บทที่ 25 นายน้อยคลั่งแห่งหอคอยดารา

บทที่ 25 นายน้อยคลั่งแห่งหอคอยดารา

"สหายพรตทุกท่าน นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้น้อยได้ออกมาไลฟ์สด เพื่อแสดงความจริงใจ ผู้น้อยจะขอบรรเลงเพลงสักหนึ่งบทเพลง หวังว่าจะสร้างรอยยิ้มให้ทุกท่านได้นะเจ้าคะ"

สิ้นเสียงหวาน 'หลิวหรูเยียน' ก็เริ่มบรรเลงกู่เจิง ทันใดนั้นเสียงดนตรีอันไพเราะเสนาะหูก็ก้องกังวานไปทั่วห้องไลฟ์

บรรยากาศในห้องไลฟ์คึกคักขึ้นทันตาเห็น คอมเมนต์มากมายหลั่งไหลขึ้นมาบนหน้าจอราวกับสายน้ำ

หากอยู่บนโลกมนุษย์ ความสามารถระดับนี้อาจดูธรรมดาสามัญ ไม่ดึงดูดความสนใจเท่าไรนัก แต่ในทวีปเทียนหยวนที่อุตสาหกรรมบันเทิงแห้งแล้งยิ่งกว่าทะเลทราย เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรในไลฟ์เคลิบเคลิ้มจนหัวหมุน

การที่หลิวหรูเยียนเลือกแสดงความสามารถนี้ในการเปิดตัวครั้งแรก ก็เป็นไปตามคำแนะนำของ 'หลินเย่'

เขารู้ดีว่าความพึงพอใจของมนุษย์มีขีดจำกัด หากเริ่มต้นด้วยสิ่งที่หวือหวาเกินไป ครั้งต่อไปจะยากที่จะดึงดูดผู้ชมด้วยการแสดงธรรมดาๆ การไล่ระดับความน่าสนใจไปเรื่อยๆ ย่อมดีที่สุด

"ใช่แล้ว จะปล่อยให้พวกนี้ดูฟรีๆ ได้ยังไง ต้องกระตุ้นให้พวกมันควักกระเป๋าจ่ายเงินสิ"

เมื่อเห็นความนิยมในห้องไลฟ์พุ่งสูงขึ้น หลินเย่ก็เหยียดยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก

ทันใดนั้น เขาก็เปิดหน้าต่างของขวัญและใช้เงิน 1,000 หินวิญญาณส่ง 'ติ๊กต็อกหมายเลข 1' ให้กับหลิวหรูเยียนทันที

เพื่อไม่ให้ใครจับได้ เขาถึงกับเปลี่ยนมาใช้โทรศัพท์เครื่องใหม่และสมัครบัญชีหลุมขึ้นมาโดยเฉพาะ

ทันทีที่เติมเงินเสร็จ เอฟเฟกต์ของขวัญสุดอลังการก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอไลฟ์สด

แสงสีตระการตานี้ดึงดูดความสนใจของผู้บำเพ็ญเพียรในไลฟ์ได้ในทันที

จังหวะนั้นเอง หลิวหรูเยียนก็หยุดบรรเลงเพลง ลุกขึ้นยืนแล้วย่อกายคารวะไปทางหน้าจออย่างงดงาม

"ขอบพระคุณ 'สหายพรตหานลี่' แห่งหุบเขาคนึงหา สำหรับติ๊กต็อกหมายเลข 1 เจ้าค่ะ เดี๋ยวผู้น้อยจะดึงท่านเข้ากลุ่มแฟนคลับนะเจ้าคะ"

คำพูดของหลิวหรูเยียนช่วยไขข้อข้องใจให้เหล่าผู้บำเพ็ญเพียร และทำให้พวกเขาตระหนักรู้บางสิ่งขึ้นมาทันที

"เป็นอย่างนี้นี่เอง! เราสามารถส่งของขวัญให้แม่นางหรูเยียนได้ด้วย!"

"ข้าลองเช็กดูแล้ว ติ๊กต็อกหมายเลข 1 ราคาแค่ 1,000 หินวิญญาณเอง แค่ 1,000 หินวิญญาณก็ทำให้แม่นางหรูเยียนคารวะงามๆ แถมยังประกาศชื่อเราให้คนทั้งไลฟ์ได้ยิน คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!"

"เฮ้ สังเกตเห็นไหม? รูปประจำตัวของคนที่ชื่อหานลี่ขึ้นไปอยู่ตรงมุมขวาบน เป็นอันดับหนึ่งเลยนะนั่น"

"เหอะ! หุบเขาคนึงหานี่มันสำนักปลายแถวที่ไหนกัน? ข้าไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย คู่ควรกับอันดับหนึ่งงั้นรึ? ก็แค่ของขวัญ ข้าก็ส่งได้เหมือนกัน!"

ไม่นานนัก เอฟเฟกต์ของขวัญก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้มาทีเดียวถึง 10 ชิ้น!

ทันทีที่ของขวัญถูกส่ง หลิวหรูเยียนก็กล่าวขอบคุณเช่นเดิม

"ขอบพระคุณ 'นายน้อยหอคอยดารา' สำหรับติ๊กต็อกหมายเลข 1 จำนวน 10 ชิ้นเจ้าค่ะ"

เมื่อหลิวหรูเยียนเอ่ยชื่อนี้ ในพระราชวังอันหรูหราที่ห่างออกไปนับพันลี้ ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐาน หน้าตาหล่อเหลา แต่งกายพิถีพิถัน ก็เผยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง

เขาคือ 'เย่เฉินซิน' นายน้อยแห่งหอคอยดารา สำนักชั้นแนวหน้าแห่งดินแดนใต้ของทวีปเทียนหยวน

ในฐานะนายน้อย เขาเกิดมาบนกองเงินกองทอง อายุไม่ถึง 30 ปี ก็ทะลวงสู่ระดับสร้างรากฐานได้ด้วยความช่วยเหลือจากโอสถทิพย์และทรัพยากรมากมาย

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงมีความหยิ่งยโสมาตั้งแต่เด็ก ไม่ยอมเป็นรองใครในเรื่องใด

หลังจากได้สัมผัสกับโทรศัพท์มือถือและติ๊กต็อก เขาก็เสพติดมันอย่างถอนตัวไม่ขึ้น วันนี้เขาบังเอิญผ่านมาเจอไลฟ์สดของหลิวหรูเยียน และตกหลุมรักในความงามและท่วงท่าของนางทันที

เมื่อครู่ ตอนที่หลิวหรูเยียนเอ่ยชื่อเขาต่อหน้าผู้ชมเป็นหมื่น ความหลงตัวเองและความหยิ่งในศักดิ์ศรีของเขาก็ได้รับการเติมเต็มอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

โดยเฉพาะเมื่อเห็นคอมเมนต์พูดถึงและยกยอเขา เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแก้มปริ

ทว่ารอยยิ้มนั้นอยู่ได้ไม่นาน

"ขอบพระคุณ 'สหายพรตฉู่เฟิง' แห่งเกาะเฟยเสีย สำหรับติ๊กต็อกหมายเลข 1 จำนวน 20 ชิ้นเจ้าค่ะ"

ได้ยินเสียงหวานของหลิวหรูเยียน เขารีบก้มมองหน้าจอทันที และก็จริงดังว่า มีเอฟเฟกต์ของขวัญชุดใหม่ปรากฏขึ้น

ตำแหน่งอันดับหนึ่งที่เขาเพิ่งแย่งชิงมา บัดนี้ถูกคนอื่นชิงไปเสียแล้ว และช่องคอมเมนต์ก็เปลี่ยนไปพูดถึงคนชื่อฉู่เฟิงกันให้แซ่ด

เขาไม่อาจทนได้! เย่เฉินซินเทหินวิญญาณจำนวนมหาศาลออกจากถุงมิติ เติมเงินรวดเดียว 50,000 หินวิญญาณ แล้วกดซื้อติ๊กต็อกหมายเลข 1 จำนวน 50 ชิ้น ส่งออกไปในคราวเดียว

ส่งเสร็จ เขาก็ยิ้มเยาะอย่างเย็นชา

"เหอะ! คิดจะแข่งรวยกับข้า เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร?!"

แต่ทว่า สิ้นเสียงคำราม เอฟเฟกต์ของขวัญชุดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทันที

ยังคงเป็นติ๊กต็อกหมายเลข 1 แต่คราวนี้มาทีเดียวถึง 100 ชิ้น! และผู้ส่งไม่ใช่ใครอื่น คือ 'สหายพรตหานลี่' แห่งหุบเขาคนึงหา คนเดิมนั่นเอง

เมื่อติ๊กต็อกหมายเลข 1 จำนวน 100 ชิ้นปรากฏหรา ผู้บำเพ็ญเพียรในไลฟ์ต่างพากันอ้าปากค้าง

"สหายพรตหานลี่จากหุบเขาคนึงหาผู้นี้ช่างเหลือร้ายนัก! 100 ชิ้นนี่มัน 100,000 หินวิญญาณเชียวนะ! แจกเงินแสนทิ้งเล่นๆ แบบนี้เลยรึ"

"ป๋ามาก ป๋าสุดๆ ไปเลย!"

"เทียบกับเขาแล้ว นายน้อยหอคอยดาราเมื่อกี้ดูขี้เหนียวไปเลยแฮะ"

"จริงด้วย นายน้อยสำนักใหญ่แท้ๆ กลับสู้ศิษย์สำนักโนเนมไม่ได้ซะงั้น"

"ข้าว่าเขาคงไม่ได้รวยจริงหรอก แค่สร้างภาพไปงั้นแหละ"

.....

เมื่อคอมเมนต์บาดตาเหล่านี้ผ่านสายตา เย่เฉินซินก็เลือดขึ้นหน้าทันที

"บังอาจ! บังอาจนัก! กล้าว่านายน้อยอย่างข้าด้อยกว่าไอ้ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรไร้นามอย่างหานลี่เรอะ"

"ได้! ได้! งั้นข้าจะให้พวกเจ้าได้เห็นอานุภาพของนายน้อยผู้นี้!"

ว่าแล้วเขาก็ระดมเติมหินวิญญาณเข้าติ๊กต็อกรวดเดียว 300,000 ก้อน แล้วเริ่มกระหน่ำส่งของขวัญราคาแพงที่สุดเท่าที่มี

ชั่วขณะนั้น หน้าจอไลฟ์สดเต็มไปด้วยเอฟเฟกต์ของขวัญจนแทบมองไม่เห็นอะไร

ด้วยแรงกระตุ้นจากเขา ผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ ที่เดิมทีไม่คิดจะเปย์ ก็เริ่มผสมโรงส่งของขวัญตามไปด้วย

ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของห้อง หลินเย่ที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ก็ยกนิ้วโป้งให้ 'ไป๋ชิงเสวียน' และคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ข้างๆ

"ทำได้ดีมาก ยอดเยี่ยม! พวกเจ้าปั่นกระแสในไลฟ์ต่อไป ยั่วโมโหนายน้อยหอคอยดาราให้หนักกว่านี้อีก ข้ารู้สึกว่าหมอนี่ยังมีเงินถุงถังกว่านี้เยอะ"

ได้ยินดังนั้น ไป๋ชิงเสวียนก็พยักหน้ารับทันที ก่อนจะเริ่มรัวนิ้วพิมพ์ข้อความลงบนหน้าจอ

"นายน้อยหอคอยดาราน้ำยาหมดแล้วเหรอ? ทำไมส่งของขวัญช้าลงเรื่อยๆ ล่ะ? ดูสิ สหายพรตหานลี่ยังไม่หยุดเลยนะ สมบัติของสำนักชั้นนำมีแค่นี้เองหรอ?"

ส่งข้อความเสร็จ นางก็หันไปมองหลินเย่ด้วยสีหน้าหวังคำชม

"ดีมาก ถ้าเจ้าพิมพ์อีกสักสองสามประโยค นายน้อยหอคอยดาราคงอยากจะเหาะมาสับเจ้าเป็นชิ้นๆ แน่"

"ฮิฮิ ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ข้าเปลี่ยนชื่อเป็น 'นายน้อยสำนักวิถีสวรรค์' แล้ว ให้เขาไปตามหาเรื่องกับสำนักวิถีสวรรค์โน่น" ไป๋ชิงเสวียนตอบพร้อมรอยยิ้มซุกซน

คำพูดของนางทำให้ดวงตาของหลินเย่เป็นประกาย ไอเดียบรรเจิดเริ่มผุดขึ้นในหัว

คนในโลกนี้ไม่มีภูมิคุ้มกันเรื่องการต้มตุ๋นเลยสักนิด ถ้าใช้ติ๊กต็อกให้เป็นประโยชน์ มันอาจกลายเป็นอาวุธที่ทรงพลังมากทีเดียว

"จริงสิ มาดูซิว่าหลังบ้านได้ยอดของขวัญไปเท่าไหร่แล้ว"

พูดจบ เขาก็เช็กระบบหลังบ้านของไลฟ์สดหลิวหรูเยียน และทันทีที่เห็นตัวเลข เขาก็ถึงกับตะลึงจนตาค้าง