สุดยอดคู่มือการเอาชีวิตรอดในโลกมาร์เวล ตอนที่ 69 แผลจากกระสุนปืน

สุดยอดคู่มือการเอาชีวิตรอดในโลกมาร์เวล ตอนที่ 69 แผลจากกระสุนปืน

แม้ว่ากำลังเสริมของ NYPD จะมาไม่ทันเวลา แต่โชคดีที่เท็ดดี้ถูกจับกุมตัวได้ หลังจากนั้น ตำรวจนำโดยเกาเฟยกลับเข้าไปในโรงรถใต้ดินและยึดปืนที่เท็ดดี้ขาย แฟรงก์ซึ่งมีบทบาทสำคัญในเกมนี้ได้ชิ่งหนีไปเรียบร้อยแล้ว

หลังจากนับของกลาง ครั้งนี้ NYPD ยึดปืนพกกึ่งอัตโนมัติได้ 13 กระบอก ปืนไรเฟิลอัตโนมัติ 8 กระบอก และกระสุน 405 นัดจากมือของเท็ดดี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชัยชนะของปฏิบัติการนี้สร้างความสูญเสียอย่างหนักให้กับองค์กรค้าอาวุธในนิวยอร์ก และยังเป็นการส่งสัญญาณเตือนภัยไปยังแก๊งปืนในประเทศทั้งหมด

แต่ในท้ายที่สุด เมื่อเขาตรวจนับปืนที่ยึดได้ตามรายการสินค้าในมือเท็ดดี้ แฮงค์ก็ค้นพบเรื่องแปลกประหลาดมาก จำนวนปืนที่ยึดได้ในที่เกิดเหตุมีน้อยกว่าในรายการของเท็ดดี้ และปืนบางส่วนหายไป

“แปลกแฮะ” แฮงค์เกาหัวและขมวดคิ้ว “ปืนบางส่วนหายไปไหน?”

เกาเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รู้ดีอยู่แก่ใจ การปรากฏตัวของแฟรงก์ที่นี่ในคืนนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อปกป้องหลานชายแน่ ๆ

. . .

คุมตัวอาชญากรกลับสถานีตำรวจและป้อนข้อมูลหลักฐานที่เกี่ยวข้อง กว่าเกาเฟยจะกลับถึงบ้านก็เกือบรุ่งสาง

เปิดประตูเข้าบ้าน แฟรงก์อยู่ในอพาร์ตเมนต์เป็นครั้งแรกอย่างน่าประหลาดใจ ตาแก่นี่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและนั่งดื่มเบียร์ดูละครน้ำเน่าอเมริกันที่ฉายซ้ำทางทีวีบนโซฟา

เมื่อเห็นเกาเฟยเข้ามาในห้อง แฟรงก์ยิ้มประจบ “หลานชายตำรวจวีรบุรุษของฉันกลับมาแล้วเหรอ? ยินดีต้อนรับ”

เกาเฟยไม่สนใจจะทักทายเขา เดินตรงไปหาแฟรงก์ บังหน้าจอทีวี และก้มหน้าจ้องมองเขาอย่างจริงจัง

“แฟรงก์ ปืนที่เท็ดดี้ขายหายไปสองสามกระบอก ลุงแอบขโมยไปใช่ไหม?”

แฟรงก์ทำหน้าตื่นเมื่อได้ยิน ทำหน้าไร้เดียงสาและพูดว่า “เป็นไปได้ไง? ฉันจะทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?”

เกาเฟยแค่นเสียงเย็น “ลุงไม่ทำเรื่องแบบนี้งั้นเหรอ? อย่าคิดว่าผมไม่รู้ทันลุงนะ วันนี้ลุงไปที่เกิดเหตุไม่ใช่เพื่อช่วยผม แต่เพื่อรถขนปืนของเท็ดดี้ ลุงเห็นแผนผังวิเคราะห์ของผมในอพาร์ตเมนต์ แล้วก็เกิดอยากได้รถบรรทุกอาวุธทรงพลังพวกนี้ ไม่อย่างนั้นทำไมลุงไม่หยุดเท็ดดี้ตอนที่เท็ดดี้หนี แต่ดันหยุดแค่รถบรรทุกปืนล่ะ?”

แฟรงก์ปฏิเสธเสียงแข็ง “ฉันถูกใส่ร้าย! คุณตำรวจ ฉันถูกใส่ร้าย!”

“ถูกใส่ร้ายบ้านลุงสิ!” เกาเฟยคำราม “ถ้าไม่ใช่เพราะกำลังเสริมของ NYPD มาถึงทันเวลา ลุงคงเตรียมจะเอารถบรรทุกปืนนั่นไปแล้วใช่ไหม? โชคดีที่เพื่อนร่วมงานฉันมาทันเวลา ลุงเลยได้ไปแค่ไม่กี่กระบอก”

“ฉันไม่ได้ทำจริง ๆ นะ” แฟรงก์ยืนกราน “หลานชายตำรวจ อย่าพูดมั่ว ๆ ถ้าไม่มีหลักฐาน”

“เหอะ ผมไม่มีหลักฐานหรอก” เกาเฟยแสยะยิ้ม “แต่แฟรงก์ ทางที่ดีลุงอย่าให้ผมหาหลักฐานเจอ ปืนต้องห้ามพวกนี้คุกคามความปลอดภัยของชาวนิวยอร์กทุกวัน และตำรวจของเราไม่ลังเลที่จะควบคุมความเสี่ยงด้านความปลอดภัยเหล่านี้ โดยยอมแลกด้วยชีวิต! เพื่อนร่วมงานของผมคนหนึ่งกระดูกสะบักแตกละเอียดในคืนนี้และเกือบตาย! ก็เพื่อควบคุมปืนเฮงซวยพวกนี้ ดังนั้นถ้าผมรู้ว่าลุงเกี่ยวข้องกับปืนพวกนี้ ผมไม่สนหรอกว่าลุงจะเป็นลุงผมไหม ไม่สนว่าลุงเคยช่วยชีวิตผมหรือไม่ ผมจะให้ลุงรับโทษตามกฎหมาย!”

“โอเค โอเค เจ้าหน้าที่เกาเฟย” แฟรงก์ยกมือยอมจำนนอย่างว่าง่าย “ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ให้แกจับได้ อะแฮ่ม ฉันหมายถึง ฉันไม่เกี่ยวข้องกับปืนพวกนั้น ฉันเป็นคนดี!”

สายตาของเกาเฟยเปลี่ยนเป็นเย็นชา “แฟรงก์ ผมไม่ได้ล้อเล่น ลุงรู้ว่าผมทำจริงตามที่พูดเสมอ”

เมื่อเห็นว่าเกาเฟยดูเหมือนจะสืบสวนให้ถึงที่สุด ในที่สุดแฟรงก์ก็ยอมจำนน เขาเหมือนลูกโป่งแฟบ หันหลังวิ่งไปที่ห้องและลากกระเป๋าเดินทางออกมา

“โอเค โอเค ถือว่าฉันหลงผิดไปชั่ววูบ เจ้าหน้าที่เกาเฟย ฉันขอส่งมอบของกลางด้วยความสมัครใจ ช่วยผ่อนผันให้หน่อยนะ” แฟรงก์พูดอย่างอ้อนวอน

เกาเฟยถึงได้ตบไหล่เขา “รู้ว่าผิดแล้วแก้ไข ยอดเยี่ยมมาก!”

. . .

หลังจากนอนหลับพักผ่อนที่อพาร์ตเมนต์ในตอนเช้า เกาเฟยไปคืนปืนที่เหลือที่สถานีในตอนบ่าย แม้ว่าพฤติกรรมของแฟรงก์จะไม่เหมาะสมจริง ๆ แต่นายอำเภอชไนเดอร์ก็ไม่คิดจะเอาเรื่อง ท้ายที่สุดแล้วแก๊งค้าอาวุธทำให้สถานีสาขา 109 วุ่นวายจนทุกคนไม่มีเวลาไปฟ้องร้องคนจรจัด

หลังจากจัดการกับปืนที่เหลือ เกาเฟยเดินทางไปที่โรงพยาบาลเป็นพิเศษ ไอริส ตำรวจหญิงผิวดำจากสถานี 93 กระดูกสะบักหักและอาการไม่ค่อยดีนักในเวลานี้

ไอริสดีใจมากที่เห็นเกาเฟยมาเยี่ยมพร้อมช่อดอกไม้ในมือ

“เจ้าหน้าที่เกาเฟย ทำไมคุณถึงมาที่นี่คะ?”

เกาเฟยยิ้มบาง ๆ “มาเยี่ยมเพื่อนร่วมงานที่ได้รับบาดเจ็บอย่างสมเกียรติครับ”

ว่าแล้วเกาเฟยก็ใส่ดอกไม้ลงในแจกันข้างเตียง แล้วช่วยพยุงไอริสลุกขึ้นนั่ง

ไอริสดูละอายใจและพึมพำเสียงเบา “โธ่ เป็นความผิดของฉันเองที่บุ่มบ่ามเกินไปในตอนนั้น ฉันพุ่งเข้าไปโดยไม่รอกำลังเสริม ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ถูกพวกอันธพาลยิง”

“คุณก็กังวลว่าพวกอันธพาลจะหนีไป แม้ว่าวิธีจะผิด แต่ความกล้าหาญของคุณก็น่ายกย่อง” เกาเฟยพูดตรงไปตรงมา

อันที่จริงการสามารถรับมือกับพวกอันธพาลโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเองในช่วงเวลาวิกฤตนั้นน่านับถือมาก เกาเฟยสามารถเกิดใหม่ในต่างโลกได้หลังจากตาย แต่เมื่อคนอื่นตาย ก็คือตายจริง ๆ และเพราะเกาเฟยรู้เรื่องนี้ เขาจึงชื่นชมไอริสและตำรวจคนอื่น ๆ ของเขต 93 มากยิ่งขึ้น

พวกเขาคือวีรบุรุษตัวจริง

“ไหล่ยังเจ็บอยู่ไหม?” เกาเฟยถามด้วยรอยยิ้ม

“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ” ไอริสส่ายหัวเบา ๆ แล้วชี้ไปที่ขวดยาเล็ก ๆ ที่ห้อยอยู่บนหน้าอก “พยาบาลเตรียมปั๊มแก้ปวดไว้ให้ ถ้าเจ็บก็แค่กดปุ่ม”

แต่เมื่อพูดถึงตรงนี้ แววตาของไอริสฉายแววสูญเสีย “เพียงแต่หมอบอกว่าถึงจะหายดีแล้ว ฉันก็ขยับได้ไม่เต็มที่ ฉันเกรงว่าฉันจะออกภาคสนามไม่ได้อีกแล้วในอนาคต และคงขับรถลำบาก”

เกาเฟยไม่รู้จะปลอบเธอยังไง แต่รู้สึกอึดอัดใจมาก

แม้ว่ากระสุนนัดนี้จะไม่ฆ่าไอริส แต่มันก็ทำลายชีวิตของเธอ

บางที NYPD อาจมอบความดีความชอบให้ไอริสในท้ายที่สุด และอาจมอบเหรียญกล้าหาญให้ไอริสด้วย แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็ไม่ช่วยอะไร เกียรติยศเหล่านี้ไม่สามารถรักษาไหล่ที่บาดเจ็บของไอริสให้หายดีได้

ไม่ช้าก็เร็วเหตุการณ์นี้จะถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา เกียรติยศที่มอบให้จะจางหายไป และในที่สุดจะเหลือเพียงแผลเก่าที่ไหล่และแขนที่ไม่มีวันยกขึ้นได้ตามปกติอีกต่อไปที่จะอยู่กับไอริสตลอดไป

นี่คือราคาที่ตำรวจชั้นผู้น้อยต้องจ่ายเพื่อผดุงความยุติธรรม

มีเจ้าหน้าที่ตำรวจแบบไอริสนับพันนับหมื่นทั่วโลก

หลังจากเงียบไปนาน เกาเฟยสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตบมือไอริสเบา ๆ และพูดว่า “ไอริส ผมแบ่งเบาความเจ็บปวดของคุณไม่ได้ สิ่งเดียวที่ผมทำได้คือไม่ให้คุณเจ็บตัวฟรี วางใจเถอะ ผมจะตามล่าปืนที่แก๊งค้าอาวุธขายไปทีละกระบอก และผมจะเอามันกลับมาให้หมด ผมจะใช้กำลังของตัวเองลดเหตุยิงกันในนิวยอร์ก โปรดวางใจเถอะครับ”