บทที่ 25: จื่ออวี้เลื่อนขั้น ชมฉันสิ ฉันเป็นภูตที่ประหยัดและดูแลบ้านเก่งนะ

บทที่ 25: จื่ออวี้เลื่อนขั้น ชมฉันสิ ฉันเป็นภูตที่ประหยัดและดูแลบ้านเก่งนะ

"เจี๊ยก เจี๊ยก เจี๊ยก!!!"

เสียงหัวเราะชั่วร้ายดังขึ้นพร้อมกับที่เจ้าภูตน้อย (เสี่ยวไป๋) ใช้ท่า 'เงาปีศาจสยองขวัญ' อีกครั้ง หลังจากการโจมตีครั้งแรกพลาดเป้า มันก็ปลดปล่อยพลังวิญญาณแห่งความมืดมหาศาล ก่อตัวเป็นกรงเล็บปีศาจสีดำทมิฬขนาดมหึมา พุ่งเข้าใส่จื่ออวี้

เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ! จื่ออวี้สะบัดแส้เถาวัลย์ป้องกันตัวอย่างต่อเนื่อง ด้วยการฝึกฝนของซูไป๋ ทำให้แส้เถาวัลย์ของมันมีความยืดหยุ่นและพลิกแพลงได้หลากหลาย กรงเล็บปีศาจจึงไม่อาจเข้าประชิดตัวได้

ทันใดนั้น ร่างของภูตน้อยก็ร่วงตุ้บลงกับพื้น ลมหายใจร่อแร่ ไม่เพียงแต่มันจะโดนเมล็ดพันธุ์ปรสิตฝังในตัว แต่ยังมีอาการถูกพิษเล่นงานอีกด้วย

"พิษเหรอ? นายวางยามันตอนไหนเนี่ย?" เฉินรั่วเสวี่ยตะลึงงัน สไตล์การต่อสู้แบบนี้มันสกปรกเกินไปแล้ว สกปรกยิ่งกว่าเธอเสียอีก

"ฉันยอมแพ้" เฉินรั่วเสวี่ยประกาศยอมแพ้พลางอุ้มภูตน้อยของเธอขึ้นมา

"จื่ออวี้ ถอนเมล็ดพันธุ์ปรสิตแล้วรักษาให้มันหน่อย!"

"อู้ววว!"

จื่ออวี้เหลือบมองภูตน้อย แล้วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะคลายทักษะและถ่ายเทพลังวิญญาณธาตุไม้เพื่อรักษาบาดแผล

"เธอป้อนยาถอนพิษให้เสี่ยวไป๋เถอะ ที่เหลือให้จื่ออวี้จัดการเอง" ซูไป๋พูดพลางเดินเข้าไปหา

"โอเค" เฉินรั่วเสวี่ยพยักหน้า หยิบยาถอนพิษจากกระเป๋าออกมาป้อนให้ภูตน้อย

ด้วยการรักษาประสานกันระหว่างจื่ออวี้และยาถอนพิษ เพียงครึ่งชั่วโมง ภูตน้อยก็กลับมาเป็นปกติ

"ร้ายไม่เบานะซูไป๋! คอมโบเมื่อกี้นายทำได้เนียนมาก!" เฉินรั่วเสวี่ยจ้องหน้าซูไป๋ "นายเล่นไม่ออมมือเลยนะ ไม่เห็นแก่ความเป็นผู้หญิงของฉันบ้างเลยเหรอ?"

"ฮ่าฮ่า ทางนี้ก็เหมือนกันแหละ ถ้าฉันออมมือ ป่านนี้คนที่นอนแผ่หราอยู่ตรงนั้นคงเป็นจื่ออวี้แล้ว"

ซูไป๋สวนกลับ "เมื่อวานเธอก็ทรมารหยางโจวแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันว่าถ้านายนั่นมาเจอนาย คงร้องไห้หนักกว่าเดิมแน่" เฉินรั่วเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะตีซูไป๋เบาๆ หมอนี่มันกวนประสาทจริงๆ

โชคดีที่ระบบการต่อสู้ของทั้งคู่ยังไม่สมบูรณ์ ไม่อย่างนั้นระดับความกวนประสาทคงพุ่งสูงกว่านี้ จนคู่ต่อสู้ตั้งรับไม่ถูกแน่ๆ

ซูไป๋เองก็ประทับใจในฝีมือของเฉินรั่วเสวี่ยไม่น้อย หากเขาไม่ได้สั่งให้จื่ออวี้เปิดใช้งาน 'อาณาเขตหนาม' ไว้ก่อน วันนี้เขาอาจจะตกหลุมพรางของเธอเข้าจริงๆ

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้อยู่ภายใต้เงื่อนไขที่เขาจงใจไม่ใช้ 'หน้าต่างข้อมูลสัตว์เลี้ยง' เพื่อดูข้อมูลของภูตน้อย ไม่อย่างนั้นโอกาสชนะของเขาคงสูงกว่านี้มาก

"เอาล่ะ รอบนี้ฉันแพ้ แต่รอบหน้าฉันไม่ยอมแพ้แน่"

หลังจากพักเหนื่อยครู่หนึ่ง เฉินรั่วเสวี่ยก็พูดขึ้น "งั้นมาเริ่มฝึกซ้อมกันต่อเถอะ"

การประลองจริงๆ แล้วไม่ใช่ประเด็นหลัก มันเป็นเพียงวิธีที่จะวัดระดับความสามารถของกันและกัน

เป้าหมายหลักของทั้งสองคนคือการใช้สัตว์อสูรของอีกฝ่ายเป็นคู่ซ้อม วิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้สัตว์เลี้ยงแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างรวดเร็วและสั่งสมประสบการณ์การต่อสู้จริง

ในช่วงแรก ซูไป๋และเฉินรั่วเสวี่ยเน้นฝึกการปรับตัวและปฏิกิริยาตอบสนอง จื่ออวี้ต้องฝึกหลบหลีกภายใต้เงาปีศาจสยองขวัญของภูตน้อย และต้องปะทะกับกรงเล็บปีศาจเพื่อขัดเกลาเทคนิคการใช้แส้เถาวัลย์

ส่วนภูตน้อยเน้นฝึกความเร็วในการตอบสนองและความแม่นยำในการปล่อยสกิล

สิ่งเหล่านี้ดูเหมือนง่าย แต่ต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างต่อเนื่องเพื่อให้ชำนาญและไม่พลาดพลั้งในสนามจริง

ไม่รู้ทำไม ซูไป๋รู้สึกว่าวันนี้จื่ออวี้ดูแปลกไป มันตั้งใจฝึกตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีบ่นอิดออดหรืออู้งานเลยสักนิด หรือเป็นเพราะมีคนนอกอยู่ด้วย?

ซูไป๋รู้สึกปลื้มใจมาก ในที่สุดจื่ออวี้ก็เข้าใจความทุ่มเทของเขาเสียที

สองชั่วโมงผ่านไป ทั้งจื่ออวี้และภูตน้อยต่างใช้พลังวิญญาณจนเกลี้ยง

"มา ดื่มให้หมดนะเด็กดี"

ซูไป๋ยื่นชามยาพลังวิญญาณไม้ให้จื่ออวี้ เจ้าตัวเล็กจู่ๆ ก็ว่านอนสอนง่ายและขยันขันแข็งขึ้นมา ทำให้เขาซึ้งใจสุดๆ

อึก อึก... จื่ออวี้กระดกยาจนหมดชามในไม่กี่อึก แล้วเงยหน้ามองซูไป๋ "0＾）อึก!"

มันยังอยากกินอีก

"โอเคๆ แถมให้อีกครึ่งชามนะ" ซูไป๋ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ เขาไม่เคยขัดใจจื่ออวี้ได้เลยจริงๆ

อึก อึก... จื่ออวี้ซดยาครึ่งชามที่เหลือลงคออย่างรวดเร็ว แล้วเงยหน้ามองซูไป๋อีกครั้ง

"หืม? หรือว่ากำลังจะเลื่อนขั้น?"

ซูไป๋สัมผัสได้ถึงแรงกดดันวิญญาณจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวจื่ออวี้

นี่คือสัญญาณของการเลื่อนระดับที่กำลังจะมาถึง

เมื่อรู้ว่าจื่ออวี้กำลังจะเลื่อนขั้น ซูไป๋รีบเทยาพลังวิญญาณไม้ที่เหลือทั้งหมดลงชาม แล้วหยิบ 'ผลทะลวงขีดจำกัด' ที่เตรียมไว้ออกมาป้อนให้จื่ออวี้

ผลทะลวงขีดจำกัดอัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณมหาศาล ราคาลูกละสามพันหยวน ช่วยให้สัตว์อสูรระดับทาสเลื่อนขั้นได้

"อู้ววว~Ψ(￣∇￣)Ψ"

จื่ออวี้กัดผลไม้นั้นเข้าไป น้ำหวานชุ่มฉ่ำไหลออกมา ทันใดนั้น กระแสพลังงานวิญญาณก็หมุนวนรอบตัวมัน แสงสีเขียวมรกตสว่างวาบจนบดบังร่างของมันไป

เมื่อแสงจางลง รูปลักษณ์ใหม่ของจื่ออวี้ก็ปรากฏขึ้น

มันนั่งอยู่บนพื้น ตัวโตขึ้นเล็กน้อย เขาสีม่วงคู่สวยบนหัวที่คล้ายเขากวางมีสีเข้มขึ้น แม้ภาพรวมจะไม่ได้เปลี่ยนไปมาก แต่ซูไป๋รู้ดีว่าจื่ออวี้ได้ก้าวข้ามไปสู่ 'ระดับทาสขั้นกลาง' และเข้าสู่ช่วงวัยเจริญเติบโตเต็มที่แล้ว

ในตอนนี้ ไม่เพียงแต่พลังวิญญาณรวมของจื่ออวี้จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก สมรรถภาพทางกายก็แข็งแกร่งขึ้นด้วย ตอนนี้มันสามารถล้มจื่ออวี้ร่างก่อนเลื่อนขั้นได้ถึงห้าตัวสบายๆ และการสู้กับภูตน้อยของเฉินรั่วเสวี่ยก็คงไม่ตึงมือเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

"อู้ววว!!!"

จื่ออวี้เชิดหน้าชูตา วิ่งวนรอบตัวซูไป๋อย่างร่าเริง ท่าทางเหมือนจะบอกว่า "ชมหนูสิ ชมหนูสิ!"

ซูไป๋คุกเข่าลงลูบหัวมัน พูดด้วยความดีใจ "สมกับเป็นจื่ออวี้จริงๆ เลื่อนขั้นเร็วมาก! ฉันภูมิใจในตัวแกนะ"

พอได้รับคำชม เจ้าตัวเล็กก็ยิ่งคึก วิ่งกระโดดโลดเต้นไปทั่วสนามฝึก นานๆ ทีก็โชว์สกิลอวดบ้าง

"ยินดีด้วย! สมแล้วที่เป็นสัตว์เทพศักยภาพ 93 แค่อาทิตย์เดียวก็เลื่อนขั้นเข้าสู่ช่วงเติบโตได้แล้ว"

เฉินรั่วเสวี่ยเดินเข้ามายิ้มแป้น พลางตบไหล่ซูไป๋

"ฮ่าฮ่า ขอบใจนะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวฉลองให้" ซูไป๋อารมณ์ดีมาก แม้จะเหลือเงินแค่สามพันกว่าหยวน แต่เลี้ยงข้าวสาวสักมื้อก็ยังไหว

"งั้นฉันไม่เกรงใจนะ อิอิ!" เฉินรั่วเสวี่ยยิ้มกว้าง

เวลายังเหลือ ทั้งคู่เลยตัดสินใจซ้อมมือกันอีกหน่อยก่อนไปกินข้าว...

"ยอมแล้ว ซูไป๋! นายช่วยเลิกให้จื่ออวี้ฟื้นฟูพลังสักทีได้ไหม? มันโกงเกินไปแล้ว!"

เฉินรั่วเสวี่ยโอดครวญ สู้กันมาเกือบครึ่งชั่วโมง พลังวิญญาณของเสี่ยวไป๋ใกล้หมดเกลี้ยง แต่จื่ออวี้ยังกระโดดดึ๋งดั๋งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลังฟื้นตัวของมันน่าหมั่นไส้เกินไป

"ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าจื่ออวี้อยากฟื้นฟู ฉันก็ห้ามไม่ได้หรอกนะ"

ซูไป๋ผายมือ เยี่ยมไปเลย ความสามารถในการฟื้นตัวของจื่ออวี้หลังเลื่อนขั้นดีขึ้นมากจริงๆ

"ไม่สู้แล้ว ไม่เอาแล้ว พักเถอะ วันนี้นายต้องเลี้ยงมื้อใหญ่ฉันเลยนะ"

เฉินรั่วเสวี่ยปาดเหงื่ออย่างหงุดหงิด เดินมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ตรงหน้าซูไป๋ ทำแก้มป่องงอนตุ๊บป่อง

"ติ๊ง-ดิง-ด่อง..."

ซูไป๋กำลังจะอ้าปากพูด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขัดจังหวะ เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วก็ต้องแปลกใจ

[เรียน นักฝึกสัตว์อสูรซูไป๋ รหัสประจำตัว 63250... การลงทะเบียนสมัครเข้าร่วม 'การแข่งขันเอาชีวิตรอดสำหรับนักฝึกสัตว์อสูรฝึกหัดเมืองคัง' ของท่านสำเร็จแล้ว โปรดหาคู่หูโดยเร็วที่สุดและเดินทางไปยังสถานที่แข่งขัน ณ ภูเขาฟีนิกซ์ ในวันที่ 20 เมษายน เพื่อชิงเงินรางวัลนับล้าน!]

ซูไป๋: ???

เขาไปสมัครแข่งรายการนี้ตอนไหนเนี่ย?

ซูไป๋งงเป็นไก่ตาแตก

พอล็อกอินเข้าสู่ 'บ้านนักฝึกสัตว์อสูร' เพื่อเช็กเวลาลงทะเบียน ซูไป๋ก็ถึงบางอ้อ "จื่ออวี้ นี่ฝีมือแกใช่ไหม?"

ซูไป๋เปิดหน้าจอลงทะเบียนแล้วหันไปมองจื่ออวี้

"อู้ววว อู้ววว!! <(ˉ^ˉ)>"

จื่ออวี้วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาชูอุ้งเท้าอย่างภาคภูมิใจ ใช่แล้ว ฝีมือหนูเอง อาไป๋ ชมหนูสิ ชมหนูสิ!

ซูไป๋ได้แต่อ่อนใจ เจ้าตัวแสบเอ๊ย นี่มันการแข่งขันประเภทคู่ แล้วแกจะดีใจทำไม? แถมการคว้าแชมป์มันยากหินจะตายไป

คำว่า 'นักฝึกสัตว์อสูรฝึกหัด' ฟังดูเหมือนขอบเขตเล็กๆ แต่ในนั้นรวมพวกที่มีสัตว์เลี้ยงระดับทาสขั้นสูง หรือแม้แต่ระดับขุนพลด้วยซ้ำ

คัมภีร์สัญญาระดับทองแดงสามารถทำสัญญากับสัตว์อสูรได้ถึงระดับขุนพล ดังนั้นการแข่งขันนี้ไม่ได้หมูอย่างที่คิด เขาถึงไม่เคยคิดจะใช้มันเป็นช่องทางหาเงิน

"มีอะไรเหรอ?" เฉินรั่วเสวี่ยถามด้วยความสงสัย

ซูไป๋เหลือบมองเฉินรั่วเสวี่ย จริงๆ เธอก็เป็นตัวเลือกที่ดีนะ เขาเคยคิดจะชวนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น แต่รู้สึกว่าสไตล์การต่อสู้ของพวกนั้นตรงไปตรงมาเกินไป ไม่เหมาะกับการแข่งแบบนี้

แต่ระบบการวางแผนและแทกติกของเฉินรั่วเสวี่ยนั้น... เหมาะเหม็งเลยทีเดียว

"คือเรื่องมันเป็นแบบนี้..."