ตอนที่ 19 รูปแบบเฉพาะธาตุ ผิวศิลา

"เจ้าเป็นนักฆ่าสินะ? มาเพื่อล่าล้างแค้นข้าใช่ไหม?"”

‘หยานฉือ’สร่างจากอาการเมาทันที ต่อให้เขาเย่อหยิ่งถือดี แต่ไม่ใช่คนโง่และยังตกเป็นเป้าสนใจจากเจ้าพวกโง่ๆ ที่เขาประมาทพวกมันไม่ได้จนขึ้นบัญชีเขาไว้

แม้ว่าลักษณะภายนอกของ’หยานฉือ’จะดูเหมือนว่าเมาไม่น้อยเมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้ แต่เขาก็ยังสงบจิตใจและรู้สึกตัวได้เร็ว ในฐานะนักรบรับจ้าง เขาทรยศสหายโดยตรง เขาไม่ต้องการพบโจทก์ของเขาก่อนที่จะสนุกกับรางวัลที่ได้รับมาทั้งหมด ในฐานะที่เป็นคนหนึ่งที่ชอบเอาเปรียบคนเมาอื่น

เขาภูมิใจตัวเองที่ไม่ได้ทำข้อผิดพลาดเช่นเดียวกับเหยื่อของเขา เพียงเพราะไม่ได้มีนักฆ่าไล่ล่าเขาในเร็ววันนี้ ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะประมาท การตื่นตัวอยู่ทุกเมื่อ เป็นคาถาที่นักรบรับจ้างทั้งหมดใช้เตือนตัวเอง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่ต้องการมีชีวิตสืบต่อไป ‘เย่ว์หยาง’แสดงอารมณ์ผ่อนคลายแล้วพูดขอร้องอย่างเป็นมิตร

"ถ้าเจ้าไม่ถือสา ข้าอยากจะขอยืมศีรษะเจ้าสักครู่ ข้าจะเอาไปแลกทอง ถ้ามีคำสั่งเสียใด เจ้าจงพูดออกมาตอนนี้เลย ข้าไม่รีบร้อนอยู่แล้ว"

"แก..เจ้าเด็กแสบ! เจ้าจะล้มข้าตามลำพังนี่นะ ฮ่าฮ่าฮ่า"”

‘หยานฉือ’เริ่มหัวเราะเหมือนกับว่าเพิ่งได้ยินคำที่น่าขันที่สุดในโลก

"โอว, นั่นน่ะหรือคำสั่งเสียของเจ้า? เจ้าช่างพูดได้กระชับดี ตอนนี้ยอมให้ข้าส่งเจ้าไปปรภพเสียแต่โดยดี"”

‘เย่ว์หยาง’เหยียดแขนออกและเริ่มกวาดมือเข้าไปใกล้’หยานฉือ’

"ผิวศิลา"”

‘หยานฉือ’ตะโกนออกมา ขณะที่ตัวเองล้วงผลึกสีดำออกมาจากกระเป๋าแล้วเริ่มบริกรรม

ทันใดนั้นประกายสีดำขยายตัวจากผลึกสีดำแล้วเปลี่ยนสภาพไปเป็นควัน มันพ่นออกมาอย่างเร็ว จนก่อตัวเป็นรูปมนุษย์ศิลาผิวดำมะเมื่อม จากนั้นมันอ้าแขนออกและโอบร่าง’หยานฉือ’ไว้

ชั่วพริบตา มันรวมร่างกับ’หยานฉือ’ และร่างของเขาแสดงผลการเปลี่ยนแปลงออกมา ร่างของเขามีสีโทนดำขณะที่มนุษย์ศิลาเปลี่ยนสภาพไปเป็นเกราะ เย่ว์หยางไม่ได้โจมตีใดๆ ทั้งสิ้น แต่กลับยืนดูอย่างสงบ

เขาพบว่าคู่ต่อสู้คนแรกของเขาเป็นนักรบรับจ้างประเภทธาตุองค์ประกอบสามารถอัญเชิญพลังวิญญาณได้ ดูเหมือนว่าจะเป็นสายธาตุองค์ประกอบ ผิวศิลา สายธาตุองค์ประกอบจำแนกได้เป็น 3 ประเภท คือ ประเภทต่อสู้, ประเภทเสริมพลัง, และสัตว์อสูรรูปแบบพิเศษ ในบรรดา 3 รูปแบบนั้น

สัตว์อสูรรูปแบบพิเศษโดยหลักจะใช้ทักษะชีวิตหรือไม่ก็ใช้ทักษะลาดตระเวณเพื่อรวบรวมข้อมูล นักรบรับจ้างส่วนใหญ่ไม่ได้เลือกใช้สัตว์อสูรเหล่านี้ เพราะสัตว์อสูรรูปแบบธาตุองค์ประกอบมีความต้องการพลังสูงมาก

ซึ่งเกินความสามารถของพวกเขาสำหรับนักรบรับจ้าง รูปแบบเสริมพลังและสัตว์อสูรรูปแบบนักรบถูกจัดอันดับไว้สูงในรายการของพวกเขา รูปแบบเสริมพลัง สามารถเพิ่มความสามารถในการสู้ให้กับร่างกายโดยเฉพาะ และมีความสำคัญต่อการอยู่รอดของพวกเขา

รูปแบบนักรบใช้กับร่างของสัตว์อสูรโดยตรงเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการโจมตีศัตรูได้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น สัตว์อสูรประเภทนักสู้ที่น่ากลัวน่าเกรงขามย่อมหมายความว่าได้รับการสนับสนุนเป็นอย่างดีทำให้มั่นใจชัยชนะในการต่อสู้

นักรบรับจ้างที่ระดับต่ำกว่า 8 มักจะให้ความสำคัญกับการเสริมพลังให้สัตว์อสูรนักสู้ขณะที่พวกเขาใช้ชีวิตเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกับคมดาบ การปกป้องชีวิตจึงเป็นสิ่งสำคัญอย่างมาก

หากมีคนสามารถเรียกสัตว์อสูรได้ถึง 2 ตัว ในสัตว์ทั้ง 2 นั้นมักจะถูกเลือกให้เป็นสัตว์อสูรนักสู้เสมอ แม้ในบรรดาสัตว์อสูรเหล่านี้ก็ยังมีข้อได้เปรียบชัดเจนกว่าสัตว์อสูรอื่นๆ ในระดับเดียวกัน อย่างเช่นสัตว์อสูรประเภทนก

‘หยานฉือ’ผู้อยู่ต่อหน้า’เย่ว์หยาง’นี้ ช่างน่าตกใจที่เขาเรียกสัตว์อสูรประเภทธาตุองค์ประกอบออกมาได้ ซึ่งขัดกับความตั้งใจเดิมของเย่ว์หยาง สภาพที่ไม่ได้ดั่งใจเช่นนี้แสดงว่า พลังของคนที่ชื่อหยานฉือนี้ดีมากเลยทีเดียว เหนือกว่านักรบรับจ้างธรรมดามากนัก

นักล่าค่าหัวได้ประเมิน'หยานฉือ’ว่าอยู่ในระดับ 2 ซึ่งเป็นชั้นผู้กล้าขึ้นไป เห็นได้ชัดว่าข้อมูลให้ไว้ไม่ถูกต้อง โดยเปรียบเทียบความแข็งแกร่งที่เห็นชัดเจน หยานฉืออย่างน้อยก็คงสูงว่าระดับ 1 ที่เป็นระดับเริ่มต้นของเย่ว์หยางมากถึง 5 ระดับ

ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่'เย่ว์หยาง’ อย่างนั้นก็คงหมายความว่าต่างกันเกินกว่าจะเอาชนะได้ เห็นได้ชัดว่ามันควรเป็นการต่อสู้ปกติไม่ใช่ห่างชั้นเกินไป พอพิจารณาความแตกต่างในเรื่องระดับและชั้นแล้ว มันควรเป็นชัยชนะที่ตรงไปตรงมาสำหรับนักสู้ระดับสูง

"มาเลย เจ้าเด็กน้อย! มาเอาหัวของข้า"”

‘หยานฉือ’ยิ้มเยาะ พลางดึงขวานออกมา ร่างของเขากลายเป็นร่างคงกระพันไปแล้ว ตอนนี้เขามั่นใจถึง 100 เท่า แม้ว่าคนที่โดนเขาใช้ขวานโจมตีแล้ว ก็หมายความถึงแรงฟาดฟันรุนแรงสำหรับศัตรูของเขา

การป้องกันที่แข็งแกร่งของหยานฉือ มีพลังเหลือเชื่อ และความตั้งใจโจมตีแสดงให้เห็นว่านักรบรับจ้างจำนวนไม่มากคงไม่ยินดียั่วโมโหเขา เจ้าเด็กขโมยที่สวมหน้ากากหุ่นบอบบางข้างหน้าหยานฉือเห็นได้ชัดว่าต้องการหาเรื่องตาย ดูเหมือนว่าเจ้าตัวเล็กนี่คงไม่รู้ว่าขวานของเขาชอบใช้ตัดขาขโมยเสมอ

จู่ๆ ‘เย่ว์หยาง’ยิ้มออกมา เขาไม่เสียเวลาคิดและจู่โจมเข้าหาอย่างไม่ทันระวัง และที่น่าประหลาดยิ่งกว่า หรืออาจจะไม่ก็ได้ เขาใส่ตีนสุนัขโกยอ้าวทันที พฤติกรรมเช่นนี้ทำให้’หยานฉือ’ถึงกับอึ้ง อะไรกัน? เจ้าเด็กแสบนี่พอเห็นสถานการณ์ไม่เป็นใจถึงกับต้องหนีเชียวหรือ?

‘หยานฉือ’ยิ้มเหยียดหยามด้วยมุมปาก เขาไล่ตามเจ้าขโมยน้อยทันที แม้ว่าเขาจะช้ากว่า’เย่ว์หยาง’ เขาก็ไม่รู้สึกเหนื่อยล้าซึ่งเป็นผลมาจากผิวศิลาเลย ตอนนี้เขาเป็นเครื่องจักรชนิดหนึ่ง

เครื่องจักรฆ่าคน เขาอาจจะไม่ชนะตอนเริ่มออกตัว แต่ในการไล่ตามระยะยาว เจ้าขโมยจะต้องสูญเสียขาและกลายเป็นเนื้อสับในที่สุด นี่คือแผนปกติของ’หยานฉือ’ อย่างน้อยมีศัตรู 20 คนพลาดท่ากลายเป็นเหยื่อในวิธีเดียวกันนี้มาแล้ว ไม่มีใครเคยหนี’หยานฉือ’ได้สำเร็จ และวันนี้ก็คงไม่มีข้อยกเว้น

หลังจากไล่ทันเขาที่ปศุสัตว์ร้าง หยานฉือยิ่งกระหายเลือดมากขึ้นขณะมองดูคู่ต่อสู้ของมันเหนื่อยและลดความเร็วลง ‘หยานฉือ’คว้าขวานข้างหลังเขาออกมา ‘เย่ว์หยาง’ฉากออกด้านข้างและหยุดชะงัก เขากวาดตามองรอบๆ และพยักหน้ากล่าวว่า

"ที่นี่ไม่เลวเลย เงียบและมืด เหมาะที่จะเป็นสถานที่ลงมือฆ่า"

"แน่นอน เจ้าเลือกทำเลหลุมศพได้ดีจริงๆ"”

‘หยานฉือ’โกรธขณะที่เขาเห็น’เย่ว์หยาง’ยั่วโมโหทั้งที่ไม่มีโอกาสหนี เห็นได้ชัดว่า เจ้าเด็กนี่ไม่รู้ความแตกต่างระหว่างเป็นกับตายเลย

"ถ้าเจ้ายอมจ่ายทองสักจำนวนหนึ่ง อาจจะสัก 100 เหรียญทอง ข้าอาจจะยอมปล่อยชีวิตน้อยๆ ของเจ้าก็ได้"”

‘เย่ว์หยาง’รู้สึกว่าทอง 5 เหรียญก็เป็นแค่ผลประโยชน์เล็กน้อย ถ้าเหยื่อของเขาร่ำรวย อย่างนั้นกรรโชกเอาจากเขาบ้างน่าจะเป็นความคิดที่ดีกว่า

"นี่มันตลกไร้สาระที่สุดในชีวิต"”

‘หยานฉือ’ถ่มน้ำลายเหยียดหยาม

"ทำไมเจ้าไม่คุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาจากข้าเล่า?"

"ปกติข้าไม่ยอมให้โอกาสคนอื่นขอความเมตตาหรอกนะ..."”

‘เย่ว์หยาง’ใช้เท้าเตะขวานในมือของเขา เขาก้าวเข้าหา’หยานฉือ’ และก่อนที่เขาจะทันได้ตอบโต้ก็ชิงขวานมาแล้วฟันไปที่อกของ’หยานฉือ’

*ติง!*

ดูเหมือนขวานจะกระแทกกับเหล็กจนเป็นประกายไฟแล่บออกมา นอกจากรอยสีเทาแล้ว หน้าอกของ’หยานฉือ’ไม่ปรากฏอาการบาดเจ็บใดๆ ไม่มีแม้แต่รอยเลือดซิบๆ รูปแบบธาตุเฉพาะ ผิวศิลามีดีสมชื่อแท้ๆ

‘เย่ว์หยาง’มองดูขวานในมือเขา มีรอยบิ่นปรากฏอยู่ ‘หยานฉือ’ลูบรอยที่เหลือบนหน้าอกเขาและดูถูกว่า

"เจ้าเด็กน้อย เข้าใจหรือยังว่าข้ามีพลังมากขนาดไหน ร่างของข้าคงกระพัน ต่อให้เสือสิงห์ที่ดุร้ายพยายามฝังเขี้ยวบนร่างข้ายังทำอะไรไม่ได้ ประสาอะไรกับกับเจ้าไก่อ่อนที่เพิ่งเป็นวัยรุ่นอย่างเจ้า?"”

ที่มา:https://writer.dek-d.com/tanay2507/story/viewlongc.php?id=1429532&chapter=19