บทที่ 40: อุบัติเหตุเล็กน้อย

บทที่ 40: อุบัติเหตุเล็กน้อย

สองชั่วโมงต่อมา โจเซ่กับจอห์น ลาเบล ยืนอยู่ตรงหน้าต่างกระจกสูงของห้องทำงานตึกลาเบล มองลินเดน ชไนเดอร์ถูกตำรวจพาขึ้นรถไป

ความจริงแล้ว จอห์น ลาเบลได้ให้อภัยลินเดนแล้ว

แต่เพราะคดีนี้กระทบวงกว้าง บางขั้นตอนที่จำเป็นก็ยังต้องทำอยู่ดี ลินเดนจึงต้องไปอยู่ที่ห้องกักตัวของโรงพักสักพัก แต่ไม่ถึงขั้นต้องติดคุก

“โจเซ่ ฉันขอบใจเธอจริง ๆ ที่ช่วยเรื่องนี้!” จอห์น ลาเบลเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นผิดจากปกติ

คำขอบคุณนั้นจริงใจสุด ๆ

การที่ลินเดนยอมมอบตัว ถือว่าแก้ปัญหาใหญ่ให้เขาได้เลย

และปัญหานั้นก็ไม่ได้อยู่ที่เพชรที่ถูกปล้นไปอย่างเดียว

แม้ว่าเพชรพวกนั้นจะถูกประเมินว่ามูลค่าหลายล้าน แต่ใครที่พอรู้เรื่องวงการจิวเวลรี่ก็จะเข้าใจดีว่าต้นทุนจริง ๆ ไม่เกินสามสิบเปอร์เซ็นต์หรอก

สำหรับตระกูลลาเบลที่ใหญ่ขนาดนี้ การสูญเสียแค่นั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่

มากที่สุดก็แค่หาของมาเติมสต็อกลำบากหน่อย และเสียกำไรทางอ้อมไปบ้าง

สิ่งที่ทำให้จอห์น ลาเบลพอใจจริง ๆ ก็คือการจับได้ว่าเอเมอรี่คือหนอนบ่อนไส้ ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้เรื่องนี้ก่อนที่ตำรวจจะรู้เสียอีก

อย่าลืมว่าเอเมอรี่เป็นทนายที่ร่วมงานกับตระกูลลาเบลมากว่าสามสิบปี เขารู้ข้อมูลลับเกี่ยวกับกลุ่มลาเบลเยอะมาก

ถ้าข้อมูลเหล่านั้นรั่วออกไป จะทำให้กลุ่มลาเบลเสียหายมากกว่ามูลค่าเพชรที่หายไปหลายเท่า

ถ้าตำรวจเป็นคนเจอว่าเอเมอรี่คือผู้อยู่เบื้องหลังคนแรก มันก็ยากที่จะบอกได้ว่าจะมีเรื่องไม่คาดคิดอะไรตามมาบ้าง

การที่โจเซ่พาลินเดนมาหาเขาก่อนเพื่อขอการให้อภัย จึงกลายเป็นการช่วยเหลือมหาศาลโดยบังเอิญ

มันทำให้เขามีเวลาพอจะจัดการเรื่องเก็บกวาดข้อมูลลับพวกนั้น

“ฮะฮะ ลุงจอห์น พูดเกินไปแล้ว คุณเป็นญาติผู้ใหญ่ของมาร์ก็อท ก็เหมือนเป็นญาติผู้ใหญ่ของผม เราเป็นครอบครัวเดียวกัน!” โจเซ่ตอบอย่างสุภาพ

“ใช่ ๆ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน!” จอห์น ลาเบลชะงักเล็กน้อยก่อนหัวเราะร่า ตบไหล่โจเซ่เบา ๆ

ถ้าเมื่อวานตอนซื้อพันธบัตรสงครามสามล้านยังแค่ทำให้เขาเปลี่ยนมุมมองกับเด็กหนุ่มคนนี้

ตอนนี้ เขายอมรับโจเซ่อย่างเต็มตัวแล้วจริง ๆ

ต้องบอกเลยว่ามาร์ก็อทตาถึงจริง ๆ ที่เลือกเขา

“พ่อครับ ผมได้ยินมาว่า… นี่คุณทำอะไรกันอยู่?” จู่ ๆ เดวิด ลาเบล ลูกชายคนที่สองของจอห์นก็เปิดประตูเข้ามา เห็นโจเซ่อยู่ตรงนั้น หน้าก็หุบลงทันที

“ทำไมทำตัววู่วามอย่างนี้? ไม่เห็นหรอว่าฉันมีแขก? ไม่มีมารยาทเอาซะเลย!” พอเห็นลูกชายทำท่าทีแบบนั้น จอห์น ลาเบลก็โมโหทันที ตวาดเสียงดัง

ถ้าเทียบกับโจเซ่ที่อายุสิบกว่าปีแต่สุขุมจนหน้าเหลือเชื่อ เดวิด ลาเบลที่อายุสามสิบกว่า ๆ กลับเป็นพวกสร้างปัญหาไม่หยุด

โชคยังดีที่จอห์นไม่เคยคิดพึ่งพาลูกชายคนนี้อยู่แล้ว เพราะมันมัวเมาผู้หญิง ไม่เอาไหน เขาให้ความสำคัญกับลูกชายคนโตที่คุมธุรกิจฝั่งนิวยอร์กมากกว่า

เจอพ่อตำหนิแบบนั้น เดวิดก็ดูไม่สะทกสะท้านนัก แค่ทำปากยื่นไม่พอใจ ก่อนฝืนทักทายโจเซ่แบบไม่เต็มใจ

โจเซ่ไม่ถือสา เขาลากลาจอห์น ลาเบลแล้วออกจากกลุ่มลาเบล

เขาได้โทรหามาร์ก็อทไว้แล้วตั้งแต่อยู่ที่นั่น เลยไม่รีบกลับทันที

แต่เลือกไปซื้ออาหารกับของใช้ประจำวัน เตรียมเอาไปให้ดิกซ์ก่อน

เผื่อเจ้าตัวยักษ์นั่นหิวตายก่อนจะตายเพราะบาดแผลหนักซะอีก

ทว่า ระหว่างทาง โจเซ่ก็สังเกตเห็นบางอย่างชัดเจน ตำรวจที่ก่อนหน้านี้เต็มเมือง ตั้งด่านตรวจทุกหัวมุม ตอนนี้หายเกลี้ยง เหลือแค่สายตรวจปกติเท่านั้น

ชัดเจนว่าเมื่อชไนเดอร์มอบตัว คดีปล้นเพชรได้รับการแก้ไข ตำรวจก็เลือกปล่อยให้เรื่องจบ ๆ ไป

“สีหน้าดูดีขึ้นเยอะเลยนะ!” พอถึงอพาร์ตเมนต์เล็ก โจเซ่เห็นสีหน้าดิกซ์ดีขึ้นมาก จนอดพูดออกมาไม่ได้ แผลเขาเป็นแผลปืน แต่ดูแล้วไม่โดนอวัยวะสำคัญ ถ้าห้ามเลือดได้และไม่ติดเชื้อก็ไม่น่าต้องถึงมือหมอ

“ครับ เลือดหยุดแล้ว ขอบคุณมาก คุณคาห์น ไม่ทราบว่าข้างนอกตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?” ดิกซ์ขอบคุณก่อนจะถาม

“มีทั้งข่าวดีแล้วก็ข่าวร้าย!” โจเซ่ตอบ “ข่าวดีก็คือ ตอนนี้ตำรวจถอนกำลังออกหมดแล้ว นายไม่ต้องกลัวว่าจะยังโดนล่าตัวอีก ไม่ต้องหนีไปแคนาดาแล้วด้วย”

“นั่นสิ เป็นข่าวดีจริง ๆ แล้วข่าวร้ายล่ะ?” ดิกซ์พยักหน้าถามต่อ

“เพื่อนนาย โคดี้ ถูกตำรวจยิงตายคาที่ตอนปะทะกันเมื่อเช้า” โจเซ่ยักไหล่ เล่าสิ่งที่ได้จากตำรวจมา

“แล้วหลุยส์กับกอสส์ล่ะ?” พอได้ยินว่าโคดี้ตาย ดิกซ์ก็ถอนหายใจ แม้จะพอเดาได้อยู่แล้ว แต่พอได้ยินจริง ๆ ก็ยังรู้สึกเสียใจหนักอยู่ดี

แต่เขาก็ตั้งสติได้เร็ว แล้วรีบถามถึงเพื่อนอีกสองคนต่อ

“ฉันไม่ได้ยินตำรวจพูดถึง แสดงว่ายังไม่ถูกจับ” โจเซ่ส่ายหัวตอบ

“ขอบคุณครับ!” ได้ยินแบบนั้น ดิกซ์ก็โล่งใจ อย่างน้อยนี่ก็เป็นข่าวดีอีกข้อหนึ่ง

“เอาล่ะ อย่าคิดมาก พักผ่อนซะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมาใหม่!” พูดจบ โจเซ่ก็วางของกินกับของใช้ไว้แล้วกลับออกมา เขาเสียเวลาไปมากแล้ว มาร์ก็อทต้องเริ่มห่วงแน่ ๆ

จริงดังที่คิด พอเขากลับบ้าน มาร์ก็อทก็ถามทันทีว่าไปลาเบลมาทำอะไร

โจเซ่ไม่ได้ปิดบัง เล่าให้ฟังหมด ตั้งแต่เจอลินเดน ชไนเดอร์ เล่าว่าเขาเป็นเพื่อนเก่าของพ่อ ไปจนถึงการโน้มน้าวให้มอบตัว

“ทั้งหมดนี่เป็นฝีมือเอเมอรี่? ไม่น่าเชื่อเลย” ได้ยินว่าคดีปล้นเพชรครั้งนี้เป็นฝีมือคนใน มาร์ก็อทก็ตกใจไม่น้อย

แต่พอรู้ว่ามันจบลงเรียบร้อย เธอก็โล่งใจ

โจเซ่เองก็คิดว่ามันควรจะจบแล้วเช่นกัน

แต่ถ้าไม่มีอุบัติเหตุ มันก็ไม่ใช่ชีวิตจริงหรอก

เช้าวันถัดมา หนังสือพิมพ์ลงข่าวว่าคดีปล้นเพชรถูกแก้ปัญหาแล้ว

แต่รายละเอียดบางอย่างกลับทำให้โจเซ่คาดไม่ถึง

ข้อแรก เอเมอรี่ยิงตัวตายก่อนที่ตำรวจจะไปถึง

อีกข้อก็คือ แทบจะเวลาเดียวกับที่ลินเดน ชไนเดอร์มอบตัว นายหน้าชื่อคอร์บี้ก็ถูกสารวัตรจับได้ และเขาก็ซัดทอดทุกคนที่เกี่ยวข้อง รวมถึงเอเมอรี่ด้วย

คืนนั้นเอง ตำรวจก็ไปถึงบ้านของหลุยส์

แต่หลุยส์สิ้นใจจากบาดแผลหนักไปแล้ว ตำรวจจึงจับได้แค่กอสส์