บทที่ 47 เผ่าศัตรูใหม่!

สรุป: ทางเข้าถ้ำที่แคบช่วยให้ได้เปรียบด้านภูมิประเทศมาก แต่ก็อย่าลืมบทบาทของแวมไพร์

คะแนน: 80 คะแนน (เต็ม 100)

รางวัล: คะแนนชีวิต +80

การจำลองชีวิตรอบนี้สิ้นสุดลง เวลาผ่านไป 1 วัน

"เจ้าต้องการข้ามไปยังช่วงเวลาที่จำลองไว้หรือไม่?"

"ข้าม"

เมื่อแสงสีขาวแวบผ่านในหัว หลินเทียนก็ยืนอยู่หน้าทางเข้าถ้ำที่เต็มไปด้วยเลือด

รอบๆ เต็มไปด้วยศพของนักผจญภัยที่ตายเกลื่อน

ลิลิธและพวกของเธอกำลังดูดเลือดอยู่ "รสชาตินี้ คิดถึงจริงๆ ปกติไม่รู้ต้องทำเควสกี่รอบกว่าจะได้กินสักครั้ง!"

ตอนนี้พวกเธอดูน่าขนลุกจากเลือดสดที่เปรอะเปื้อน

แต่ละคนมีเขี้ยวและกรงเล็บน่ากลัว ผิวซีด ปากเปื้อนเลือดไปหมด!

ก็อบลินหลายตัวกลัวจนถอยไปด้านข้าง ไม่กล้าเข้าใกล้

นักล่าก็อบลินหัวเราะเบาๆ "โคตรน่าสนใจเลยนะ ถ้ำก็อบลินที่มีทั้งเอลฟ์ มนุษย์ แวมไพร์ และแม้แต่ข้า—ลูกครึ่งมนุษย์กับก็อบลิน—อยู่ด้วยกัน"

"อืม ลีอา ก็อบปูเย่ พวกเจ้าช่วยไปจัดการด้านนอกก่อน อย่าให้ใครจับได้"

หลินเทียนไม่กล้าขัดลิลิธกับพวก จึงหันไปถามแทน "ก็อบปูเทียน มีนักผจญภัยหนีรอดไปไหม?"

"ข้าดูตลอดเวลา ไม่เห็นมีใครเลย"

ก็อบปูเทียนตอบ

แบบนี้ถึงจะถือว่าชนะจริงๆ

ศพหลายร้อยถูกกองจนเป็นภูเขาเล็กๆ อยู่เต็มที่พัก!

กลิ่นเลือดลอยฟุ้งไปทั่วอากาศ

ม่านตาของหลัวเต๋อสั่น ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น!

ความกลัวในสายเลือดทำให้หัวใจเต้นแรงจนยิ้มยังไม่ออก!

แม้อยู่ในที่นรกแบบนี้มานาน เขาก็ยังรู้สึกหวาดกลัวสุดขีด!

นี่คือสัญชาตญาณมนุษย์ที่เลี่ยงไม่ได้

เขาภาวนาในใจ "พ่อ...โบสถ์ศักดิ์สิทธิ์...เมื่อไหร่จะมาช่วยข้า? ฮิสเซอร์! เจ้ารีบส่งข่าวออกไปที!"

เขาไม่เคยคิดว่านักผจญภัยหลายร้อยจะถูกฆ่าจนหมด!

ในนั้นมีหลายคนที่พอมีชื่อเสียงอยู่ด้วย

ตอนนี้ เขาทำได้เพียงหวังว่าครอบครัวจะใช้ทุกวิถีทาง หรือขอความช่วยเหลือจากโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ โดยเฉพาะเมื่อเอเวเลยาก็ถูกจับไปด้วย

อีกด้าน หลินเทียนจัดการเรื่องทั้งหมดเสร็จสิ้น

สิ่งที่เหลืออยู่คือกองศพขนาดมหึมาเหมือนแพ็คค่าประสบการณ์

จากนั้นเขานับจำนวนก็อบลินระดับสูงในเผ่า

ก็อบลินขั้นสูงอย่างก็อบปูกวงและพวกของมันตายไปแล้ว เหลือเพียงสิบห้าตัว

แต่แต่ละตัวยังอยู่ราวเลเวล 47 หรือ 48

ศพหลายร้อยซากเพียงพอจะทำให้พวกมันวิวัฒนาการเป็นสายพันธุ์ฮีโร่ได้ทั้งหมด

"พวกเจ้ามากินก่อนเลย"

หลินเทียนเรียกก็อบลินร่างใหญ่สิบกว่าตัวแล้วสั่ง

ทันทีที่ได้ยินคำสั่ง พวกมันดีใจกันยกใหญ่ "ขอบคุณหัวหน้า!!"

จากนั้นก็เริ่มลงมือกินทันที เสียงเคี้ยวเนื้อกับเลือดดังน่าขนลุก

หญิงสาวที่หนักอย่างน้อยแปดสิบหรือเก้าสิบกิโล ถูกกินจนเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงนาที

สาเหตุที่ก็อบลินไม่เป็นที่นิยมก็เพราะพวกมันต้องกินคนถึงจะเลเวลอัพ ไม่เหมือนมนุษย์ที่ได้เลเวลจากการสู้ศัตรู

ก็อบลินบางตัวก็มีรสนิยมเฉพาะ เลือกกินพวกอ้วนก่อนเสมอ

แต่ปกติสัตว์ป่าที่พวกมันล่า อย่างหมูป่า ไขมันน้อยมาก

ส่วนใหญ่จึงกินเนื้ออย่างเดียว

ก็อบลินสิบกว่าตัวกินมนุษย์ไปร่วมร้อยคน สุดท้ายก็บรรลุเลเวล 50 วิวัฒนาการเสร็จ!

ตัวแรกที่เปลี่ยนแปลงคือฮอบก็อบลินที่ชอบเนื้อมัน มันหดตัวลงเมื่อผิวเขียวแข็งแตกออก

แล้วร่างกายก็บวมขึ้นเรื่อยๆ

จนเกือบใหญ่เท่าศพยักษ์ หน้าตาดูเละจนจำไม่ได้!

ถ้าว่าก็อบลินขี้เหร่แล้ว หมอนี่คือขั้นสุดของความขี้เหร่

หลินเทียนรีบเปิดดูสถานะของเจ้าขี้เหร่ที่สุดในกลุ่ม

【ก็อบลินตะกละ】 พลังชีวิต สูงมาก ค่าพลังรวม 1100 เหมาะเป็นแท้งค์

มีสกิลพิเศษ "ตะกละ": ยิ่งกินมาก พลังชีวิต ก็ยิ่งสูงขึ้น

ถือเป็นสายพันธุ์พิเศษที่ค่อนข้างหายาก

ส่วนที่เหลือวิวัฒนาการเป็นสายพันธุ์ฮีโร่ที่พบได้ทั่วไป 【ก็อบลินหนัก】 ค่าพลังรวม 900 ถ้ามีอาวุธครบ ค่าพลังอาจเกินพัน

ก็อบลินประเภทนี้ใช้ได้แม้แต่อาวุธยักษ์ ถ้าถือค้อนใหญ่ก็จะถูกเรียกว่า "ก็อบลินค้อนยักษ์"

เมื่อเทียบกับนักรบก็อบลินสายพันธุ์ทั่วไป พวกมันสูงราว 1.8 เมตร และมีกล้ามเนื้อชัดเจนกว่า

ยังมี 【ก็อบลินแห่งความมืด】 อีกสองตัว ลักษณะคล้ายก็อบปูเทียน

พวกนั้นเป็นนักฆ่า

นักล่าก็อบลินพูดขึ้น "ยังมีก็อบลินตะกละอีก ถ้ามันกินต่อไปเรื่อยๆ แม้แต่นักบุญดาบยังอาจต้องใช้เวลานานกว่าจะฆ่ามันได้"

มันไม่ได้ไร้พ่าย เพียงแต่ฆ่ายาก

"ต้องใช้เวลากินนานแค่ไหนกัน?"

หลินเทียนถามขึ้น เพราะดูเหมือนเจ้าตัวนี้จะกินไม่รู้จบ

ตอนนี้เผ่ามีปากให้เลี้ยงเยอะเกินไปแล้ว อาหารไม่พอด้วยซ้ำ

นักล่าก็อบลินคิดครู่หนึ่ง "ราวๆ หนึ่งปี ถ้ามันกินไม่หยุด"

หนึ่งปีงั้นเหรอ?

กินทีละร้อยกิโลในหนึ่งนาที…

หลินเทียนจึงตัดสินใจไม่ลงทุนกับมัน ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้คิดจะปั้นสายพันธุ์ฮีโร่พวกนี้จริงจัง ขอเพียงเพิ่มพลังรวมทั้งเผ่าได้ก็พอ

จากนั้นยังเหลือศพอีกสองร้อยศพ

ก็อบปูเทียน ก็อบปูกวง และก็อบซาน แบ่งกันไปคนละร้อย

พวกนี้ถือเป็นกำลังหลัก

หลังจากกินเสร็จ พวกมันทั้งสามก็ขึ้นเลเวล 60 พลังราวๆ 1500 โดยก็อบซานสูงกว่าเล็กน้อย

เพราะมันเป็นสายพันธุ์กลายพันธุ์เพียงตัวเดียว

ส่วนศพอีกครึ่งที่เหลือถูกแจกให้ก็อบลินอื่นๆ กินเพื่อเพิ่มเลเวลโดยรวม

น่าเสียดายที่สกิลกลืนกินของก็อบลินดูดซึมได้เฉพาะความสามารถที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ไม่ใช่ทักษะที่เรียนรู้ภายหลัง

มนุษย์เป็นตัวอย่างชัด ทุกคนมีความสามารถเฉพาะ

แต่การกินพวกนั้นเพิ่มได้แค่เลเวลเท่านั้น

, , ,

เมื่อนักบุญดาบศักดิ์สิทธิ์กลับมาถึง นางก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ปกติ

เมืองกวางหมิงที่เคยคึกคัก ตอนนี้กลับร้างเงียบอีกครั้ง

นางรีบตรงไปโรงเหล้า "เจ้าของ ร้าน พวกที่ไปกำจัดก็อบลินอยู่ไหนกันหมด? หรือออกเดินทางไปแล้ว?"

ตอนแรกนางคิดว่าตัวเองกลับมาช้าเกินไป ทุกคนเลยออกไปแล้ว

แต่ได้ยินจากนักผจญภัยพเนจรว่าพวกเขาเพียงมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น

นั่นยังพอเป็นไปได้

ทว่าเจ้าของโรงเหล้าหน้าซีดเคร่งเครียด "ผ่านมาเกือบสามวันแล้ว แต่ไม่มีใครกลับมาเลย ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น บางที..."

"เจ้าอยู่เฝ้าที่นี่ ข้าจะไปเอง!"

อลิซเนียไม่พูดมาก กระโดดขึ้นหลังม้ากินเนื้อแล้วพุ่งเข้าป่าปีศาจ

ที่โรงเหล้า นักผจญภัยพเนจรก็ยังนอนเอกเขนก ไม่สนชะตาคนอื่น แถมพูดหยิ่งๆ "เจ้าของ เจ้าจะไม่เสิร์ฟเหล้าให้ข้า—นักฆ่ามังกร—หน่อยหรือ?"

"เชอะ ไอ้ขี้เกียจ ข้าไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเจ้ามัวอู้ตลอดเวลา อยากดื่มก็จ่ายมา"

เจ้าของโรงเหล้าตอบอย่างหงุดหงิด

จะให้เขาช่วยนักบุญดาบในสนามรบ? สิ่งที่มีค่าที่สุดคือแค่อย่าสร้างปัญหาเพิ่ม

นักผจญภัยพเนจรหน้าเจื่อนเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มกลบแล้วหยิบเหรียญเงินมาจ่าย

หลายวันต่อมา

อลิซเนียออกตามหานักผจญภัยทุกหนแห่ง ลุยทั้งป่าและหุบเหว

แต่นางกลับเจอสถานการณ์ประหลาด "ทำไมไม่มีร่องรอยเลย? คนหลายร้อยจะหายไปเฉยๆ ได้ยังไง? หรือทั้งหมดหนีทัพ?"

พูดตรงๆ นางยังเชื่อว่าพวกนั้นหนีมากกว่าจะหายตัว

เพราะการหายไปโดยไม่เหลือร่องรอยแทบเป็นไปไม่ได้

คนมากมายขนาดนั้น จะถูกฆ่าหมดโดยไม่เหลือแม้แต่รอยสู้? ต่อให้นางลงมือเองยังต้องทิ้งร่องรอยไว้บ้าง

สุดท้ายนางจึงกลับเมืองกวางหมิงอย่างหมดหนทาง

นักผจญภัยพเนจรยังนอนรออยู่ รอให้คนอื่นกลับมาเพื่อที่เขาจะได้อวด ทั้งที่จริงเขาเคยฆ่ามังกรโบราณแล้ว

พอเห็นนักบุญดาบกลับมาก็ถามทันที "นักบุญดาบ เจ้าพบพวกเขาหรือยัง?"

"ไม่มีแม้แต่เงา เหมือนคนหลายร้อยหายไปจากโลกนี้"

สีหน้าของอลิซเนียเต็มไปด้วยความสับสน

เธอหยิบวิสกี้ขึ้นมาสั่งทั้งขวด แล้วยกดื่มตรงๆ จากปากขวดอย่างไม่สนใจใคร

นักผจญภัยพเนจรเองก็แทบไม่เชื่อเรื่องนี้ ทีมผจญภัยหลายร้อยจะหายไปได้ยังไง?

เขารีบพูด "นักบุญดาบ หรือว่ามีอะไรบางอย่างที่เราไม่รู้?"

"ข้ามีเรื่องจะฝาก ช่วยดูแลเมืองกวางหมิงให้ ข้าต้องออกเดินทาง อาจนานสุดหนึ่งเดือน"

อลิซเนียพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

นักผจญภัยพเนจรไม่ปฏิเสธ "ถ้าเจ้าเอ่ยปาก ข้าย่อมไม่ขัด แต่ข้าไม่รู้ว่าเจ้า..."

อลิซเนียเดินออกจากโรงเหล้า ขึ้นหลังม้ากินเนื้อแล้วบอก "ข้าจะรวบรวมทีมเก่า เพื่อตรงไปจัดการก็อบลินพวกนั้น ข้าไม่เชื่อว่าก็อบลินธรรมดาจะทำอะไรได้มากนัก"

พูดจบ เธอก็กระตุ้นม้าออกจากเมืองกวางหมิง

เมื่อก่อน นางเองก็เคยเป็นนักผจญภัย และยังเคยถือครองตราระดับตำนาน แม้มันจะเป็นเรื่องราวนานแล้วก็ตาม

ตั้งแต่ได้การยอมรับจากดาบศักดิ์สิทธิ์ นางก็ถอนตัวจากทีม

"โห เรื่องใหญ่แน่! แค่พวกก็อบลินยังทำให้ทีมนักล่าระดับตำนานกลับมารวมกันอีก!"

นักผจญภัยพเนจรอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา การได้เห็นช่วงเวลานั้นคงช่วยดันชื่อเสียงเขาอีกมหาศาล!

, , ,

ในถ้ำ

หลินเทียนส่งก็อบปูเทียนกับพรรคพวกไปสืบข่าว และได้รู้ถึงการเคลื่อนไหวของนักบุญดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ออกจากเมืองกวางหมิงแล้ว

หลังจากซ่อนตัวอยู่นาน ในที่สุดเขาก็ได้ออกไปสูดอากาศข้างนอกเสียที!

"ลิลิธ เจ้าอยากออกไปข้างนอกบ้างไหม?"

หลินเทียนถาม

ลิลิธกัดปาก ยิ้มหวานตาหวาน "ไม่ล่ะ ข้าเป็นสายติดบ้าน อิ่มแล้วก็พอ"

นักล่าก็อบลินพูดไม่พอใจ "เจ้ากินทั้งวัน ส่วนข้าไม่ได้สนุกอะไรเลย ยัยค้างคาวบ้า อยากให้ข้าเผาด้วยไฟไหม?"

"เฮะเฮะ"

ก็อบปูเย่หัวเราะ อยู่ข้างๆ รู้ว่าคู่นี้จะเปิดศึกอีกแล้ว

นางเห็นเรื่องนี้จนชินตา

ทันใดนั้น ก็อบลินยามจากด้านนอกวิ่งหน้าตื่นเข้ามา "หัวหน้า! มีกลุ่มก็อบลินเผ่าอื่นโผล่มาใกล้ๆ! เห็นชัดเลยว่าพวกมันมุ่งหน้ามาหาเรา!"

"หาเรางั้นหรือ?"

หลินเทียนขมวดคิ้ว เขาเคยตรวจสอบรัศมีร้อยไมล์แล้ว ไม่ควรมีเผ่าก็อบลินอื่นเลย

หรือจะเป็นเจ้าของเดิมของถ้ำนี้?

เขารีบสั่งทันที "ก็อบปูเทียน ก็อบซาน เตรียมกำลังไว้ กลุ่มนี้ต้องจับเป็นเท่านั้น! มีโอกาสสูงว่าจะเป็นกองกำลังลับจากเผ่าใหญ่!"