สุดยอดคู่มือการเอาชีวิตรอดในโลกมาร์เวล ตอนที่ 86 เกมมรณะ

สุดยอดคู่มือการเอาชีวิตรอดในโลกมาร์เวล ตอนที่ 86 เกมมรณะ

ในฐานะเป้าหมายที่ดึงดูดอำนาจการยิงทั้งหมดของกองทัพแฟนธอม โทนี่ สตาร์ค เปรียบเสมือนหีบสมบัติระดับตำนานในสายตาของเกาเฟย

ดังนั้นสำหรับคำเชิญของสตาร์ค เกาเฟยตอบตกลงโดยไม่ลังเล

“งั้นช่วยขยับหน่อยครับ”

โทนี่ สตาร์ค ดีใจมาก นี่คือกำลังเสริมที่แข็งแกร่ง!

เขารีบผลักบอดี้การ์ดร่างกำยำข้าง ๆ ลงจากรถทันที “ราล์ฟ คุณลงไปก่อน!”

บอดี้การ์ดราล์ฟผิดหวัง แต่เขาก็ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้านายอย่างเคร่งครัด จากนั้นเกาเฟยก็ขึ้นรถและปิดประตู

โทนี่ สตาร์ค ตบหลังเบาะคนขับ “แฮปปี้ ออกรถ! ออกรถ!”

ขณะพูดกระสุนชุดหนึ่งก็กระทบด้านข้างของรถ และประตูด้านซ้ายก็ยุบลงทันที แฮปปี้คนขับไม่กล้าชักช้า รีบเหยียบคันเร่งและซิ่งหนีไป

“เฮ้อ . . . ปลอดภัยชั่วคราวแล้ว” สตาร์คถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นพูดกับบอดี้การ์ดที่นั่งข้างคนขับว่า “โทรหาโรดี้เดี๋ยวนี้ ฉันต้องคุยกับเขาเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ และมีคนกล้าข่มขู่ฉันในแมนฮัตตัน ฉันชื่นชมความกล้าของผู้อยู่เบื้องหลังจริง ๆ”

พูดจบ สตาร์คก็มองกลับมาที่เกาเฟยและถามด้วยรอยยิ้ม “คุณตำรวจ ผมควรเรียกคุณว่าอะไรดี?”

“ผมชื่อเกาเฟย” เกาเฟยตอบ

“เจ้าหน้าที่เกาเฟย ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือในวันนี้ แต่เมื่อพิจารณาว่าคุณเตะฉัน ฉันอาจต้องหักรางวัลของคุณหน่อยนะ” สตาร์คที่รอดตายมาได้อารมณ์ดี และไม่ลืมที่จะหยอกล้อ

ก่อนที่เขาจะพูดจบ จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นในห้องโดยสาร สตาร์คขมวดคิ้วและถามด้วยความประหลาดใจ “โทรศัพท์ใครดัง? แฮปปี้? ลอเรนเต้?”

แฮปปี้คนขับรีบส่ายหัว “ไม่ใช่ของผมครับเจ้านาย”

บอดี้การ์ดลอเรนเต้ก็ปฏิเสธเช่นกัน “นี่ไม่ใช่เสียงเรียกเข้าของผมครับ”

ดังนั้นโทนี่ สตาร์ค จึงหันไปหาเกาเฟยและบ่นอย่างรังเกียจ “เจ้าหน้าที่เกาเฟย ฉันต้องบอกว่า เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของคุณไม่รื่นหูเลยจริง ๆ . . .”

แต่เกาเฟยรู้ว่านี่ไม่ใช่โทรศัพท์ของเขา เสียงเรียกเข้าของเขาคือเสียงเรียกเข้ามาตรฐานของโนเกีย

“ผมคิดว่าโทรศัพท์เครื่องนี้ไม่ใช่ของพวกเราทุกคน” เกาเฟยส่ายหัวแล้วพูด จากนั้นตามเสียงไปและหยิบโทรศัพท์โมโตโรล่าออกมาจากตรงกลางเบาะหลัง

กดปุ่มรับสาย เสียงที่ผ่านการดัดแปลงก็ดังออกมาจากโทรศัพท์ทันที

“สวัสดีครับ คุณสตาร์ค เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้คุยกับผู้ประกอบการที่โดดเด่นที่สุดในอเมริกา ผมคือผู้ชื่นชมคุณมานาน แฟนธอม . . .”

สตาร์คเดาตัวตนของเขาได้ทันที “แฟนธอม? อ้อ เข้าใจแล้ว แกคือคนที่วางแผนลอบสังหารวันนี้สินะ? ชื่อฟังดูเหมือนนักฆ่ามืออาชีพ และน่าจะเป็นประเภทค่าตัวแพงด้วย . . .”

“ใช่ครับ ผมเอง” แฟนธอมหัวเราะเยาะ “คุณสตาร์ค ผมเคารพคุณมาก เพื่อเป็นการแสดงความเคารพ ผมไม่อยากฆ่าคุณเหมือนคนธรรมดา คุณเป็นตำนานในอเมริกา คุณสมควรได้รับวิธีตายที่น่าสนใจ . . .”

โทนี่ สตาร์ค เลิกคิ้ว “โอ้? ผมอยากฟังจังว่าวิธีตายแบบไหนที่น่าสนใจ?”

แฟนธอมพูดเสียงเข้ม “ง่ายมาก ผมสร้างเกมเล็ก ๆ กับคุณ ผมติดตั้งระเบิดไว้ที่รถของคุณ ระเบิดนี้จะไม่ระเบิดทันที มันมีโปรแกรมพิเศษ เมื่อความเร็วของรถเกิน 80 ไมล์ต่อชั่วโมง โปรแกรมจะทำงาน และต่อไปทันทีที่รถมีความเร็วต่ำกว่า 80 ไมล์ต่อชั่วโมง ระเบิดจะทำงาน ดังนั้นมันง่ายสำหรับคุณที่จะวิ่ง แต่ยากที่จะหยุด . . .”

เมื่อได้ยินดังนั้น สตาร์คก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองแผงหน้าปัดคอนโซลกลางโดยไม่รู้ตัว เพราะเขารีบหนี แฮปปี้คนขับจึงขับรถไปถึง 103 ไมล์แล้ว ซึ่งหมายความว่าโปรแกรมจุดระเบิดอัตโนมัติได้ทำงานแล้ว

ต่อไปรถจะต้องขับในเขตเมืองด้วยความเร็วไม่ต่ำกว่า 80 ไมล์ต่อชั่วโมง ทันทีที่ลดความเร็ว ทุกคนในรถจะถูกระเบิดกระจุย

“เพื่อน คุณเคยทำงานในกรมควบคุมการจราจรหรือเปล่า? อุปกรณ์นี้น่าจะใช้ร่วมกับกฎหมายจำกัดความเร็วของนิวยอร์กนะ ฉันว่าคงไม่มีใครกล้าขับรถเร็วในเขตเมืองแน่!” สตาร์คบ่นอย่างสิ้นหวัง

แฟนธอมหัวเราะเยาะสองครั้ง “คุณสตาร์คนี่ผ่านโลกมาเยอะจริง ๆ ยังมีอารมณ์ขันในเวลาแบบนี้ แต่ขอเตือนคุณว่า เกมนี้ยาวแค่ 30 นาที หลังจาก 30 นาที ไม่ว่าคุณจะขับเร็วแค่ไหน ระเบิดก็จะทำงาน ลาก่อนครับคุณสตาร์ค ขอให้สนุกนะ”

พูดจบ แฟนธอมก็วางสายไปดื้อ ๆ

โทนี่ สตาร์ค มีสีหน้าเคร่งเครียด

มีเพียงเกาเฟยที่สีหน้าไม่เปลี่ยน เขาตบต้นขาแล้วพูดว่า “เดี๋ยวนะ ผมเคยเห็นพล็อตนี้! นี่มัน สปีด เร็วกว่านรก ชัด ๆ!”

โทนี่ สตาร์ค และบอดี้การ์ดแถวหน้ามองเกาเฟยด้วยเครื่องหมายคำถาม โทษทีนะ??? คุณพูดว่าอะไรนะ?

เกาเฟยรีบอธิบาย “ขอร้องเถอะ สปีด เร็วกว่านรก หนังเก่าปี 1994 พระเอกคือ คีอานู รีฟส์ พล็อตเรื่องคือมีระเบิดติดอยู่บนรถบัส ระเบิดถูกควบคุมด้วยความเร็ว เร่งได้แต่ห้ามลด ลดปุ๊บระเบิด คนทั้งคันรถไปสวรรค์ . . .”

โทนี่ สตาร์ค และบอดี้การ์ดยังคงเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

เกาเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง “พวกคุณไม่เคยดูเหรอ? หนังเรื่องนี้สร้างโดย ทเวนตีท์เซนจูรีสตูดิโอส์ บริษัทที่สร้าง เอ็กซ์เมน, วูล์ฟเวอรีน, เดดพูล . . . เดี๋ยวนะ ดูเหมือนจะมีอะไรผิดปกติ”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ในที่สุดเกาเฟยก็รู้สึกตัว นี่มันโลกมาร์เวลนี่หว่า! แม้ว่าสิ่งส่วนใหญ่ในโลกนี้จะเหมือนกับโลกเดิมก่อนที่เกาเฟยจะข้ามมิติมา แต่ผลงานภาพยนตร์และโทรทัศน์นั้นไม่เหมือนกันเลย

“สปีด เร็วกว่านรก” ฉายในโลกของเกาเฟย แต่ไม่มีอยู่ในโลกมาร์เวลเลย ดังนั้นโทนี่ สตาร์ค จึงไม่เคยได้ยินชื่อหนังเรื่องนี้มาก่อน

“ความผิดผมเอง ความผิดผมเอง!” เกาเฟยรีบยอมรับผิด “เมื่อกี้ถือว่าผมไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน . . .”

บอดี้การ์ดที่นั่งข้างคนขับมองเกาเฟยด้วยสีหน้าบึ้งตึง “เจ้าหน้าที่เกาเฟย คุณไม่ได้มาก่อกวนใช่ไหม? มีระเบิดในรถที่จะระเบิดได้ทุกเมื่อ แล้วคุณยังมาเล่าเรื่องหนังให้เราฟังตั้งนานสองนานเนี่ยนะ?”

โทนี่ สตาร์ค จับประเด็นได้ “เดี๋ยวนะ เกาเฟย ในเมื่อหนังที่คุณพูดถึงคล้ายกับสถานการณ์ปัจจุบันของเรา แล้วผู้โดยสารบนรถบัสในหนังหนีรอดมาได้ยังไง?”

“พวกเขาหารถบัสอีกคันมาวิ่งด้วยความเร็วเท่ากันกับรถบัสที่ติดระเบิด เพื่ออพยพคนบนรถบัสระเบิดไปยังรถบัสอีกคัน เรามีกันแค่สี่คนในรถคันนี้ น่าจะอพยพง่ายกว่าหน่อย” เกาเฟยกล่าว

“งั้นเราก็ทำเหมือนกันสิ” แฮปปี้คนขับรีบพูด “ผมจะเรียกรถมาเดี๋ยวนี้”

แต่สตาร์คส่ายหัว “ประตูรถของเราล็อกอัตโนมัติขณะขับรถเร็ว และการงัดประตูจะทำให้รถถูกบังคับให้ลดความเร็ว นอกจากนี้สภาพการจราจรในแมนฮัตตันแย่มาก การจะหารถอีกคันที่วิ่งด้วยความเร็ว 80 ไมล์ต่อชั่วโมงมาวิ่งเทียบข้างมันอันตรายเกินไป . . .”

“งั้นเจ้านายหมายความว่าไงครับ?” แฮปปี้ถาม

สตาร์คชี้ไปที่หลังคารถ “เปิดซันรูฟ ฉันจะเรียกเฮลิคอปเตอร์มารับ แล้วเราจะอพยพทางซันรูฟ”