ตอนที่ 18 นักล่าล้างแค้น

"นั่นขึ้นอยู่กับผู้ที่เป็นเป้าหมาย..."”

‘เย่ว์หยาง’ขมวดคิ้ว

"ถ้าเป้าหมายคือนักรบรับจ้าง เจ้าจะเลือกอะไร?””

ชายชราถาม

"ข้า...จะเลือกกระดาษเปล่า"”

‘เย่ว์หยาง’หัวเราะ คำถามแบบนี้ไม่ได้ถามถึงวิธีฆ่าคน แต่ถามเรื่องความรู้ในการฆ่าหรือ? นั่นจะยากแค่ไหนกัน?

"เจ้าจะใช้กระดาษฆ่าคนได้ยังไง?"”

ชายชราเลิกคิ้วเล็กน้อย

"ง่ายๆ ข้าก็จะทำเป็นว่ามีความลับว่ามีวิชาที่ล้ำค่า หลังจากมอบให้เป้าหมาย ข้าจะแจ้งทุกคนว่าเขามีวิชาเช่นนี้ และข้าคงไม่ต้องฆ่านักรบรับจ้างเลยด้วยซ้ำ คนจำนวนนับไม่ถ้วนจะต่อสู้ฆ่าเขาเพื่อชิงของไว้ในเงื้อมมือพวกเขา"

"ถ้าเป้าหมายของเจ้าไม่ใช่นักรบรับจ้าง แต่เป็นพ่อค้าคนหนึ่ง เจ้าจะเลือกใช้อะไร?"”

ชายชราพยักหน้าช้าๆ และเปลี่ยนคำถาม

"ข้าจะเลือกกระดาษเปล่า....แล้วแสร้งทำเป็นงบดุลบัญชีการเงินที่คำนวณผิดพลาด เมื่อพ่อค้าที่เป็นเป้าหมายหลงกลจนคำนวณรายได้ทรัพย์สินจนสูญหายไปจริง ข้าก็จะฆ่าเขา"”

‘เย่ว์หยาง’ตอบ พอได้ฟังเช่นนี้ มือที่บอบบางอมโรคของชายชราก็หยุดสั่น เขาถามต่อว่า

"ถ้าเป้าหมายเป็นเจ้าหน้าที่ทางการเล่า? เจ้ายังจะเลือกกระดาษเปล่าเป็นอาวุธสำหรับฆ่าคนอีกหรือ?"”

"ทำไมจะไม่ได้เล่า? ข้าใช้มันปลอมเป็นราชโองการ หลังจากเจ้าพนักงานผู้นั้นคุกเข่ายอมรับ ข้าก็แค่เสนอเหล้าพิษให้เขา"

‘เย่ว์หยาง’ดูหนังซีรีย์และภาพยนตร์มามาก ไม่ว่าพวกแม่ทัพจะมีชื่อมากขนาดไหนก็ตาม พวกเขาไม่เคยต่อต้านราชโองการเลย ทั้งไม่ปฏิเสธเหล้าผสมพิษอีกด้วยถ้ากษัตริย์ต้องการให้เขาตาย

เขาไม่มีทางเลือก ได้แต่ตายนี่คือกฎที่คงอยู่มาแต่โบราณกาล มักจะถูกต้องเสมอ ไม่ว่าเหตุการณ์จะเป็นเช่นไรก็ตามกฎนี้ไม่ใช่แค่ประยุกต์ใช้กับศักดินาจีนโบราณ มันยังคงประยุกต์ใช้ได้กับราชวงศ์จีนและแผ่นดินมังกรทะยานก็คือที่นี่

และน่าจะได้รับยกย่องว่าเป็นคำพูดที่ชาญฉลาดชายชราลืมตาขึ้น มีอาการประหลาดใจในดวงตาดำสนิทของเขา เขามอง’เย่ว์หยาง’อยู่ 2-3 วินาที สีหน้าเขาเปลี่ยนแปลงทันที แต่กลับคืนสู่ความปกติอย่างรวดเร็ว

ในที่สุด เขาพยักหน้าทั้งที่ยังประหลาดใจ ที่ยอมรับแผนพิษพระราชทานของเจ้าคนไร้ยางอายผู้นี้’เย่ว์หยาง’แอบดีใจ เชื่อว่าเขาทดสอบผ่านคุณสมบัติกลายเป็นนักฆ่าเรียบร้อยแล้วอย่างไรก็ตาม เข้าคาดไม่ถึงว่าชายชราจะดำเนินคำถามต่อไป

"ถ้าเป้าหมายเจ้าเป็นสตรี เจ้าจะเลือกใช้อะไร?"”

พอได้ฟังคำว่า สตรี ‘เย่ว์หยาง’เริ่มออกอาการลามก ขณะที่เขาเริ่มแสดงความเห็นพิเรนทร์ว่า

"นั่นขึ้นอยู่กับว่านางสาวและสวยขนาดไหน ถ้ามีครบทั้ง 2 อย่างข้าจะเลือกใช้กระดาษเปล่า...."

"เวลาอย่างนี้เจ้ายังจะแสร้งทำอะไรอีก?"”

ชายชราถาม

"ไม่, ข้าไม่ได้เสแสร้ง ข้าจะจริงใจเขียนจดหมายขอความรักนางบนกระดาษแผ่นนี้แหละ อย่างไรก็ตาม ถ้านางไม่ตอบรับ อย่างนั้นข้าจะฆ่านางเพื่อจบสิ้นภารกิจ"”

‘เย่ว์หยาง’พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย ชายชราถามอีก

"จะเป็นอย่างไร ถ้านางตอบรับเจ้า?"”

พอได้ยินอย่างนี้ ‘เย่ว์หยาง’ตอบกลับอย่างสดชื่นทันทีว่า

"ถ้านางยอมรับรักข้า แล้วข้าจะฆ่านางทำไมเล่า? ข้าก็พานางกลับบ้านตกแต่งเป็นภรรยาก็สิ้นเรื่อง""...

" ชายชราอึ้งจนพูดไม่ออกแม้ว่าเขาจะมีชีวิตมานาน แต่เขาไม่เคยพบสหายที่หน้าด้านขนาดเย่ว์หยางมาก่อนเย่ว์หยางคนไร้ยางอายไม่ได้ตระหนัก เขาแสดงสีหน้าพึงพอใจบนใบหน้าแทบกระตุ้นให้คนรู้สึกแทบอยากชกหน้าทันทีชายชราพึมพำกับตัวเองเบาๆ จากนั้นถามเขาอย่างช้าๆ "”

คำถามสุดท้าย

“ถ้าเจ้ารับภารกิจโดยมีคนในครอบครัวเจ้าเป็นเป้าหมาย เจ้าจะทำอย่างไร?”

ได้ฟังคำถามนี้ ‘เย่ว์หยาง’ยังคงยิ้มได้ไม่หวั่นไหว แต่ปรากฏแววลึกซึ้งในดวงตาเขา

"ในใจข้า มีคนเพียง 2 ประเภทดำรงคงอยู่ในโลกนี้ ประเภทแรกคือคนเป็น ประเภทที่สองคือคนตาย คนในครอบครัวข้าถือว่าเป็นผู้รู้จักมาก่อน ข้าจะฆ่ามันผู้ใดก็ตามที่ทำร้ายพวกเขา..."”

ชายชราลืมตามองดู’เย่ว์หยาง’ ด้วยรอยยิ้มแปลกๆ เขาพูดว่า

"นักฆ่าที่มีจุดอ่อนเรื่องความรักและมากอารมณ์ ไม่ใช่นักฆ่าที่ดี"

"สำหรับความเห็นของข้า จะเป็นนักฆ่าที่ดีได้หรือไม่ก็ตาม ตราบใดที่ข้ายังเป็นนักฆ่าที่มีชีวิต ก็ใช้ได้แล้ว"”

‘เย่ว์หยาง’ขมวดคิ้วพูดน้ำเสียงจริงจังว่า

"ข้าเคยได้ยินคำเหล่านี้มาก่อน ความรัก ความชังทั้งสองอย่างคือพลังที่สามารถบันดาลให้คนทำสิ่งที่เหลือเชื่อได้ จุดอ่อนก็เหมือนดาบ 2 คม ถ้ามันสามารถทำร้ายผู้คนได้ มันก็ช่วยคนได้เช่นกัน"

"......."”

ได้ฟังคำของ’เย่ว์หยาง’ ชายชราไม่พูดอะไรอยู่นานเย่ว์หยางเดินออกมาจากก๊วนนักฆ่า เขาไม่ใช่แค่ผ่านคุณสมบัติกลายเป็นนักฆ่าเท่านั้น แต่ยังได้รับตำแหน่ง นักล่าล้างแค้น และได้แผนที่บุปผาโลหิตมาฟรีๆ ด้วยแผนที่บุปผาโลหิตนี้สามารถผนวกเข้าในคัมภีร์อัญเชิญได้

เพื่อให้มันรายงานสิ่งที่เกี่ยวข้องแก่ นักล่าล้างแค้น เมื่อใดก็ได้แม้ไม่มีคัมภีร์อัญเชิญ แต่ผู้ใช้ก็ยังเรียกแผนที่มาใช้ได้วันละครั้งเฉพาะเวลากลางคืน ผู้ใช้สามารถมองเห็นตำแหน่งของเป้าหมายที่ถูกระบุโดยนักล่าล้างแค้น

ขณะที่จุดสีแดงลอยอยู่บนแผนที่หลังจากเลือกเป้าหมาย จุดสีแดงจะขยายออก และสัญลักษณ์บุปผาโลหิตจะปรากฏที่ตำแหน่งของเป้าหมาย ตำแหน่งที่ถูกต้องจะถูกระบุไว้อย่างแน่นอนแล้วเป้าหมายของนักล่าล้างแค้นโดยทั่วไปจะเป็นฆาตกรชั่วร้ายทันทีที่นักรบกลายเป็นฆาตกรชั่วร้าย

ถ้าคนที่มันฆ่าใช้ บันทึกล้างแค้น ก่อนตาย ฆาตกรจะถูกบันทึกไว้ ขณะเดียวกัน ชื่อฆาตกรจะไปปรากฎในรายชื่อล้างแค้นของก๊วนนักฆ่า หรือ ที่แผนที่บุปผาโลหิต ครอบครัวผู้เคราะห์ร้ายสามารถไปยังก๊วนนักฆ่าตั้งรางวัลเพื่อให้นักล่าล้างแค้นไล่ล่าพวกมันได้

มีเวลาจำกัดให้นักล่าล้างแค้นโดยทั่วไปก็ครึ่งปี

ถ้าฆาตกรถูกกำจัดได้สำเร็จ หรือครอบครัวผู้เคราะห์ร้ายยกเลิกการไล่ล่าฆาตกร อย่างนั้นรายชื่อสีแดงของฆาตกรจะหายไปจากบัญชีรายชื่อล้างแค้นและแผนที่บุปผาโลหิตด้วย’เย่ว์หยาง’ไม่ได้ยินดีช่วยผู้อื่นด้วยความเมตตาจากใจจริง

เขาแค่ต้องการใช้ประโยชน์จากแผนที่ฟรีๆนอกจากนี้ ตามปกติฆาตกรชั่วร้ายค่อนข้างจะมีพลัง ถ้าเขาใช้พวกพวกมันเป็นเหยื่อดอกหนามพ่นพิษ มันจะมีพัฒนาการที่ยอดเยี่ยมหลังจากได้รับแผนที่บุปผาโลหิตมาแล้ว

‘เย่ว์หยาง’เริ่มงานแรกในฐานะนักล่าล้างแค้น เขามุ่งเป้าไปยังคนที่มีฉายาว่า ‘หยานฉือ (ภูผา)’ แม้เขาไม่รู้ว่าเจ้าหมอนี่โหดเหี้ยมแค่ไหน แต่’เย่ว์หยาง’รู้ว่า มีอย่างน้อย 8 ครอบครัวร่วมกันไล่ล่าล้างแค้นมัน และมันมีค่าหัว 5 เหรียญทองเงินรางวัลไม่มาก

แต่ก็ไม่น้อยเกินไป 5 เหรียญทองสำหรับที่สมาคมนักรบรับจ้างเป็นมูลค่าสำหรับฆ่าเสือดาวสายฟ้าที่แปลงร่างได้ถ้าเทียบกับเงินปัจจุบัน ก็ราวๆ ห้าแสนหยวนเทียบกับเงินในปัจจุบัน

ตามที่เคยทราบมา ตลาดมืดชิ้นส่วน (มนุษย์) ในประเทศ ตัดมือฆาตกรได้ราคา 2000 ตัดขาได้ 5000 และฆ่าได้ราคามาก 3-5 หมื่น แน่นอนว่า

ในแผ่นดินมังกรทะยาน ราคาขนาดนี้สำหรับนักล่าล้างแค้นแล้ว เป็นราคาที่ต่ำสุด ปกติแล้ว ราคาสูงสุดในรายชื่อบัญชีล้างแค้นจะหลายพันเหรียญทอง อย่างไรก็ตาม ‘เย่ว์หยาง’คงจะไม่เริ่มต้นกับพวกที่มีค่าหัวระดับสูง เขายังคงเป็นนักฆ่ามือใหม่ ที่ไม่มีชื่อเสียงหรือประสบการณ์’เย่ว์หยาง’คิดคำนวณกระทั่งราคาขายุงในใจ 5 เหรียญทองไม่ถือว่าน้อย

ก็ตาม เมื่อต้องสู้กับกับสัตว์อสูรเพื่อยกระดับฝีมือ จำต้องเริ่มต้นจากสัตว์อสูรที่อ่อนแอที่สุด ใครเล่า?จะหาญท้าสู้กับระดับตัวหัวหน้าตั้งแต่เริ่มต้นกันเล่า? อย่างนั้นมิเป็นการรนหาที่ตายหรือ? ‘หยานฉือ (ภูผา)’ อยู่ในรายชื่อที่นักล่าล้างแค้นต้องการ ไม่ได้ซ่อนตัวเอง

เขาเดินอยู่บนถนนที่สาธารณะดื่มสุราอย่างสบายใจถ้าเป็นฆาตกรอื่นซึ่งเป็นที่ต้องการตัว บางทีพวกมันคงกลัวนักฆ่าจะตามล่าเอาชีวิตพวกมันอย่างไรก็ตาม เขาเป็นนักรบรับจ้างที่แข็งแกร่งที่มีนักสู้ระดับสูงคอยหนุนหลังเขา นักฆ่าธรรมดาไม่ยินดีหาเรื่องยุ่งยากฆ่าเขาเพื่อ 5 เหรียญทอง

ดังนั้น เขามักมีชีวิตที่ค่อนข้างสะดวกสบาย เขาแค่ทรยศและฆ่าสหายของตนไปส่วนหนึ่งเพื่อเงิน นี่แทบไม่มีความหมายอะไร เมื่อมีเงินเสนอให้ต่อหน้า ใครเล่าจะไม่ทำเช่นนั้น? ในอนาคต

ถ้าเขามีเวลา เขาอาจไปข่มขืนภรรยาของสหายจากนั้นก็ฆ่าลูกๆ พวกเขาด้วย ดูซิว่าผู้ใดยังจะกล้าไล่ล่าล้างแค้นหยานฉือภาคภูมิใจตัวเองมาก เขามีอาการเมาหลังจากดื่มไปมากมายหลายจอก ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนว่าเป็นนักสู้ระดับสูงผู้ทรงพลังนักสู้ผู้สามารถทำอะไรก็ได้ตามตามแต่ใจต้องการ จริงไหม?

ขณะที่’หยานฉือ’ยิ้มให้ตัวเองด้วยความภูมิใจ เขาสังเกตเห็นขโมยน้อยสวมหน้ากากกำลังยืนอยู่บนถนนร้างผู้คน ตาของขโมยลุกวาวเหมือนดวงดาว และด้วยน้ำเสียงชัดเหมือนสายน้ำ เขาถามว่า

"เจ้า....เจ้าคือหยานฉือ ที่อยู่ในบัญชีล้างแค้นใช่ไหม?"

ที่มา:https://writer.dek-d.com/tanay2507/story/viewlongc.php?id=1429532&chapter=18