สุดยอดคู่มือการเอาชีวิตรอดในโลกมาร์เวล ตอนที่ 51 ตำรวจรวมตัว

สุดยอดคู่มือการเอาชีวิตรอดในโลกมาร์เวล ตอนที่ 51 ตำรวจรวมตัว

เมื่อเห็นท่าทางสงบนิ่งของเกาเฟย จิมก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อยในใจ แต่เขาไม่เชื่อว่าเกาเฟยจะหนีจากปืนสี่กระบอกได้

“ขู่กันสินะ? นี่มันมุกเดิม ๆ ของ NYPD เรา” จิมยกปืนขึ้นและเดินตรงไปหาเกาเฟย พร้อมพูดเสียงเข้ม “คุกเข่าลง เร็วเข้า!”

อย่างไรก็ตามเกาเฟยยิ้มบาง ๆ และบุ้ยปากไปทางจิม “จิม ฟังคำแนะนำของฉันนะ อย่าเข้ามาใกล้ฉันมากเกินไป โอเคไหม?”

“ทำไม? ในที่สุดก็รู้ตัวว่ากลัวตายแล้วสินะ?” จิมแสยะยิ้ม ปืนกล็อกในมือเล็งไปที่ระหว่างคิ้วของเกาเฟย

“เปล่า จิม” เกาเฟยส่ายหัว “ฉันกลัวว่านายนั่นแหละจะตาย”

จิมหัวเราะลั่น “ฮ่าฮ่าฮ่า . . . ไม่อายปากเลยนะ” จากนั้นเขาก็สั่งมือปืนสี่คนที่ท่าเรือ “ลงมือ ฆ่าไอ้เด็กนี่ซะ!”

มือปืนทั้งสี่ชักปืนออกมาและเปิดฉากยิงพร้อมกัน

น่าเสียดายที่หนึ่งวินาทีก่อนที่พวกเขาจะยิง เกาเฟยได้แวบไปข้างหลังจิมราวกับผี และด้วยการบิดตัว เขาใช้จิมเป็นโล่และดึงเขามาขวางหน้า!

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!

กระสุนสี่นัดเจาะหน้าอกของจิมอย่างแม่นยำ เลือดสาดกระเซ็น!

จิมพยายามดิ้นให้หลุดจากมือของเกาเฟยตามสัญชาตญาณ แต่พบว่ามือทั้งสองของเกาเฟยแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กกล้า

“เป็นไปได้ยังไง?!”

จิมที่รับกระสุนเข้าไปสี่นัดติดต่อกันยังไม่ตายทันที ความเจ็บปวดที่หน้าอกและความประหลาดใจในใจทำให้เขาเบิกตากว้าง เขาพยายามหันกลับไปมองเกาเฟย แต่พบว่าคอของเขาไม่เชื่อฟังคำสั่งอีกต่อไป

ในเวลานี้ เกาเฟยที่อยู่ข้างหลังเขายิ้มบาง ๆ “เจ้าหน้าที่จิม ผมเคยบอกแล้วว่าอย่าอยู่ใกล้ผมเกินไป .แต่ในฐานะตำรวจสารเลว การตายอย่างวีรบุรุษภายใต้กระบอกปืนของแก๊งอันธพาลเพื่อปกป้องเพื่อนร่วมงาน ก็นับว่าสาสมแล้ว ไม่ใช่เหรอ?”

ว่าแล้วเกาเฟยก็ใช้จิมเป็นโล่มนุษย์ขวางหน้า คว้าปืนพกกล็อกในมือของจิมด้วยมือขวา และเงยหน้ามองแก๊งอันธพาลทั้งสี่ตรงหน้า

แก๊งอันธพาลทั้งสี่รีบกระจายตำแหน่ง เตรียมพร้อมสำหรับการยิงรอบต่อไป

เกาเฟยไม่ให้เวลาพวกเขามากนัก ส่ายหัวและถอนหายใจ “เพื่อนฝูง เดิมทีฉันอยากจะให้โอกาสพวกนายฆ่าฉัน แต่พูดตามตรง โอกาสที่พวกนายจะฆ่าฉันได้นั้นเกือบจะเป็นศูนย์ ดังนั้นเพื่อเป็นการประหยัดเวลา ฉันจะไม่เสียเวลากับพวกนายอีกแล้ว”

ไม่ทันขาดคำ เกาเฟยก็ใช้มือของจิมยิงสวนกลับทันที

ปัง!

ปากกระบอกปืนกล็อกยกขึ้น เล็งไปที่อันธพาลทางขวาและลั่นกระสุนออกไป

เฮดช็อต!

อาชญากรหงายหลังล้มตึง

อันธพาลอีกสามคนรีบขยับหาที่กำบัง แต่น่าเสียดายที่การเคลื่อนไหวของมือเกาเฟยรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

ปัง! ปัง! ปัง!

สิ้นเสียงปืนสามนัด

อันธพาลสามคนล้มลงกับพื้น เฮดช็อตทั้งหมด

เกาเฟยหัวเราะ “ฝีมือยิงปืนของพี่ชายไม่เลวเลยนี่”

ระบบ : [แต้มความเลื่อมใสจากเกาเฟย +3]

“เวร . . .”

หลังจากรู้ตัว เกาเฟยรีบหยุดหลงตัวเอง วางศพของเจ้าหน้าที่จิมลงบนพื้น ตบหน้าเขาเบา ๆ และพูดว่า “เจ้าหน้าที่จิม คุณต่อสู้กับแก๊งอันธพาลกลางดึก และพลีชีพไปพร้อมกับพวกมัน . . . อืม ก็เป็นเรื่องเล่าขานที่ดีในวงการตำรวจนะ”

คนแถวนี้จะพบศพของพวกเขาในเช้าวันพรุ่งนี้ และเมื่อพิจารณาจากร่องรอยในที่เกิดเหตุ จะไม่มีใครสงสัยเลยว่ามีบุคคลที่หกปรากฏตัวที่นี่

เกาเฟยรีบหันหลังกลับและออกจากที่เกิดเหตุ เขายังต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าหลักฐานการทดลองมนุษย์จะไม่ถูกทำลายโดยหนอนบ่อนไส้ของ NYPD

เมื่อครู่นี้มีเจ้าหน้าที่ตำรวจประมาณสิบกว่าคนในที่เกิดเหตุ ในจำนวนนี้ สามารถยืนยันตัวตนของชาลเก้และจิมได้ ส่วนเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เหลือ เกาเฟยไม่รู้ว่ามีกี่คนที่เป็นคนของออสบอร์น กรุ๊ป

เพื่อป้องกันไม่ให้หลักฐานถูกทำลายโดยคนใน เกาเฟยต้องให้เจ้าหน้าที่ตำรวจจากสถานีตำรวจสาขาอื่นเข้ามาแทรกแซงคดีนี้ ยิ่งมีเจ้าหน้าที่ตำรวจจากหลายสาขาเข้ามาเกี่ยวข้องมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งยากสำหรับออสบอร์น กรุ๊ปที่จะปิดบังความจริง

ดังนั้นเกาเฟยจึงโทรหาคู่หูเก่าของเขา แฮงค์ ทันที ทั้งแฮงค์และนายอำเภอชไนเดอร์แห่งเขต 109 ต่างก็เป็นคนที่เกาเฟยไว้วางใจ

แฮงค์ที่รับสายบอกว่าจะรีบแจ้งนายอำเภอชไนเดอร์และมาสนับสนุนให้เร็วที่สุด

หลังจากวางสายคู่หูเก่า เกาเฟยก็โทรไปที่สถานีตำรวจสาขา 112 ที่อยู่ใกล้เคียง รายงานสถานการณ์ในที่เกิดเหตุและขอกำลังเสริม ผลก็คือ ตำรวจจากสองสถานีสาขารีบรุดมายังที่เกิดเหตุเพื่อประสานงานในการจัดการคดี

เมื่อเกาเฟยกลับมาที่โรงงานยาในที่สุดด้วยรถตำรวจของแฮงค์ เจ้าหน้าที่ตำรวจชาลเก้ซึ่งรับผิดชอบควบคุมตัวดร. หัวโล้นก็ช็อกคาที่ เขาจ้องมองเกาเฟยด้วยความตะลึงงัน ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ

เกาเฟยแสร้งยิ้มและเดินไปหาชาลเก้ ตบไหล่เขาและถามว่า “เป็นอะไรไป เจ้าหน้าที่ชาลเก้ จำผมไม่ได้เหรอ?”

มุมปากของชาลเก้กระตุก และเขาพูดเสียงเบา “นี่ . . . เป็นไปไม่ได้ . . .”

“อะไรที่เป็นไปไม่ได้?” เกาเฟยถามด้วยรอยยิ้ม “เจ้าหน้าที่ชาลเก้ แปลกเหรอที่ผมอยู่ที่นี่?”

ชาลเก้แสร้งทำเป็นสงบและถามเสียงเบา “จิมอยู่ไหน? จิมอยู่ไหน?”

“จิม?” เกาเฟยเริ่มแกล้งโง่ “จิมคือใคร? เจ้าหน้าที่ชาลเก้ ผมควรรู้จักจิมเหรอ?”

ชาลเก้พูดไม่ออก ใบหน้าของเขายิ่งซีดลงเรื่อย ๆ เขาไม่คุยกับเกาเฟยอีก หันหลังกลับและวิ่งไปด้านข้างเพื่อโทรหาจิม

แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสายนี้จะไม่มีวันโทรติด เพราะจิมได้ “สละชีพอย่างกล้าหาญ” ในการต่อสู้ที่ดุเดือดกับแก๊งอันธพาลไปแล้ว และศพของเขากำลังนอนตากลมหนาวอยู่ที่ท่าเรือ หลังจากกลับมาถึงที่เกิดเหตุ เกาเฟยรีบตรวจสอบหลักฐานในห้องแล็บทันที โชคดีที่เขากลับมาทันเวลา และหลักฐานยังไม่ถูกทำลาย

แฮงค์งุนงงกับสถานการณ์ตรงหน้า และรีบถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับเกาเฟย เกาเฟยอธิบายที่มาที่ไปอย่างกระชับ โอเล่คนจรจัดหายตัวไป และเกาเฟยสะกดรอยตามและลอบเข้าไปในโรงงานยา บุกทลายการทดลองมนุษย์ พลาดท่าถูกจับ แต่หนีออกมาได้และเรียกกำลังเสริมในขณะที่คนร้ายกำลังย้ายของ

แฮงค์เหงื่อตกเมื่อได้ยินแบบนี้ เกาเฟยช่างกล้าหาญบ้าบิ่นจริง ๆ หากเกาเฟยโชคร้ายในขั้นตอนใดขั้นตอนหนึ่ง เขาคงถูกคนร้ายฆ่าตายคาที่ไปแล้ว

อย่างไรก็ตามอย่างที่โบราณว่าไว้ เข้าถ้ำเสือถึงจะได้ลูกเสือ และเป็นเพราะความกล้าที่จะตายของเกาเฟยนี่แหละที่ทำให้คดีร้ายแรงนี้ได้รับการคลี่คลาย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา นายอำเภอชไนเดอร์จากเขต 109 มาถึงที่เกิดเหตุทันเวลา พร้อมด้วยนายอำเภอจอร์จ สเตซี่จากเขต 112 ด้วยนายอำเภอสองคนนี้ในที่เกิดเหตุ คนในของออสบอร์น กรุ๊ปย่อมไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม และด้วยขนาดของคดีนี้ FBI มีแนวโน้มที่จะเข้าร่วมการสอบสวนสูงมาก

หลังจากจัดการหลักฐานในที่เกิดเหตุแล้ว คำถามต่อไปคือจะจัดการกับผู้ต้องสงสัยอย่างไร

แน่นอนว่าเกาเฟยต้องการให้นายอำเภอชไนเดอร์นำผู้ต้องสงสัยกลับไปควบคุมตัวที่สถานีสาขา 109 ท้ายที่สุดแล้ว เกาเฟยคุ้นเคยกับสถานการณ์ในสถานีสาขา 109 มากที่สุด ซึ่งจะช่วยลดโอกาสที่จะถูกแทรกซึมโดยออสบอร์น กรุ๊ป แต่นายอำเภออีกคนในที่เกิดเหตุ จอร์จ สเตซี่ เป็นคนที่ค่อนข้างเข้มงวด เขาเชื่อว่าที่นี่ใกล้กับเขต 112 ในควีนส์ที่สุด ดังนั้นอาชญากรควรถูกควบคุมตัวโดยเขต 112 ก่อน

นายอำเภอชไนเดอร์ไว้ใจนายอำเภอสเตซี่มากและไม่ได้คัดค้านข้อเสนอของเขา หลังจากรวบรวมหลักฐานในที่เกิดเหตุแล้ว เจ้าหน้าที่ NYPD ทั้งหมดที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ร่วมกันคุมตัวผู้ต้องสงสัยไปยังสถานีสาขา 112