บทที่ 1: เหตุใดซาสึเกะผู้นี้ต้องทรยศโคโนฮะ? จงสดับรับฟังเสียงแห่งระบบ

ณ โรงเรียนนินจาโคโนฮะ

"ฉันชื่อ ฮาตาเกะ คาคาชิ ของที่ชอบ... ของที่เกลียด... อืม... ไม่บอกดีกว่า... ส่วนความฝัน... ก็ประมาณนี้แหละ..."

ฮาตาเกะ คาคาชิ โจนินยอดฝีมือแห่งโคโนฮะเอ่ยขึ้นอย่างเกียจคร้านขณะพิงร่างอยู่กับราวระเบียง

ทันทีที่เขากล่าวจบ เด็กหนุ่มสองคนและเด็กสาวหนึ่งคนที่นั่งอยู่บนขั้นบันไดตรงข้ามต่างก็กลอกตาด้วยความเอือมระอา พูดไม่ออกบอกไม่ถูก... นี่มันการแนะนำตัวบ้าบอคอแตกอะไรกันเนี่ย?!

"ฉันก่อน ฉันขอเริ่มก่อน... ฉันชื่อ อุซึมากิ นารูโตะ ของที่ชอบคือราเมง ของที่เกลียดคือการรอสามนาทีให้ราเมงสุก... ความฝันของฉันคือการก้าวข้ามโฮคาเงะ! จะทำให้ทุกคนในหมู่บ้านยอมรับการมีตัวตนของฉันให้ได้..."

นารูโตะ เด็กหนุ่มผมสีทองชี้ตั้งตะโกนก้องด้วยความมุ่งมั่น มือข้างหนึ่งแตะที่กระบังหน้าผากโคโนฮะซึ่งเขาต้องใช้ความพยายามอย่างยากลำบากกว่าจะได้มาครอบครอง

ชั่วขณะนั้น เขาเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งความเยาว์วัย แรงใจพุ่งทะยานเสียดฟ้า

"หนูชื่อ ฮารุโนะ ซากุระ... สิ่งที่ชอบ เอ่อ หมายถึงคนที่ชอบ..."

ซากุระ เด็กสาวผมยาวสีชมพูเอ่ยตามมาติดๆ ด้วยท่าทางของดรุณีแรกรุ่นผู้ตกอยู่ในห้วงรัก แก้มของเธอแดงระเรื่อ ดวงตาคู่สวยเปี่ยมด้วยความสิเน่หาขณะเหลือบมองเด็กหนุ่มผมดำที่นั่งอยู่ข้างกายอย่างขวยเขินและประหม่า... ท่าทีนั้นทำให้นารูโตะที่นั่งอยู่อีกด้านแทบจะลุกเป็นไฟด้วยความริษยา ดวงตาถลนแทบจะพ่นไฟออกมา... ก็ซากุระจังคือคนที่เขาชอบนี่นา!

"เอาล่ะ คนสุดท้าย..."

คาคาชิมองดูซากุระที่กำลังคลั่งรักพลางถอนหายใจ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังคนต่อไป

"ฉันชื่อ อุจิวะ ซาสึเกะ... ของที่ชอบหรือเกลียด หรือพวกงานอดิเรก เรื่องพรรค์นั้นไม่สำคัญหรอก! สิ่งสำคัญคือฉันมีความทะเยอทะยานและมีความฝัน ฉันจะฆ่าชายคนนั้น!! และ... ขึ้นเป็นโฮคาเงะ กอบกู้ชื่อเสียงของตระกูลอุจิวะกลับคืนมา..."

ซาสึเกะประสานมือรองใต้คาง สายตาคมกริบจ้องมองไปเบื้องหน้าพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมความหมาย

สิ้นเสียงของเขา สายลมอ่อนๆ ก็พัดผ่านใบหน้า... หน้าม้าสีดำปลิวไสวตามแรงลม เผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาไร้ที่ติ...

"หล่อจัง..."

ซากุระที่มีใครบางคนอยู่ในใจอยู่แล้ว ดวงตาเป็นประกายวิบวับทันที เธอมองเสี้ยวหน้าอันหล่อเหลานั้นและพึมพำออกมาอย่างคนหลงใหล

"จะเป็นโฮคาเงะ!!"

รูม่านตาข้างขวาที่เปิดเผยอยู่ของคาคาชิหดเกร็งวูบหนึ่ง ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ ในเสี้ยววินาทีนั้น เขาคล้ายกับเห็นภาพซ้อนทับของเด็กหนุ่มคนคุ้นเคยที่เคยตะโกนใส่เขา...

"บ้าเอ๊ย ซาสึเกะ แก... ความฝันของแกก็คือโฮคาเงะงั้นเรอะ! ทำไม... ทำไมแกต้องมีความฝันเหมือนกับฉันเปี๊ยบเลยด้วย! ฉันไม่สนหรอกนะว่าแกอยากจะฆ่าใคร แต่ฉันไม่มีวันยอมรับแกในฐานะโฮคาเงะเด็ดขาด..."

นารูโตะกระโดดโหยงขึ้นมาทันทีด้วยความเดือดดาล ดวงตาเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความขุ่นเคือง แค่ซากุระชอบซาสึเกะก็ทำให้เขาช้ำใจพออยู่แล้ว นี่มันยังคิดจะมาแย่งความฝันของเขาไปอีก... อุซึมากิ นารูโตะ จะยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้ได้เยี่ยงไร!!

"หึหึ ทำไมฉันถึงจะเป็นโฮคาเงะไม่ได้... ความฝันคือสิ่งที่ทุกคนมีสิทธิ์เท่าเทียมกัน! อีกอย่างนะ นารูโตะ ตอนนี้เราเป็นแค่คู่แข่งกัน... หรือว่านายกลัวว่าจะแพ้ฉันล่ะ?? ถ้าอย่างนั้น ฉันขอแนะนำให้นายรีบเปลี่ยนความฝันเสียแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า..."

ซาสึเกะเงยหน้ามองนารูโตะ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง สายตาคมกริบและแน่วแน่

ในฐานะผู้ข้ามมิติมา เขาจะยอมลดตัวลงไปอยู่ใต้คนอื่นได้อย่างไร... ใช่แล้ว ซาสึเกะคนนี้มาจากดาวเคราะห์สีน้ำเงิน!

หลังจากข้ามมิติมาเมื่อคืนวาน และผ่านการไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนมาตลอดทั้งคืน... ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะมุ่งสู่ตำแหน่งโฮคาเงะ!!

ดั่งคำกล่าวที่ว่า: ไม่เชื่อคำคนแก่ จะลำบากไปจนตาย

ชีวิตอันแสนธรรมดาในชาติภพก่อนทำให้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะโดดเด่นขึ้นมา! การดิ้นรนต่อสู้ทั้งหมดไม่อาจหนีพ้นความโหดร้ายของความเป็นจริง... แต่หลังจากข้ามมิติมา เขากลับมีจุดเริ่มต้นดุจสวรรค์ประทานซึ่งไม่อาจไขว่คว้าได้ในชาติที่แล้ว

ตัวเขา อุจิวะ ซาสึเกะ มีเหตุผลอะไรให้ต้องทรยศโคโนฮะด้วย??

ใครเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์ว่าซาสึเกะผู้ข้ามมิติมาจะต้องทรยศหมู่บ้านเพื่อแก้แค้น?? แล้วถ้าเป็นผู้ข้ามมิติที่เป็นตัวประกอบล่ะ? ผู้ข้ามมิติที่เป็นตัวร้าย? หรือผู้ข้ามมิติในหมู่บ้านอื่น?

ตัวตนของเขาได้มาจากการข้ามมิติ แต่ชีวิตนี้เป็นของเขาที่จะลิขิตเอง! ทำไมชีวิตหลังการข้ามมิติจะต้องถูกผูกมัดด้วยพล็อตเรื่องเดิมๆ??

ในชาตินี้ อิทาจิได้แบกรับทุกอย่างและปูทางไว้ให้เขาแล้ว... ตามแผนของอิทาจิ ซาสึเกะเพียงแค่ต้องแบกรับความเกลียดชังและไต่เต้าขึ้นเป็นโจนินแห่งโคโนฮะอย่างเป็นระบบ

ในฐานะนินจาโคโนฮะ เขาจะสังหารอิทาจิซึ่งเป็นนินจาถอนตัวระดับ S และปลุกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา

จากนั้นรับของขวัญชิ้นสุดท้ายจากอิทาจิ เลื่อนขั้นสู่กระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์ ครอบครองทั้งชื่อเสียงและเกียรติยศ... ในยุคสมัยที่ไร้ซึ่ง เซนจู ฮาชิรามะ, ซาสึเกะจะเป็นดั่ง อุจิวะ มาดาระ คนที่สอง!!

เขาจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกนินจา เป็นตัวตนระดับคาเงะ... ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับเนตรสังสาระ เขาก็ใช่ว่าจะไร้ทางสู้!

แม้อุคมการณ์ของอิทาจิจะรวมถึงการปกป้องโคโนฮะด้วย แล้วมันจะทำไมล่ะ? ตราบใดที่เขาได้เป็นโฮคาเงะ เป้าหมายนี้ก็ไม่ได้ขัดแย้งกันเลยแม้แต่น้อย... นี่คือโชคหล่นทับก้อนโตชัดๆ... ตลอดหน้าประวัติศาสตร์ ไม่ว่าจะมองในมุมของความจริงหรือภาพมายา

จะมีสักกี่คนที่ยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อน้องชาย ยอมแบกรับความยากลำบากและอดทนอยู่อย่างโดดเดี่ยว!

และ อุจิวะ อิทาจิ ก็ทำเช่นนั้น... นี่ไม่ใช่เป้าหมายสำหรับการแก้แค้น นี่มันคือพี่ชายผู้เสียสละและอุทิศตนอย่างแท้จริงชัดๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น การล่มสลายของตระกูลและการตายของพ่อแม่ก็เป็นการตัดสินใจของ ฟุงาคุ พ่อราคาถูกของเขาเอง... หากคิดจะต่อต้านจริงๆ อิทาจิที่เพิ่งเบิกเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาได้ จะไปเทียบชั้นกับเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาของฟุงาคุได้อย่างไร!

ต่อให้มี โอบิโตะ อยู่ด้วย ฟุงาคุเองก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสชนะ

แต่เขาเลือกที่จะจำนน และยอมรับทางเลือกของอิทาจิไปพร้อมกับแม่ราคาถูกของเขา ยอมเดินหน้าเข้าสู่ความตายทั้งคู่

นี่คือความรักความกตัญญูระหว่างพ่อลูก... แล้วตอนนี้จะให้ซาสึเกะไปแก้แค้นให้พวกเขา? ตลกสิ้นดี... สู้เขาปั๊มลูกให้เยอะๆ เพื่อเผากระดาษเงินกระดาษทองไปให้ลุง ปู่ย่าตายาย เพื่อรำลึกถึงพวกเขายังจะดีเสียกว่า... ดังนั้น ซาสึเกะจึงไม่มีเหตุผลใดๆ ให้ต้องถอนตัวจากโคโนฮะ!

ในภายหลัง แม้แต่เจ้าป้าโอโรจิมารุก็ยังกลับมาที่โคโนฮะ แล้วเขาจะออกไปเพื่ออะไร?

ออกไปโดนสังคมทุบตีอีกรอบและลำบากเปล่าๆ งั้นหรือ?

ถูกอิทาจิและโอบิโตะปั่นหัวเล่นเหมือนคนโง่ แล้วซมซานกลับมาเป็นลูกมือให้ โฮคาเงะรุ่นที่ 7 นารูโตะ พร้อมแขนที่ขาดไปข้างหนึ่ง??

หรือไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้ โบรูโตะ ในพล็อตที่ถูกเขียนให้ตาย??

เรื่องตลกทั้งเพ... ยังไงซะก็มีเซียนหกวิถีคอยหนุนหลัง อย่างแย่ที่สุด เขาก็แค่ฆ่าตัวตายพร้อมกับนารูโตะแล้วเปิดสูตรโกง... เขาจะไม่ยอมทำลายจุดเริ่มต้นที่ดีขนาดนี้แน่... ในชาตินี้ เดินตามบทที่พี่ชายเขียนไว้มันจะไม่ดีกว่าหรือ... ความสงบสุขของโคโนฮะที่แลกมาด้วยการเสียสละของตระกูล ทำไมซาสึเกะถึงไม่ควรได้รับความสุขจากมันล่ะ... โคโนฮะติดค้างตำแหน่งโฮคาเงะแก่ตระกูลอุจิวะ... ตำแหน่งโฮคาเงะรุ่นที่ 6 ซาสึเกะตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องคว้ามันมาให้ได้!!

ไม่ให้งั้นรึ?

งั้นเขาก็จะแย่งมันมาด้วยตัวเอง!!

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือเรื่องราวอันเลวร้ายในภาคโบรูโตะ ที่ซึ่งซาสึเกะถูกต้นไม้เทพเจ้ากลืนกินและต้องจบชีวิตลงอย่างน่าเวทนา... เขาต้องเปลี่ยนจุดจบนี้ให้ได้!

ดังนั้น การเป็นโฮคาเงะและใช้ขุมกำลังของโคโนฮะจึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง...

[คำแนะนำ: ตรวจพบปณิธานของโฮสต์ที่จะเป็นโฮคาเงะ ระบบฟังคำแนะนำถูกเปิดใช้งาน...]

[ดั่งคำกล่าวที่ว่า: เชื่อคำคน อิ่มท้องสบาย โฮสต์จะได้รับรางวัลตอบแทนจากการเชื่อฟังคำแนะนำ และรางวัลจะถูกสุ่มเพิ่มเป็นสองเท่าหากกระตุ้นให้เกิดคำแนะนำที่ประสงค์ร้าย...]

[มอบภารกิจพิเศษ: ข้าคือโฮคาเงะรุ่นที่ 6 ยิ่งระดับนินจาของโฮสต์สูงขึ้นเท่าไหร่ รางวัลที่ได้รับก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น...]

ทันใดนั้น ในขณะที่ความคิดของซาสึเกะกำลังเตลิดไปไกล เสียงจักรกลสามเสียงก็ดังขึ้นในหัวของเขา

สิ่งนี้ทำให้รูม่านตาของซาสึเกะหดเกร็งฉับพลัน ลมหายใจเริ่มติดขัด... นิ้วทองคำมาถึงแล้ว!!

เขาเคยกังวลว่าจะไม่สามารถเบิกเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาได้หลังจากฆ่าอิทาจิ และกังวลเรื่องวิกฤตการณ์ในยุคโบรูโตะ

ตอนนี้ด้วยพรจากระบบ เขาก็ปลอดภัยหายห่วง... ก้าวล้ำนำหน้าไปไกลโขแล้ว...