเพียงการต่อสู้กับซอมบี้ ต่อสู้กับสัตว์ประหลาด และที่โหดร้ายที่สุดคือการต่อสู้กันเองระหว่างมนุษย์เพื่อแย่งชิงเสบียงเพียงน้อยนิดมาประทังชีวิต

เหมือนอย่างที่เฉินลั่วเคยต่อสู้จนเลือดนองเพียงเพื่อไส้กรอกเพียงแท่งเดียว

เฉินลั่วผิดงั้นหรือที่อยากกินไส้กรอกเพื่อให้อิ่มท้อง?

แล้วคนอื่นผิดงั้นหรือที่อยากจะมีชีวิตรอด?

หรือว่า... ฝ่าวั่งผิดงั้นหรือ?