บทที่ 20: ฉันต้องการหย่า

บทที่ 20: ฉันต้องการหย่า

โจไม่รู้เลยว่า การคาดเดาแบบส่งๆ ของเขาคราวนี้… ดันถูกเป๊ะอย่างไม่น่าเชื่อ

สิ่งที่โทนี่ เวนดิซต้องการจากเขา ไม่ใช่อย่างอื่นเลย—มันคือการฆาตกรรม

และเป้าหมายก็ไม่ใช่ใครอื่น—ก็คือภรรยาของโทนี่, มาร์ก็อท, กับผู้ชายที่โทนี่เข้าใจว่าเป็นชู้ของเธอ—โจเซ่

แน่นอนว่าคนที่เขาหมายหัวเป็นหลัก…คือ มาร์ก็อท

เธอกล้าพูดว่าอยากหย่า? กล้าจะเขี่ยเขาทิ้ง?

งั้นก็ไปตายซะเถอะ!

เพราะถ้ามาร์ก็อทตายขึ้นมา—และเธอไม่มีญาติพี่น้องคนอื่น—ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเธอก็จะตกเป็นของโทนี่ทันที

แต่แน่นอนว่า…เรื่องมันไม่ได้ง่ายขนาดแค่จ้างมือปืนมายิงหัวแล้วจบ

โลกของชนชั้นสูงจริงๆ ไม่ได้อยู่ในระบบแก้แค้นแบบมาเฟียข้างถนน

ในประเทศเสรีแบบนี้ คนที่มี ทุน ถึงคือพวกที่กุมอำนาจตัวจริง

ส่วนพวกแก๊งอาชญากรรมน่ะ? ก็แค่พวกลิ่วล้อที่รอเก็บเศษเดนจากใต้โต๊ะของพวกมหาเศรษฐี

เหมือนกับที่มาเฟียฮ่องกงยุคบ้าระห่ำเคยท้าทายตำรวจ-ทหารได้ก็จริง แต่ถ้าเป็นพวกอันธพาลท้องถิ่น จะกล้าชนกับพวกเศรษฐีทรงอิทธิพลรึ?

ถ้าโทนี่กล้าส่งโจไปฆ่ามาร์ก็อทแบบโต้งๆ ไม่กลัวผลลัพธ์อะไรเลย

งั้นถ้าวันหนึ่งโจโดนจับ แล้วเอาชื่อโทนี่ไปแฉ—ต่อให้ตำรวจไม่ทำอะไร แต่เพื่อนเก่าของพ่อมาร์ก็อทก็จะลากโทนี่ไปตายทั้งเป็น

เพราะฉะนั้น โทนี่ต้องวางแผนให้เนียนที่สุด—ขนาดที่ว่า ถึงโจจะสารภาพ ก็ไม่มีใครเชื่อ

และจริงๆ แล้ว ก่อนที่เขาจะเรียกตัวโจมาคุย แผนนี้ก็ร่างไว้ในหัวเรียบร้อยแล้วเกือบหมด

แน่นอนว่า…โทนี่ไม่ได้เล่าแผนทั้งหมดให้โจรู้ในคราวเดียว

“สิ่งที่ฉันอยากให้แกทำมันไม่ใช่แค่เรื่องเดียว แต่มีหลายขั้น แต่ไม่ต้องห่วง ไม่มีอะไรยากเกินไปหรอก” โทนี่พูดช้าๆ น้ำเสียงนิ่งสนิท “เริ่มจากอย่างแรก—ให้ตามเมียฉัน ถ่ายรูปเธอกับผู้ชายที่เธอควง จากนั้นก็หาโอกาสขโมยกระเป๋าถือของเธอ ในนั้นน่าจะมีของสำคัญ แล้วนี่คือค่าจ้างเบื้องต้นสำหรับขั้นแรก หนึ่งพันดอลลาร์ ส่วนขั้นต่อไป...ถ้าแกทำสำเร็จ ฉันจะบอก”

“เข้าใจแล้วครับ” โจพยักหน้าทันที…

แผนชั่วของโทนี่ เวนดิซ ยังไม่มีใครรู้

สำหรับโจ—สามีของมาร์ก็อทยังเป็นแค่ชื่อที่เคยได้ยิน ยังไม่เคยเห็นหน้าสักครั้ง

ส่วนมาร์ก็อท—ผู้หญิงไฮโซที่ยังมีความเป็นคุณหนูอยู่มาก ก็ไม่เคยจินตนาการเลยว่า คนเป็นผัว ของตัวเองจะวิปริตจิตหลุดถึงขั้น อยากให้เธอตาย แค่เพราะทะเลาะกันเรื่องหย่า

วันต่อมา มาร์ก็อทที่ไม่อยากเห็นหน้าโทนี่แม้แต่นิด ออกจากบ้านตั้งแต่เช้า ไม่แม้แต่จะพูดทักทาย

พอเธอมาถึงบ้านของโจเซ่ โจกำลังคุยกับเพื่อนบ้านวัยกลางคนของเขาอยู่ที่รั้วข้างบ้าน

“วันนี้มาซะเช้าเชียวนะ ให้ฉันแนะนำให้รู้จักหน่อย—นี่คือคุณโธมัส ‘ทอมมี่’ แองเจโล่ เพื่อนบ้านฉันเอง ใจดีมากเลย แล้วเราก็เข้ากันได้ดี” โจเซ่กล่าวทักทายมาร์ก็อท พร้อมแนะนำเพื่อนบ้านของเขา

“สวัสดีค่ะ คุณแองเจโล่ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ดิฉันชื่อมาร์ก็อทค่ะ” มาร์ก็อทพูดด้วยความสุภาพ อ่อนน้อมสุดๆ แปลกแต่ว่า…เธอไม่ได้บอกนามสกุลเลย

บางทีลึกๆ ในใจเธอ อาจรู้สึกว่าเธอจะไม่ใช่ “เวนดิซ” อีกต่อไปแล้ว

“สวัสดีครับคุณผู้หญิงแสนสวย เรียกผมว่าทอมมี่เฉยๆ ก็ได้ ผมไม่กวนแล้วดีกว่า ยังรดน้ำต้นไม้ไม่เสร็จเลย” ทอมมี่ยิ้มกว้างแล้วชูบัวรดน้ำในมือ เป็นข้ออ้างจากไปอย่างสุภาพ

จากท่าทางของมาร์ก็อท เห็นได้ชัดว่าเธอมีอะไรอยากคุยกับโจเซ่มาก และเขาเอง—ในฐานะผู้ใหญ่—ก็รู้ดีว่าไม่ควรสอด

“เป็นอะไรไป? เธอดูเครียดมากเลย แถมหน้าก็เหมือนคนอดนอน” โจเซ่พูดขึ้นหลังจากทอมมี่เดินออกไป

“เหรอ? มันเห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?” มาร์ก็อทเอามือแตะหน้าแบบเผลอๆ ก็แน่ล่ะ...เมื่อคืนเธอนอนไม่หลับเลย เพราะทะเลาะกับโทนี่

“แน่นอน เข้ามาข้างในก่อน หนาวจะตาย แล้วเธอกินข้าวเช้ารึยัง?” โจเซ่ถามขึ้นเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา

“ยังเลย…” มาร์ก็อทส่ายหน้าเบาๆ ถึงที่บ้านจะมีคนรับใช้เตรียมอาหารตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง แต่เธอไม่อยากเจอโทนี่ เลยไม่แตะอะไรเลย

“พอดีฉันเพิ่งทำซาลาเปาไว้เมื่อเช้า เดี๋ยวฉันอุ่นให้ กินให้อิ่มก่อนแล้วค่อยคุยกันดีมั้ย?” โจเซ่พูดอย่างอารมณ์ดี

ทั้งสองจึงพากันเข้าไปในบ้าน

ซาลาเปาพวกนั้นโจเซ่ทำเองในตอนเช้า แป้งซื้อมาจากตลาดเกษตรกร ส่วนไส้เป็นหัวหอมกับเนื้อวัว รสชาติดีมาก

เขาทำเสร็จแล้วยังแบ่งไปให้ “ซาร่า” ภรรยาของทอมมี่ด้วย พอดีเธอกำลังทำอาหารเช้าอยู่เช่นกัน

นั่นแหละ ถึงได้ไปคุยกับทอมมี่ตั้งแต่เช้า

ตั้งแต่หลุดเข้ามาในยุคนี้ โจแทบไม่เคยตื่นสายเลย ต่อให้สาย ก็ไม่เกินแปดโมง

ก็แน่ล่ะ—สมัยนี้ของเล่นที่บ้านมันน้อยมาก

ไม่มีมือถือ ไม่มีคอมพิวเตอร์ ไม่มีเน็ต ไม่มีเกมคอนโซล

จะมีโทรทัศน์ก็ยังอยู่ในยุคเริ่มต้น รายการก็มีแค่หยิบมือ บริษัททีวีสามเจ้ายักษ์ของอเมริกายังเน้นรายการวิทยุอยู่เลย—ABC ยังไม่ได้ก่อตั้งเป็นทางการด้วยซ้ำ ตอนนี้ยังเป็นแค่เครือข่าย NBC Blue Network

แล้วพอเจอรายการที่หยาบๆ จืดๆ ของยุคนี้ โจก็รู้สึกดูไม่ไหว

สรุปคือ…อยู่บ้านก็ไม่รู้จะทำอะไร นอกจากนอนเร็วตื่นเช้า สุขภาพดีตามสไตล์คนสมัยก่อน

แน่นอนว่าในตัวเมืองตอนกลางคืนก็มีสถานบันเทิงอย่าง “ซ่อง” อยู่พอสมควร ชีวิตกลางคืนไม่ถึงกับน่าเบื่อ

แค่โจไม่มีเงิน…ก็เลยยังไม่ได้สัมผัสสังคมทุนนิยมแบบเปื้อนบาปนั่นเท่าไหร่

และวันนี้ พอเขาย้ายมาอยู่บ้านใหม่ ก็เลยตื่นเช้ากว่าปกติอีก—ตื่นตั้งแต่ตีห้า พอฟ้ายังไม่สว่างเลยขับรถไปตลาดเกษตรกรเผื่อเจอของดี

เมื่อวานตอนที่ไปมันเย็นแล้ว ร้านหลายร้านปิดไปเยอะ เขาเลยถามไว้ก่อน ว่าตลาดนี่เปิดตั้งแต่หกโมงเช้า

สำหรับเรื่องนี้ โจมีแต่คำเดียวจะพูดได้ว่า… “แรงงานทุกชาติขยันเหมือนกันหมดนั่นแหละ”

เขาอุ่นซาลาเปาให้ร้อนนิดนึง แล้วรินนมอุ่นมาอีกแก้ว

มาร์ก็อทน่าจะหิวมาก กินซาลาเปาไปสามลูกใหญ่ๆ แถมดูเหมือนจะอยากกินเพิ่มอีกด้วยซ้ำ

“เอาล่ะ บอกฉันมาได้แล้ว—มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” โจเซ่ถามหลังจากเห็นว่าเธอกินอิ่มเรียบร้อย

“…สามีฉันกลับมาแล้ว” มาร์ก็อทพูดเสียงเรียบ “ฉันอยากหย่ากับเขา”

ในขณะเดียวกัน หลังจากที่โจเซ่กับมาร์ก็อทเข้าไปในบ้าน ทอมมี่ที่กำลังรดน้ำต้นไม้ ก็รู้สึกถึงบางอย่างผิดปกติ