บทที่ 5 เม็ดทรายแห่งยุคสมัย

สมรรถภาพร่างกายเปรียบดังรากฐานของพละกำลัง ส่วนทักษะยุทธ์คือหนทางในการใช้พลังอย่างชาญฉลาด

ทักษะยุทธ์แบ่งออกเป็นเก้าระดับตามความยากในการฝึกฝนและอานุภาพ

ทักษะยุทธ์ในแต่ละระดับ ยังแบ่งย่อยตามความชำนาญออกเป็นสี่ขั้น ได้แก่ ขั้นเริ่มต้น, ขั้นเชี่ยวชาญน้อย, ขั้นเชี่ยวชาญมาก และขั้นขีดสุด

ตามมาตรฐานการให้คะแนนของทางการต้าเซี่ย ในการสอบระดับมัธยม ทักษะยุทธ์ระดับหนึ่งขั้นเริ่มต้น, ขั้นเชี่ยวชาญน้อย, ขั้นเชี่ยวชาญมาก และขั้นขีดสุด จะได้รับคะแนน 15, 30, 45 และ 60 คะแนนตามลำดับ

หากฝึกฝนทักษะยุทธ์ระดับหนึ่งหลายแขนงพร้อมกัน สามารถเพิ่มคะแนนได้ตามความชำนาญของทักษะยุทธ์ แต่คะแนนสูงสุดไม่เกิน 70

ทักษะยุทธ์ระดับสองขั้นเริ่มต้น, ขั้นเชี่ยวชาญน้อย, ขั้นเชี่ยวชาญมาก และขั้นขีดสุด จะได้รับ 20, 40, 60 และ 70 คะแนนตามลำดับ หากฝึกฝนทักษะยุทธ์ระดับสองหลายแขนง สามารถเพิ่มคะแนนได้ตามสมควร ไม่จำกัดคะแนนสูงสุด

เจิ้งอวี่ฝึกฝนทักษะยุทธ์สองแขนง หนึ่งในนั้นคือทักษะยุทธ์ประเภทวิชาตัวเบาระดับหนึ่ง "ก้าวลมกรด" ปัจจุบันบรรลุถึงขั้นเชี่ยวชาญน้อยแล้ว

อีกอย่างคือทักษะยุทธ์ระดับสอง "ฝ่ามือทรายเหล็ก" ได้ฝึกฝนจนถึงขั้นเชี่ยวชาญมากแล้ว

ตามการประเมินของครู คะแนนทักษะยุทธ์ของเขาสามารถทำได้ถึง 70 คะแนน ซึ่งเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมอย่างมาก สูงกว่าค่าเฉลี่ยไปไกล

การฝึกฝนทักษะยุทธ์แตกต่างจากการฝึกสมรรถภาพร่างกาย ยาเป็นเพียงเครื่องมือช่วย ความเข้าใจแจ้งของผู้ฝึกฝนต่างหากคือหัวใจสำคัญ

หลี่อิงเจี๋ย เพื่อนสนิทของเจิ้งอวี่ แม้จะมีสมรรถภาพร่างกายระดับเก้า แต่ก็เชี่ยวชาญทักษะยุทธ์ระดับหนึ่งขั้นเชี่ยวชาญมากเพียงหนึ่งแขนง และทักษะยุทธ์ระดับหนึ่งขั้นเชี่ยวชาญน้อยอีกหนึ่งแขนงเท่านั้น

ฝ่ามือทรายเหล็กของเจิ้งอวี่อยู่ห่างจากขั้นขีดสุดเพียงก้าวเดียว หากสามารถทะลวงผ่านได้สำเร็จโดยอาศัยยาหม่องกระดูกเสือ คะแนนของทักษะยุทธ์แขนงนี้น่าจะสูงเกือบถึง 90 คะแนน

ยาหม่องกระดูกเสือราคา 8000 เครดิต หากเป็นเมื่อก่อน สำหรับเจิ้งอวี่แล้วนี่คือตัวเลขราคาสูงลิ่วที่ยากจะจินตนาการได้ แต่ตอนนี้ ราคานี้สำหรับเขา เป็นเพียง "เงินเดือนจากจังหวะหัวใจ" แค่วันสองวันเท่านั้น

เขามี 3000 เครดิตในมือ คำนวณที่ชั่วโมงละ 400 เครดิต ใช้เวลาเพียง 23 ชั่วโมงก็จะเก็บเงินพอซื้อได้

เจิ้งอวี่พยายามข่มความยินดีในใจไว้

เขานำซาลาเปากลับมาบ้าน ต้มน้ำร้อนให้แม่หนึ่งกาต้มน้ำ ล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็มุ่งหน้าไปโรงเรียน

เมื่อใกล้ถึงการสอบจงเข่า บรรยากาศในโรงเรียนก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด

หลังจากมีการประกาศอย่างเป็นทางการว่าคุณสมบัติการสมัครสอบถูกยกระดับจากระดับสี่เป็นระดับหก เสียงโอดครวญก็ดังระงมไปทั่วโรงเรียน

นักเรียนหลายคนไม่มีเงินซื้อน้ำยาบำรุงร่างกาย แม้จะเป็นน้ำยาบำรุงร่างกายระดับต่ำสุด ขวดหนึ่งก็ราคา 2000 เครดิต น้อยครอบครัวนักที่จะสามารถแบกรับค่าใช้จ่ายนี้ได้ในระยะยาว

ในโรงเรียนมีนักเรียนจำนวนไม่น้อยที่เหมือนกับเจิ้งอวี่ คือยากจนจนไม่มีเงินซื้อน้ำยาบำรุงร่างกาย พวกเขาจึงทุ่มเทพลังทั้งหมดไปกับการฝึกฝนทักษะยุทธ์ หวังว่าจะอาศัยคะแนนทักษะยุทธ์ที่โดดเด่นในการสอบจงเข่า

แต่พอระเบียบใหม่ออกมา นักเรียนเหล่านี้ก็ตกอยู่ในความสิ้นหวังทันที

ในเมื่อสมัครสอบไม่ได้ ต่อให้ฝึกทักษะยุทธ์เก่งแค่ไหนจะมีประโยชน์อะไร?

นักเรียนบางคนอดกลั้นไม่ไหว ร้องไห้ออกมาเสียงดัง ยังมีผู้ปกครองจำนวนมากไปรวมตัวประท้วงที่หน้าโรงเรียนและหน้าหน่วยงานรัฐ แต่ก็ถูกปฏิเสธทั้งหมด

เหตุผลที่ทางการต้าเซี่ยให้มานั้นชัดเจนมาก ตามสถิติ ปัจจุบันนักเรียนชั้น ม.3 ที่มีสมรรถภาพร่างกายระดับหกขึ้นไปมีสัดส่วนเกินกว่า 90% นโยบายนี้ส่งผลกระทบต่อคนส่วนน้อยเท่านั้น และสามารถควบคุมได้

ประการที่สอง ปัจจุบันจำนวนนักเรียนมัธยมปลายและนักศึกษามหาวิทยาลัยมีมากเกินไปอย่างรุนแรง หลายคนฝึกฝนทักษะยุทธ์อย่างหนักมาสิบปี สุดท้ายเมื่อก้าวเข้าสู่สังคมกลับไม่มีที่ให้ใช้ฝีมือ ท้ายที่สุด ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถก้าวขึ้นสู่ระดับเทพได้สำเร็จ การศึกษาในอนาคตจะต้องเน้นคัดเลือกหัวกะทิ ไม่ใช่การหว่านแห

การปรับจากระดับสี่เป็นระดับหกเป็นเพียงนโยบายของปีนี้ ในอนาคตเกณฑ์จะยิ่งสูงขึ้นไปอีก

ทางการแนะนำให้นักเรียนที่หมดสิทธิ์สอบจงเข่าไปสมัครเรียนโรงเรียนอาชีวศึกษาหรือโรงเรียนวิชาความรู้ทั่วไป เพื่อหาหนทางพัฒนาตนเองในเส้นทางอื่น

แม้เหตุผลของทางการต้าเซี่ยจะมีน้ำหนักอยู่บ้าง แต่เหล่านักเรียนที่หมดสิทธิ์สอบจงเข่าจะทำใจยอมรับได้อย่างไร?

นับตั้งแต่ประตูเทพจุติลงมาเมื่อหกสิบปีก่อน การฝึกยุทธ์เพื่อก้าวสู่ระดับเทพก็กลายเป็นความฝันของทุกคน สถานะของผู้ฝึกยุทธ์ก็ถูกยกระดับขึ้นสูงอย่างยากจะจินตนาการ การจะให้พวกเขาละทิ้งเส้นทางนี้ในตอนนี้ พูดง่ายแต่ทำยาก

ระหว่างทางกลับบ้านหลังเลิกเรียน เจิ้งอวี่มองผู้ปกครองนักเรียนสองสามคนที่ยังคงคุกเข่าอยู่หน้าประตูโรงเรียน ก็อดถอนหายใจยาวไม่ได้

เม็ดทรายหนึ่งเม็ดแห่งยุคสมัย เมื่อตกลงบนบ่าของคนธรรมดา ก็หนักหนาราวกับภูเขาลูกใหญ่!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาของเจิ้งอวี่ก็ยิ่งแน่วแน่มากขึ้น ตอนนี้เมื่อมีระบบคอยสนับสนุน เขาจะต้องก้าวไปทีละก้าว สำรวจจุดสูงสุดของวิถียุทธ์ เขาจะก้าวออกจากโลกใบนี้ ไปสัมผัสจักรวาลที่งดงามและเปี่ยมสีสัน!

......

เจิ้งอวี่กลับมาถึงชุมชน เข็นรถเข็นคันเล็กออกมาจากโรงจอดรถ

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่ไปขายเจียนปิ่งกั่วจื่ออีกแล้ว

การตั้งแผงลอยไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องแย่งชิงพื้นที่กับคนกลุ่มใหญ่ แถมยังต้องคอยระวังเทศกิจอยู่ตลอดเวลา

ลำบากลำบนอยู่สองสามชั่วโมง หากอากาศไม่ดี ก็อาจจะได้เงินเพียงไม่กี่สิบเครดิต

เมื่อก่อนเป็นเพราะไม่มีทางเลือก ที่บ้านมีค่าใช้จ่ายที่ต้องใช้เงินอยู่ทุกที่ เขาทำได้เพียงใช้วิธีนี้เพื่อหารายได้เสริมจุนเจือครอบครัว

แต่ตอนนี้เขามีระบบเทพทุ่มเปย์แล้ว เขาไม่จำเป็นต้องไปตั้งแผงลอยอีกต่อไป

ความลำบากเป็นเพียงสิ่งที่จำใจต้องทำ ไม่มีใครอยากลำบากจริง ๆ หรอก

เขาเอารถเข็นคันเล็กไปขายที่ร้านรับซื้อของเก่า ได้เงินมา 600 เครดิต ซึ่งเขาพอใจมาก ท้ายที่สุด ตอนซื้อรถรวมค่าดัดแปลงก็ใช้เงินไปแค่ 1800 ตอนนี้ได้กลับมาหนึ่งในสามก็ถือว่าดีมากแล้ว

หลังจากที่ไม่ต้องไปตั้งแผงหาเงิน เจิ้งอวี่ก็ไปหาห้องฝึกฝนเพื่อเริ่มฝึกสมรรถภาพร่างกาย

ในห้องฝึกฝนมีอุปกรณ์มากมายที่สามารถช่วยในการฝึกสมรรถภาพร่างกายได้

แม้ว่าชั่วโมงละ 100 เครดิต แต่เจิ้งอวี่ในตอนนี้สามารถจ่ายได้อย่างสบาย ๆ

จักรยาน ดัมเบล เครื่องกรรเชียงบก เจิ้งอวี่เล่นอย่างสุดเหวี่ยง

ห้องฝึกฝนที่เขามานี้ค่อนข้างหรูหรา ไม่น่าเชื่อว่าจะมีห้องฝึกแรงโน้มถ่วงด้วย

ห้องฝึกแรงโน้มถ่วงสามารถปรับแรงโน้มถ่วงภายในห้องได้ เพื่อฝึกฝนร่างกายของผู้ใช้ในทุกมิติ เป็นวิธีการฝึกฝนที่ล้ำสมัยอย่างยิ่ง

เจิ้งอวี่รู้สึกสนใจอย่างมาก แต่พอถามดูก็เพิ่งรู้ว่า เงื่อนไขในการใช้ห้องฝึกแรงโน้มถ่วงคือต้องเป็นสมาชิก และห้องฝึกฝนแห่งนี้แค่ค่าสมาชิกรายเดือนก็ปาเข้าไป 30,000 แล้ว นี่ยังไม่รวมค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมในการใช้ห้องฝึกแรงโน้มถ่วงอีกนะ

"ระบบเทพทุ่มเปย์ให้เดือนละ 240,000 ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใช้แฮะ" เจิ้งอวี่คิดในใจ "ถ้าหาวิธีอัปเกรดระบบได้ก็คงจะดี"

……

“ให้เงิน 6300 เครดิตไปน่ะ ให้แกเอาไปซื้อน้ำยาบำรุงร่างกายนะ ไม่ใช่ให้เอาไปใช้จ่ายฟุ่มเฟือย”

ห้องเช่า

เจิ้งฉีกำลังกินอย่างตะกละตะกลาม ในมือกำน่องไก่ชิ้นใหญ่ กินจนปากมันแผลบ

บนโต๊ะตรงหน้าเขามีทั้งน่องไก่ ขาหมู เนื้อตุ๋น วางอยู่เต็มโต๊ะ

นี่คืออาหารมื้อเย็นที่เจิ้งอวี่ซื้อกลับมา

“กินของดี ๆ หน่อยจะเป็นไรไป” เจิ้งฉินอวิ๋นห่มผ้าห่มนวมนั่งอยู่บนโซฟา ถลึงตาใส่เจิ้งฉี

เธอหยิบกำไลทองคำอันหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ยื่นให้เจิ้งอวี่

“ลูกแม่ ใกล้จะสอบจงเข่าแล้วนะ เอาอันนี้ไปขาย แล้วไปซื้อน้ำยาบำรุงร่างกายมาดื่ม”

ตระกูลเจิ้งเคยเป็นตระกูลใหญ่มาก่อน สร้างบัณฑิตมหาวิทยาลัยได้ถึงสองคน เจิ้งฉินอวิ๋นมีเครื่องประดับทองคำเงินอยู่ไม่น้อย แต่หลายปีมานี้เพราะค่ารักษาพยาบาลและค่าใช้จ่ายในครอบครัว ทำให้ต้องทยอยขายออกไปจนเกือบหมด

เจิ้งอวี่มองกำไลทองคำฝังเพชรในมือแวบหนึ่ง ถ้าจำไม่ผิด นี่น่าจะเป็นเครื่องประดับชิ้นสุดท้ายของแม่แล้ว

“ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้อง” เจิ้งอวี่ยิ้มพลางโบกมือ “เงินช่วยเหลือผู้มีรายได้น้อยของบ้านเราอนุมัติแล้วครับ ตอนนี้ทุกเดือนจะได้เงินอุดหนุนจากรัฐบาล 3000 เครดิต”

“วันนี้ผมเพิ่งไปรับเงิน 3000 เครดิตของเดือนแรกมา ก็เลยฟุ่มเฟือยหน่อย ซื้อของกินกลับมา ผมยังใช้คูปองส่วนลดด้วยนะ จ่ายไปแค่ร้อยสามสิบเครดิตเอง ถูกมากเลยครับ”

เจิ้งฉีหยุดชะงักการกิน เขากับเจิ้งฉินอวิ๋นสบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นแววสงสัยในดวงตาของอีกฝ่าย

บ้านเจิ้งมีนักเรียนมัธยมต้นหนึ่งคน คนพิการหนึ่งคน คนป่วยอีกหนึ่งคน เข้าเกณฑ์มาตรฐานกลุ่มผู้มีรายได้น้อยของประเทศต้าเซี่ยทุกประการ แต่เพราะสาเหตุบางอย่างที่ไม่ชัดเจน หลายปีมานี้จึงไม่เคยได้รับการอนุมัติ

“นี่… แค่ก ๆ ทำไมจู่ ๆ ถึงผ่านการอนุมัติล่ะ?” เจิ้งฉินอวิ๋นค่อนข้างสงสัย แต่ในน้ำเสียงกลับมีความประหลาดใจมากกว่า

สำหรับครอบครัวของพวกเขา เดือนละสามพันเครดิตถือเป็นเงินจำนวนไม่น้อยแล้ว