บทที่ 29 แผนการของเย่เฉินซินและถุงโชคดี

บทที่ 29 แผนการของเย่เฉินซินและถุงโชคดี

เบื้องหน้าบิดา เย่เฉินซิน กำลังอธิบายแผนการของเขาอย่างละเอียด

“ท่านพ่อ ครั้งนี้ลูกได้มอบรางวัลเป็นหินวิญญาณจำนวนหลายล้านก้อนในไลฟ์สดของแม่นางหรูเยียน ทำให้ตอนนี้ทุกคนที่ดูไลฟ์ต่างก็รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของลูกกันหมดแล้วขอรับ”

“เมื่อครู่นี้ ลูกได้ยอดผู้ติดตามเพิ่มขึ้นอีกหลายพัน หากลูกตีเหล็กตอนร้อนและลงวิดีโออย่างต่อเนื่อง การจะมียอดผู้ติดตามถึงหลักหมื่นก็ไม่ใช่เรื่องยาก ถึงตอนนั้น ลูกไม่เพียงแต่จะเปิดร้านค้าเพื่อวางขาย ‘ทรายดารา’ ของตระกูลเราได้เท่านั้น แต่ลูกยังสามารถ ‘โฆษณา’ ทรายดาราของเราผ่านการไลฟ์สดได้อีกด้วย”

ทันทีที่เย่เฉินซินพูดจบ เย่เทียนหลง ก็ถามด้วยความสงสัย “อะไรคือการโฆษณารึ?”

“การโฆษณาก็คือการป่าวประกาศให้ทรายดาราของตระกูลเราเป็นที่รู้จักในวงกว้างอย่างไรเล่าขอรับ ในทวีปเทียนหยวนอันกว้างใหญ่นี้ ย่อมต้องมีผู้บำเพ็ญที่ต้องการใช้ทรายดาราอยู่เสมอ”

“หอเทียนจี ขายทรายดาราตำลึงละ 10 หินวิญญาณ แต่เราไม่มีต้นทุนแอบแฝงเหมือนพวกมัน ดังนั้นเราสามารถขายในราคา 5 หินวิญญาณได้ ต่อให้ผู้บำเพ็ญเหล่านั้นจะโง่แค่ไหน พวกเขาก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าควรจะซื้อจากใคร”

“แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ลูกขอขมาลาโทษที่จะต้องขอยืมหินวิญญาณจากท่านพ่ออีก 100,000 ก้อนนะขอรับ”

สิ้นประโยคนั้น เย่เทียนหลงก็ถลึงตาใส่ลูกชายทันที

“เจ้าคงไม่ได้คิดจะเอาเงินไปเปย์แม่จิ้งจอกสาวนั่นอีกหรอกนะ?!”

“ไม่ ไม่ ไม่แน่นอนขอรับ ลูกต้องการหินวิญญาณหนึ่งแสนก้อนนี้เพื่อการใหญ่ ลูกวางแผนจะซื้อโทรศัพท์มือถือแจกให้ศิษย์ใน ‘หอซิงเฉิน (หอดารา)’ ทุกคน เพื่อให้พวกเขากดติดตามลูกและกลายเป็นแฟนคลับของลูก เวลาลูกไลฟ์สด พวกเขาก็จะเข้ามาช่วยสร้างบรรยากาศให้ครึกครื้นได้”

“นอกจากซื้อโทรศัพท์แล้ว หินวิญญาณส่วนที่เหลือลูกก็มีแผนการใช้อันยอดเยี่ยมเตรียมไว้แล้ว ขอท่านพ่อโปรดเชื่อใจลูกสักครั้งเถิดขอรับ”

เมื่อสบเข้ากับแววตามุ่งมั่นของเย่เฉินซิน เย่เทียนหลงก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบถุงมิติออกมาใบหนึ่ง

“เอ้านี่ หินวิญญาณ 200,000 ก้อน จงใช้มันอย่างระมัดระวัง หากเราผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปไม่ได้ เกรงว่าหอซิงเฉินของเราคงอยู่ได้อีกไม่นาน”

พูดจบ เย่เทียนหลงก็หันหลังเดินจากไป

หลังจากบิดาจากไป เย่เฉินซินก็เปิดบัญชีติ๊กต็อกของเขาทันที จากนั้นก็นำหินวิญญาณ 200,000 ก้อนมากองตรงหน้าแล้วถ่ายวิดีโอ

“สหายเต๋าทุกท่าน ข้าคือนายน้อยเจ้าสำนัก พรุ่งนี้เวลาเที่ยงตรง (ยามอู่) ข้าจะทำการไลฟ์สดแจก ‘ถุงโชคดี’ หินวิญญาณ ในแต่ละถุงจะมีหินวิญญาณ 100 ก้อน ขอเพียงท่านเข้ามาดูไลฟ์ ก็จะมีสิทธิ์ลุ้นรับถุงโชคดีไปเลยฟรีๆ อย่าพลาดโอกาสทองนี้เชียวล่ะ นอกจากถุงโชคดีแล้ว ยังมีเซอร์ไพรส์อื่นๆ รอท่านอยู่ในไลฟ์อีกเพียบ”

“เมื่อวาน ในไลฟ์ของแม่นางหรูเยียน มีคนดูถูกว่าข้าไม่มีปัญญา วันนี้ข้าจะแสดงให้เห็นถึงความมั่งคั่งของข้าให้ดูเป็นขวัญตา”

หลังบันทึกเสร็จ เขาก็กดโพสต์ทันที พร้อมกันนั้นเขายังทุ่มเงิน 50,000 หินวิญญาณซื้อบริการ ‘ติ๊กต็อกพลัส (TikTok+)’ เพื่อโปรโมทวิดีโอตัวเองอีกด้วย

และเงิน 50,000 หินวิญญาณที่จ่ายไปก็สัมฤทธิผลอย่างรวดเร็ว ยอดวิวและยอดไลก์ของวิดีโอพุ่งขึ้นอย่างฉุดไม่อยู่

เพียงไม่ถึงชั่วโมง ยอดไลก์ก็ทะลุ 3,000 และเมื่อถึงรุ่งสาง ยอดไลก์ก็พุ่งเกิน 50,000 ไปแล้ว

คอมเมนต์ในช่องแสดงความคิดเห็นก็หลากหลายอารมณ์

“ข้าก็สงสัยว่าเจ้าอ้วนที่ไหน ที่แท้ก็นายน้อยแห่งหอซิงเฉินผู้โด่งดังนี่เอง”

“นายน้อยหอซิงเฉินคือใครรึ? ข้าเพิ่งจะเริ่มเล่นติ๊กต็อก”

“เจ้าไม่รู้จักนายน้อยหอซิงเฉินรึ? เขาก็คือคนที่เปย์ของขวัญมูลค่า 5 ล้านหินวิญญาณในไลฟ์แม่นางหรูเยียนเมื่อวานไง”

“ที่แท้นายน้อยหน้าตาเป็นแบบนี้เอง สมกับเป็นเศรษฐี ราศีจับจริงๆ”

“เกิดมาข้าไม่เคยเห็นหินวิญญาณเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย ติ๊กต็อกช่วยเปิดหูเปิดตาข้าจริงๆ”

“ถุงโชคดี 100 หินวิญญาณ จะมีใครแย่งทันไหมเนี่ย? นายน้อยใจป้ำจริงๆ ไม่เห็นพวกเราเป็นคนอื่นคนไกลเลย”

“กดติดตามไว้ก่อน เดี๋ยวตอนไลฟ์จะไปดูความป๋าของนายน้อยเสียหน่อย”

“นายน้อยช่างใจกว้างนัก ไม่ทราบว่านายน้อยยังขาดสมุนรับใช้ไหมขอรับ? ข้ายินดีถวายหัวรับใช้นายน้อยเลย”

......

เมื่อดูข้อมูลสถิติที่พุ่งสูงขึ้นและคอมเมนต์ต่างๆ อารมณ์ของเย่เฉินซินก็เบิกบานขึ้นทันตา

“คราวนี้แหละ ท่านพ่อจะต้องมองข้าใหม่!”

ว่าแล้ว เขาก็ขี่กระบี่บินออกจากหอซิงเฉิน มุ่งหน้าไปยังเมืองไม้แห้ง (ขูมู่เฉิง) ที่อยู่ใกล้ที่สุด

เมื่อเขาออกจากเมืองไม้แห้ง ในถุงมิติของเขาก็มีโทรศัพท์มือถือเพิ่มมาอีก 5,000 เครื่อง เขาตัดสินใจแล้วว่าจะแจกจ่ายโทรศัพท์เหล่านี้ให้กับศิษย์ในหอซิงเฉิน เพื่อให้พวกเขาระดมพลมาสร้างกระแสในไลฟ์สดของเขา

ในขณะที่เย่เฉินซินกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมไลฟ์สดครั้งแรก ณ ‘หอเทียนจี’ สำนักงานใหญ่ในดินแดนภาคกลาง ผู้บำเพ็ญระดับ ‘ขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิด’ หลายคนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้สองฝั่งโถง ที่หัวโต๊ะมีชายชราผมขาวเคราขาว ระดับ ‘ขอบเขตแปรวิญญาณ’ นั่งหลับตาพักผ่อนอยู่

ผู้บำเพ็ญระดับแปรวิญญาณผู้นี้คือ มู่ลี่เต๋อ ผู้อาวุโสลำดับสามแห่งหอเทียนจี ส่วนผู้บำเพ็ญระดับวิญญาณก่อกำเนิดที่นั่งขนาบข้างคือเหล่าเถ้าแก่ผู้ดูแลสาขาต่างๆ ของหอเทียนจี

“เอาล่ะ รายงานสถานการณ์ของแต่ละสาขาในช่วงที่ผ่านมาให้ข้าฟังที”

เมื่อมู่ลี่เต๋อเอ่ยปาก เหล่าเถ้าแก่ก็ลุกขึ้นรายงานทีละคน

“เรียนท่านผู้อาวุโสสาม สาขาเมืองจตุรทิศทำรายได้รวม 5.68 ล้านหินวิญญาณ หักต้นทุนแล้วเหลือกำไรสุทธิ 3.2 ล้านขอรับ”

“เรียนท่านผู้อาวุโสสาม สาขาเมืองขุยสุ่ยทำรายได้รวม 6.43 ล้านหินวิญญาณ หักต้นทุนแล้วเหลือกำไรสุทธิ 4.1 ล้านขอรับ”

......

หลังจากเถ้าแก่ระดับวิญญาณก่อกำเนิดรายงานสถานการณ์จนครบ เถ้าแก่คนหนึ่งที่มีหนวดเคราเหมือนแมวน้ำก็พูดตะกุกตะกักขึ้นว่า

“เรียน... เรียนท่านผู้อาวุโสสาม สาขาเมืองไม้แห้งทำรายได้รวม 2.8 ล้านหินวิญญาณ หักต้นทุนแล้วเหลือกำไรสุทธิ 1.3 ล้านขอรับ”

ทันทีที่ได้ยินตัวเลข มู่ลี่เต๋อที่หลับตาอยู่ก็ลืมตาโพลงขึ้นทันที เส้นเลือดปูดโปนขึ้นกลางหน้าผาก

“ทำไมรายได้ของเมืองไม้แห้งถึงตกต่ำขนาดนี้ ไม่ถึง 3 ล้านรึ?!”

“เถ้าแก่ไต้ บอกข้ามาซิว่าสาเหตุมันเกิดจากอะไร หากเจ้าอธิบายให้กระจ่างไม่ได้ ก็เตรียมตัวกลับมานั่งตบยุงที่สำนักงานใหญ่ในฐานะผู้อาวุโสว่างงานได้เลย”

ได้ยินวาจาเชือดเฉือนของมู่ลี่เต๋อ เถ้าแก่ไต้ผู้มีหนวดแมวน้ำก็ตื่นตระหนกทันที

“ท่านผู้อาวุโสสามโปรดเมตตา ท่านผู้อาวุโสสามโปรดเมตตา เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของข้า ร้านค้าหลายแห่งในเมืองไม้แห้งตอนนี้กลายเป็นตัวแทนจำหน่ายของ ‘หอซื่อไห่’ และได้รับสิทธิ์ในการขายโทรศัพท์มือถือ ช่วงไม่กี่วันมานี้ ลูกค้าในเมืองไม้แห้งถูกดึงดูดไปที่ร้านพวกนั้นหมด ทำให้ลูกค้าของหอเทียนจีเราหายไปกว่าครึ่งเลยขอรับ”

“นอกจากนี้ สินค้าขายดีที่สุดของเราอย่างทรายดาราก็ขาดตลาดอย่างหนักด้วยขอรับ”

“หอซื่อไห่? เป็นพวกมันอีกแล้วรึ!” สีหน้าของมู่ลี่เต๋อเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะหันไปถามคนข้างกาย

“พวกเจ้าวิจัยอุปกรณ์เวทที่เรียกว่าโทรศัพท์มือถือนั่นไปถึงไหนแล้ว? เราผลิตมันได้หรือยัง?”

สิ้นเสียง ชายหนุ่มผู้บำเพ็ญที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รีบตอบ

“เรียนท่านผู้อาวุโสสาม เราได้นำโทรศัพท์มือถือไปให้ปรมาจารย์ด้านการหลอมศาสตราในสำนักตรวจสอบแล้วหลายท่าน แต่พวกเขายังไม่สามารถไขความลับกลไกการทำงานของมันได้ อย่าว่าแต่จะผลิตเลยขอรับ แค่หลักการทำงานก็ยังงุนงงกันอยู่”

“ท่านปรมาจารย์ซ่งก็ได้ดูแล้วรึ?” มู่ลี่เต๋อถามอย่างไม่ยอมแพ้

“ท่านปรมาจารย์ซ่งดูแล้วขอรับ แต่ท่านเองก็จนปัญญาเช่นกัน”

มู่ลี่เต๋อหน้าถอดสีทันที เขารู้อยู่แล้วเรื่องการมีอยู่ของโทรศัพท์มือถือ และก่อนหน้านี้หอซื่อไห่ก็เคยส่งคนมาเจรจาขอเป็นพันธมิตรทางธุรกิจกับหอเทียนจี

แต่มู่ลี่เต๋อที่ถือดีว่าหอเทียนจีเป็นถึงสำนักชั้นหนึ่ง จึงดูแคลนที่จะร่วมมือกับหอซื่อไห่ และยิ่งไม่อยากแบ่งส่วนแบ่งกำไรให้ใคร

เขาจึงสั่งให้ปรมาจารย์หลอมศาสตราในสำนักเร่งวิจัยและแกะสูตรโทรศัพท์มือถือ หวังจะผลิตและขายเองเพื่อกินกำไรแต่เพียงผู้เดียว

เขาไม่คิดเลยว่าจะโดนตบหน้ากลับมาเร็วขนาดนี้ ไม่เพียงแต่จะลอกเลียนแบบโทรศัพท์ไม่ได้ แต่ยังต้องเสียลูกค้าไปมหาศาลเพราะปฏิเสธที่จะเป็นตัวแทนจำหน่ายให้หอซื่อไห่

“ฮึ่ม! ก็แค่ของเล่นแปลกตา พอกระแสเห่อโทรศัพท์ซาลง ลูกค้าพวกนั้นก็ต้องซมซานกลับมาหาหอเทียนจีเราอยู่ดี”

“ว่าแต่ ปกติทรายดาราทางหอซิงเฉินเป็นคนส่งให้เราไม่ใช่รึ? หรือพวกมันไม่อยากทำการค้ากับเราแล้ว?”

มู่ลี่เต๋อหันกลับไปจ้องเถ้าแก่ไต้

เถ้าแก่ไต้ทำหน้าลำบากใจ

“ท่านผู้อาวุโสสาม ท่านลืมไปแล้วหรือขอรับ? ท่านเป็นคนสั่งเองว่าต้องการสั่งสอนหอซิงเฉิน โดยห้ามไม่ให้รับสินค้าจากพวกเขา เพื่อบีบให้พวกเขายอมลดราคาลงมาเอง”

“อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นก็ปล่อยให้พวกมันแห้งตายต่อไป ไม่มีหอเทียนจีของเรา ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าหอซิงเฉินจะไปขายทรายดาราให้ใคร ยื้อเวลาไปอีกสักสองสามเดือน เดี๋ยวพวกมันก็ต้องคลานเข่ากลับมาหาเราเอง” มู่ลี่เต๋อกล่าวอย่างไม่ยี่หระ

ทว่า ในขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนใสกังวานก็ดังขึ้นจากอกเสื้อของเถ้าแก่คนหนึ่ง

ท่ามกลางสายตาของทุกคน เถ้าแก่คนนั้นหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วก้มมองหน้าจอด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“ท่านผู้อาวุโสสาม ข้าคิดว่าครั้งนี้... หอซิงเฉินอาจจะหาทางขายทรายดาราได้โดยไม่ต้องพึ่งเราแล้วล่ะขอรับ”