บทที่ 15 พ่อค้าคนกลางและระบบตัวแทนจำหน่าย

บทที่ 15 พ่อค้าคนกลางและระบบตัวแทนจำหน่าย

"ท่านประมุข มีผู้บำเพ็ญเพียรอิสระจำนวนมากกำลังกว้านซื้อโทรศัพท์มือถือและนำไปขายต่อตามเมืองต่างๆ พวกมันเหมาซื้อโทรศัพท์ราคา 2 หินวิญญาณของเราไปจนเกลี้ยง แล้วนำไปขายโก่งราคาแพงกว่าเดิมหลายสิบเท่าขอรับ"

ณ ตำหนักใหญ่พรรตราชาภูต หลินเย่เพิ่งจะเปิดหน้าจอโทรศัพท์ก็ได้เห็นข้อความรายงานจากภูตเทพมั่งคั่ง

ทันทีที่เห็นข้อความนี้ เขาก็ถึงกับชะงักไป

"นี่มันอะไรกัน? เหมาซื้อของของเราไปทั้งหมดแล้วเอาไปขายต่อในราคาสูง? นี่มันพวกพ่อค้าคนกลางเก็งกำไรชัดๆ! ในโลกผู้บำเพ็ญเพียรมีพวกปั่นราคาแบบนี้ด้วยหรือ?"

"โทรศัพท์ราคา 2 หินวิญญาณ ถูกนำไปปั่นราคาขายกันร้อยกว่าหินวิญญาณ ดี... ดีจริงๆ นี่มันแย่งข้าวจากปากข้าชัดๆ"

แม้จะประหลาดใจ แต่ความกรุ่นโกรธก็ปะทุขึ้นในใจ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะออกคำสั่งให้ภูตเทพมั่งคั่งจัดการกวาดล้างพวกพ่อค้าคนกลางเหล่านี้ให้สิ้นซาก แต่เมื่อไตร่ตรองดูอีกที เขาก็ลบข้อความที่พิมพ์ค้างไว้ทิ้งทั้งหมด

"ดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องไปปราบปรามพวกมัน ถึงพวกมันจะได้กำไร แต่ก็ไม่ได้กระทบรายได้ของข้า มิหนำซ้ำการมีอยู่ของพวกมันยังช่วยโปรโมทโทรศัพท์ให้แพร่หลายเร็วขึ้นอีกด้วย"

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็วิดีโอคอลหาภูตเทพมั่งคั่งทันที

สัญญาณดังขึ้นเพียงครู่เดียว ภูตเทพมั่งคั่งก็กดรับสายอย่างรวดเร็ว

"ท่านประมุข ท่านคงจะติดต่อมาเรื่องการเก็งกำไรขายต่อโทรศัพท์มือถือใช่ไหมขอรับ? เจ้าพวกที่เอาโทรศัพท์ไปขายต่อนั้นช่างกำเริบเสิบสานนัก กล้ามาหากินกับสินค้าของเรา ข้าน้อยได้สั่งการให้คนออกสืบหาตัวแล้ว เจอตัวเมื่อไหร่จะจัดการขั้นเด็ดขาด ไม่มีการละเว้น..."

ยังไม่ทันที่ภูตเทพมั่งคั่งจะพูดจบ หลินเย่ก็พูดแทรกขึ้นมาทันที

"ไม่ต้อง! ไม่ต้องไปปราบปราม หากพวกมันอยากขายต่อ ก็ปล่อยให้พวกมันขายไป"

"เอ๋?"

"ว่าแต่ ตอนนี้เรามีร้านค้าที่วางขายโทรศัพท์มือถืออยู่กี่แห่ง?"

"เรียนท่านประมุข หากนับรวมเมืองมังกรที่เพิ่งเปิดใหม่ ก็มีทั้งหมด 12 เมืองขอรับ"

"แล้วใน 12 เมืองนี้ มีประชากรผู้บำเพ็ญเพียรทั้งขาจรและขาประจำรวมกันประมาณเท่าไหร่?"

"คร่าวๆ ก็น่าจะเกิน 10 ล้านคนขอรับ" ภูตเทพมั่งคั่งตอบหลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง

"10 ล้านคน... หักลบพวกที่เก็บตัวบำเพ็ญเพียรตลอดปีและพวกที่ไม่สนใจเทคโนโลยี น่าจะเหลือกลุ่มเป้าหมายสัก 7 ล้านคน ตอนนี้เราขายไปได้ราว 6 แสนกว่าเครื่อง ถือว่าตลาดยังมีศักยภาพอีกมาก แต่แค่นี้ยังไม่พอ"

"ท่านประมุขหมายความว่าเราต้องขยายจุดจำหน่ายเพิ่มหรือขอรับ? แต่อิทธิพลของเราในเมืองอื่นๆ ยังไม่มากนัก แถมขุมกำลังท้องถิ่นในเมืองเหล่านั้นก็หยั่งรากลึก หากเราบุกตลาดขนานใหญ่ ย่อมหนีไม่พ้นที่จะถูกเจ้าถิ่นเขม่นเอาได้" ภูตเทพมั่งคั่งกล่าวด้วยความกังวล

ความกังวลของเขาไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล ในช่วงสองวันมานี้ ยอดขายโทรศัพท์ที่ถล่มทลายส่งผลให้สินค้าอื่นๆ ในร้านของหอเทพมั่งคั่งขายดีตามไปด้วย ยอดขายพุ่งขึ้นกว่า 30% จากปกติ

นอกจากนี้ยังสร้างชื่อเสียงและความนิยมให้กับร้านค้าเป็นอย่างมาก

เมื่อเป็นเช่นนี้ กิจการของร้านค้าอื่นๆ ในเมืองเดียวกันจึงซบเซาลงอย่างเห็นได้ชัด แม้ขุมกำลังเบื้องหลังร้านค้าเหล่านั้นจะยังไม่ออกมาเคลื่อนไหว แต่ไม่ได้แปลว่าในใจพวกเขาจะไม่มีความคิดอะไร

"ข้าไม่ได้บอกว่าจะให้เราไปเปิดสาขาเพิ่มเอง แต่เราจะใช้วิธีอื่น" เสียงของหลินเย่ดังลอดออกมาจากโทรศัพท์

"วิธีอื่น?"

"ใช่! วิธีที่จะช่วยกระตุ้นยอดขายโทรศัพท์ ให้ร้านค้าอื่นๆ ได้รับผลประโยชน์ไปด้วย และแม้แต่พวกผู้บำเพ็ญเพียรอิสระที่ค้าขายเล็กๆ น้อยๆ ก็ยังมีส่วนแบ่งในเค้กก้อนนี้"

"ข้าน้อยโง่เขลา โปรดท่านประมุขชี้แนะด้วย"

"จริงๆ แล้วมันง่ายมาก ให้ร้านค้าอื่นๆ และผู้บำเพ็ญเพียรอิสระเหล่านั้น มาเป็น 'ตัวแทนจำหน่าย' ของเราสิ" หลินเย่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ทว่าภูตเทพมั่งคั่งกลับยิ่งงุนงงหนักเข้าไปอีก เขาไม่รู้ว่าตัวแทนจำหน่ายคืออะไร

"สิ่งที่เรียกว่าตัวแทนจำหน่าย คือคนที่ได้รับสิทธิ์จากเราให้นำสินค้าไปขายแทน"

"ยกตัวอย่างเช่น เราขายราคาต้นทุน 2 หินวิญญาณ เมื่อพวกเขารับของไปแล้ว อาจจะไปตั้งราคาขาย 5 หินวิญญาณ โดยทุกๆ เครื่องที่ขายได้ เราจะหักส่วนแบ่ง 1 หินวิญญาณ แน่นอนว่านี่เป็นแค่ตัวอย่าง การตั้งราคาและวิธีดำเนินการที่แน่นอน เจ้าไปกำหนดเองได้เลย"

"และเราจะแบ่งระดับตัวแทนจำหน่ายด้วย ตัวแทนระดับ 1 ได้รับโควตาสินค้า 100,000 เครื่องต่อเดือน ระดับ 2 ได้ 50,000 เครื่อง และระดับ 3 ได้ 10,000 เครื่อง ใครทำยอดขายได้ดีก็เลื่อนระดับ ใครทำยอดไม่ถึงเป้าก็ลดระดับหรือยึดสิทธิ์คืน"

"นอกจากนี้ เรายังสามารถแต่งตั้งตัวแทนจำหน่ายระดับภูมิภาคในแต่ละดินแดน..."

ขณะที่พูด หลินเย่ได้ถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับระบบตัวแทนจำหน่ายจากโลกเก่าของเขาให้ภูตเทพมั่งคั่งฟังอย่างละเอียด

เมื่อภูตเทพมั่งคั่งเข้าใจหลักการ ดวงตาตี่ๆ ของเขาก็เบิกกว้างเป็นประกาย

"เป็นเช่นนี้นี่เอง! เป็นเช่นนี้นี่เอง! ท่านประมุขช่างอัจฉริยะนัก ต่อให้ข้าน้อยคิดอีกร้อยปีก็คงคิดวิธีนี้ไม่ออก"

"ขอเพียงเราดึงร้านค้าในเมืองเดียวกันมาเป็นตัวแทนจำหน่าย พวกเขาไม่เพียงจะไม่เกลียดชังเรา แต่จะกลายเป็นพันธมิตรที่จงรักภักดีที่สุด วิธีเปลี่ยนศัตรูเป็นมิตรเช่นนี้ช่างล้ำลึกยิ่งนัก"

"อีกทั้งพวกผู้บำเพ็ญเพียรอิสระชอบเดินทางไปทั่วทวีป หากมีพวกเขาช่วยกระจายสินค้า โทรศัพท์มือถือของเราอาจไปไกลถึงดินแดนของเผ่าคนเถื่อนเลยทีเดียว"

"ถูกต้อง ข้าก็คิดเช่นนั้น ทุกคนร่วมกันรวย โลกนี้ไม่มีศัตรูที่ถาวร มีเพียงผลประโยชน์ที่ถาวรเท่านั้น" กล่าวจบ หลินเย่ก็เปลี่ยนเรื่องทันที

"ตอนนี้บัญชีของหอเทพมั่งคั่งมีหินวิญญาณหมุนเวียนอยู่เท่าไหร่?"

เมื่อถูกถาม ภูตเทพมั่งคั่งก็ตอบอย่างฉะฉานโดยไม่ต้องคิด

"ปัจจุบันมีหินวิญญาณหมุนเวียนอยู่ 75 ล้านก้อนขอรับ หากรวมทรัพย์สินและสินค้าต่างๆ ของหอเทพมั่งคั่งในทุกสาขา ทรัพย์สินรวมทั้งหมดน่าจะอยู่ที่ประมาณ 450 ล้านหินวิญญาณ"

"เยอะขนาดนั้นเชียว?" ได้ยินตัวเลขที่รายงาน หลินเย่อดประหลาดใจไม่ได้

แต่ภูตเทพมั่งคั่งกลับยิ้มแห้งๆ

"ไม่เยอะหรอกขอรับ ลำพังค่าใช้จ่ายพื้นฐานรายเดือนของพรรคมารทั้งหมดก็ปาเข้าไป 10 ล้านหินวิญญาณแล้ว รวมกับค่าเบ็ดเตล็ดอื่นๆ อีก อย่างน้อยต้องมี 25 ล้านหินวิญญาณต่อเดือนถึงจะประคองให้พรรคมารดำเนินกิจการไปได้ตามปกติ"

"ค่าเบ็ดเตล็ดบ้าอะไรตั้ง 15 ล้าน?"

คราวนี้ภูตเทพมั่งคั่งเริ่มอึกอัก ลังเลอยู่นานกว่าจะตอบเสียงอ่อย

"เอ่อ... 12 ล้านในจำนวน 15 ล้านนั้น... ท่านประมุขเป็นคนเบิกไปนะขอรับ"

"อ้อ... เรื่องนั้นเอง" เมื่อได้ยินคำตอบ หลินเย่ถึงนึกขึ้นได้ว่าร่างเดิมของเขานั้น เพื่อที่จะควบคุมการพัฒนาของพรรคมารและยกระดับพลังฝีมือของตนเอง จึงได้สูบหินวิญญาณจำนวนมหาศาลจากกองกลางของพรรคไปใช้ทุกเดือน

"ไอ้คนล้างผลาญเอ๊ย เบิกไปเดือนละเป็นสิบล้าน พอตายแล้วดันเหลือทิ้งไว้ให้ข้าไม่ถึงห้าแสน"

หลังจากบ่นพึมพำในใจ เขาก็หันกลับมามองภูตเทพมั่งคั่งในจอ

"เอาล่ะ โอนหินวิญญาณมาให้ข้า 50 ล้าน ข้าต้องใช้ทุนนี้ในการสร้างโทรศัพท์มือถือล็อตต่อไป อีกเดี๋ยวเจ้าค่อยมารับของ"

"รอบนี้ข้าน่าจะผลิตได้ประมาณ 50 ล้านเครื่อง เจ้าจงไปคิดหาวิธีขายมันออกไปให้เร็วที่สุด เป้าหมายของข้าคือ ให้ทุกคนในทวีปเทียนหยวนต้องมีโทรศัพท์มือถือใช้!"

เมื่อได้ฟังปณิธานอันยิ่งใหญ่ของหลินเย่ ภูตเทพมั่งคั่งก็ตกตะลึงจนตาค้าง

โทรศัพท์ 50 ล้านเครื่อง... ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะขายหมด?

แต่ทันทีที่นึกถึงระบบตัวแทนจำหน่ายที่หลินเย่เพิ่งเสนอมาเมื่อครู่ ความมั่นใจก็กลับมาเปี่ยมล้นในหัวใจของเขาอีกครั้ง