สุดยอดคู่มือการเอาชีวิตรอดในโลกมาร์เวล ตอนที่ 37 วีรบุรุษของประชาชน แฟรงก์

สุดยอดคู่มือการเอาชีวิตรอดในโลกมาร์เวล ตอนที่ 37 วีรบุรุษของประชาชน แฟรงก์

เอ็ดดี้เป็นคนทำงานไว คืนนั้นเขาเรียบเรียงข้อมูลวงในที่ได้จากเกาเฟย และส่งต้นฉบับให้บรรณาธิการได้สำเร็จ

สำหรับนักข่าวแล้ว ความเร็วถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุด

และบทความชิ้นนี้ ด้วยเนื้อหาที่เจาะลึกและพล็อตเรื่องที่ระเบิดเถิดเทิง ทำให้เตะตาบรรณาธิการทันทีที่ได้อ่าน จึงไม่แปลกที่มันจะได้รับพื้นที่หน้าหนึ่งที่สะดุดตาที่สุดในหนังสือพิมพ์รายวันฉบับเช้าวันรุ่งขึ้น

ด้วยเหตุนี้ลุงแฟรงก์ผู้กล้าหาญเกรียงไกรจึงปรากฏตัวบนท้องถนนในนิวยอร์กในฐานะวีรบุรุษของประชาชน ผู้อ่านทุกคนที่รับหนังสือพิมพ์ “โกลบอล เดลี่” ได้เห็นวีรกรรมของฮีโร่คนนี้เป็นครั้งแรก แม้แต่คนที่ไม่ได้รับหนังสือพิมพ์ ก็ยังได้ยินข่าวนี้จากบทสนทนาหลังอาหารเย็น

ดังนั้นแฟรงก์ดังเป็นพลุแตก

ดังแบบระเบิดระเบ้อราวกับไฟลามทุ่ง!

. . .

เก้าโมงครึ่งในตอนเช้า

เกาเฟยที่เพิ่งกลับจากการเข้าเวรกะดึกยังคงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มและหลับสนิท

ทันใดนั้นประตูอพาร์ตเมนต์ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ตามด้วยเสียงแหบแห้งที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตะโกนลั่น “เกาเฟย! เกาเฟย! ตื่น! ตื่นเดี๋ยวนี้!”

แฟรงก์ถือหนังสือพิมพ์วิ่งเข้ามาในห้องของเกาเฟยด้วยใบหน้าซีดเผือด ตาแก่หอบหายใจถี่ ตัวสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง

เกาเฟยขยี้ตาที่งัวเงีย พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วถาม “มีอะไรลุงแฟรงก์? ทำท่าเหมือนไฟลนก้นมาเชียว . . .”

แฟรงก์โยนหนังสือพิมพ์ลงบนเตียง ชี้ไปที่พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งแล้วพูดว่า “ดูเอาเองสิ ว่ามันเขียนว่าอะไร?!”

เกาเฟยกวาดตามองหนังสือพิมพ์ เห็นตัวอักษรขนาดใหญ่เตะตาบนพาดหัวหน้าหนึ่ง:“ช็อก! แก๊งค้าของเถื่อนที่ท่าเรือนิวยอร์กถูกกวาดล้างชั่วข้ามคืน เพราะชายคนนี้ . . .”

ข้างพาดหัวข่าวเป็นรูปถ่ายหน้าตรงของแฟรงก์ ตาแก่ผมยาวกำลังฉีกยิ้มหน้าไม่อาย ใต้รูปเป็นเนื้อหาข่าว บทความรายงานรายละเอียดกระบวนการทั้งหมดที่แฟรงก์ร่วมมือกับ NYPD และ FBI ในการกวาดล้างแก๊งคนผิวดำ

เกาเฟยหลุดขำออกมาทันที เอ็ดดี้นี่ทำงานมีประสิทธิภาพจริง ๆ!

จากนั้นเขาหันไปหาแฟรงก์ แล้วพูดอย่างสะใจว่า “ยินดีด้วยครับแฟรงก์ ยินดีด้วย ลุงได้ขึ้นหน้าหนึ่งเลยนะเนี่ย ตอนนี้กลายเป็นคนดังของนิวยอร์กไปแล้ว!”

“คนดังกับผีน่ะสิ! ตอนนี้ฉันกลายเป็นเป้ากระสุนของคนทั้งเมืองแล้ว!” แฟรงก์พูดอย่างสิ้นหวัง “แก๊งคนผิวดำที่เราถล่มไปคราวที่แล้วมีอิทธิพลมากและมีลูกสมุนเยอะแยะไปหมด ถึงสมาชิกหลักจะถูกกวาดล้าง แต่ยังมีพวกปลาซิวปลาสร้อยหนีไปได้ตั้งเยอะ พวกมันกำลังตามแก้แค้นให้แก๊งที่ถูกทำลาย ขนาดตำรวจยังโดนยิงตายไปตั้งหลายคน แกไม่รู้เรื่องนี้เหรอ?”

“รู้สิครับ” เกาเฟยพูดพร้อมรอยยิ้ม “แต่ก็แค่พวกอันธพาลเหลือเดนไม่กี่คน คงไม่ครนามือลุงแฟรงก์ผู้รอบรู้ไปซะทุกเรื่องหรอกมั้ง”

“เลิกพูดจาไร้สาระสักที!” ปากของแฟรงก์บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “ฉันจะไปขอความคุ้มครองจาก NYPD เดี๋ยวนี้เลย แล้วไอ้นักข่าวที่ชื่อเอ็ดดี้ บร็อค นี่มันเป็นใครกันวะ? ฉันจำไม่ได้ว่าเคยไปเหยียบตีนมันตอนไหน ไอ้เวรเอ๊ย! ไม่ใช่แค่เปิดโปงฉันนะ แต่มันยังลงที่อยู่ฉันด้วย ดูนี่ ท้ายบทความมันดันเขียนในนามของฉันว่า ยินดีต้อนรับเหล่าอำนาจมืดทั้งหลายให้เข้ามารับการพิพากษาจากฉันด้วยตัวเอง! พิพากษายายแกสิ!”

เกาเฟยยิ้มโดยไม่พูดอะไร แต่ในใจรู้สึกพอใจมากกับประสิทธิภาพของเอ็ดดี้

แฟรงก์กระโดดโลดเต้นด้วยความร้อนรน “เกาเฟย โทรหานายอำเภอชไนเดอร์เดี๋ยวนี้ ฉันต้องคุยกับเขา . . . ไม่สิ ฉันเกรงว่าชไนเดอร์จะคุ้มกะลาหัวฉันไม่ได้แล้ว ขนาดตำรวจยังโดนพวกแก๊งยิงตาย NYPD เองก็คงเอาตัวไม่รอด . . .”

เกาเฟยพลิกตัวลงจากเตียง ขณะสวมเสื้อผ้าก็พูดว่า “แฟรงก์ ใจเย็น ๆ เอาอย่างนี้ ผมจะชี้ทางสว่างให้”

แฟรงก์ขมวดคิ้วถาม “ทางไหน?”

เกาเฟยกล่าว “NYPD ให้เงินรางวัลความกล้าหาญลุงมาไม่ใช่เหรอ? ลุงก็เอาเงินก้อนนี้ซื้อตั๋วเครื่องบิน แล้วไปเที่ยวลอสแอนเจลิสให้สนุกสักสองเดือนสิ ยังไงชีวิตประจำวันของลุงก็มีแค่กินเหล้าจีบสาวอยู่แล้ว เมาที่บรูกลินกับเมาที่ลอสแอนเจลิสก็ไม่ต่างกันหรอก ถือโอกาสนี้ไปเที่ยวพักผ่อนซะเลย”

แฟรงก์ตาโต “เป็นความคิดที่เข้าท่า!”

เกาเฟยเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วคว้ากุญแจรถเชฟโรเลตมือสองที่หัวเตียง “ไปกันเลยครับ ผมจะไปส่งลุงที่สนามบิน ต่อให้พวกแก๊งคนผิวดำจะโหดเหี้ยมแค่ไหน ก็คงไม่กล้าลอบสังหารลุงกลางวันแสก ๆ หรอกมั้ง?”

แฟรงก์พยักหน้าหงึก ๆ “นั่นสินะ งั้นฉันต้องไปเดี๋ยวนี้ ฉันจะไปทันทีเลย!”

พูดจบตาแก่ก็หันหลังวิ่งกลับเข้าไปในห้อง ลากกระเป๋าเดินทางเก่าโทรมออกมาจากใต้เตียง ยัดเสื้อผ้าไม่กี่ชุดและเงินสดลงไป แล้วรีบตามเกาเฟยลงไปข้างล่างอย่างทุลักทุเล

. . .

เกาเฟยพาแฟรงก์ไปซื้อตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินที่เร็วที่สุด แล้วมองดูเขาเดินเข้าเกตไป แบบนี้แฟรงก์ก็น่าจะปลอดภัยแล้ว พวกแก๊งที่เหลือคงไม่ลงทุนตามล่าตาแก่อย่างเขาข้ามจากฝั่งตะวันออกไปฝั่งตะวันตกหรอก

หลังจากส่งแฟรงก์เสร็จ เกาเฟยก็ขับรถกลับอพาร์ตเมนต์คนเดียว สิ่งที่เขาต้องทำต่อไปง่ายมาก แค่รออยู่ที่บ้าน รอให้คนที่จะมาแก้แค้นมาเคาะประตู

เกาเฟยเอนตัวลงบนโซฟา เปิดทีวีดูอย่างสบายใจ ช่องข่าวกำลังรายงานเรื่องการโจมตี NYPD ที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งในช่วงนี้ การตอบโต้ของแก๊งคนผิวดำสร้างความโกรธแค้นให้ NYPD อย่างมาก ผู้ระดับสูงที่เกี่ยวข้องออกมาแสดงความมุ่งมั่นผ่านสื่อว่าจะต่อสู้กับอำนาจมืดให้ถึงที่สุด

อย่างไรก็ตามในสถานการณ์ที่ศัตรูอยู่ในที่มืดและเราอยู่ในที่แจ้ง การตอบโต้ไม่ใช่เรื่องง่าย โชคดีที่เกาเฟยวางแผนแยบยล ใช้พลังของสื่อในการวางเบ็ดตกปลา

คาดว่าหลังจากวีรกรรมของแฟรงก์ถูกเผยแพร่ออกไป ความเกลียดชังของพวกแก๊งที่เหลือน่าจะถูกโอนถ่ายมาที่เขาในไม่ช้า และด้วยวิธีนี้ ตำรวจ สายลับ และครอบครัวสายลับคนอื่น ๆ ก็จะรอดพ้นจากภัยพิบัติ

ตอนเที่ยงเกาเฟยเริ่มง่วงนอน เขากำลังจะกลับเข้าไปนอนในห้อง ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เกาเฟยสวมรองเท้าแตะเดินไปเปิดประตูด้วยอารมณ์หดหู่เล็กน้อย เมื่อเปิดประตูออก เขาเห็นเฉิงเจี๋ยเชี่ยนยืนหน้าซีดเผือดอยู่

“เจี๋ยเชี่ยน มาทำไมเนี่ย?” เกาเฟยงง

“ถ้าฉันไม่มาคงไม่ได้เห็นหน้านายครั้งสุดท้ายแน่!” เฉิงเจี๋ยเชี่ยนขมวดคิ้วพูด “ดูข่าวนี้สิ!”

พูดจบเธอก็ปาหนังสือพิมพ์ “โกลบอล เดลี่” ในมือใส่เกาเฟย

เกาเฟยถึงบางอ้อ “เธอก็เห็นแล้วสินะ . . .”

เฉิงเจี๋ยเชี่ยนอึ้งไปเมื่อได้ยิน “อะไรนะ? นี่นายอ่านรายงานนี้แล้วเหรอ? ขอร้องเถอะ ลุงนายไปทำอะไรให้หนังสือพิมพ์ฉบับนี้โกรธเคืองนักหนา? นี่มันบีบลุงนายให้จนตรอกชัด ๆ! ตอนนี้พวกเศษเดนแก๊งคนผิวดำกำลังอาละวาดไปทั่ว การแก้แค้นตำรวจและสายลับเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่รายงานฉบับนี้กลับเอาน้ำมันมาราดไฟ ดันลุงนายออกไปยืนเป้ากระสุนชัด ๆ แล้วทำไมที่อยู่บ้านนายถึงถูกเปิดเผยด้วย? นายไม่กลัวคนร้ายตามมาเจอหรือไง?”

เกาเฟยยิ้มและดึงเฉิงเจี๋ยเชี่ยนเข้ามาในห้อง กดไหล่เธอให้นั่งลงบนโซฟา

“เจี๋ยเชี่ยน ใจเย็น ๆ เรื่องไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เธอคิดหรอก จริง ๆ แล้วฉันส่งแฟรงก์ไปที่อื่นแล้ว พวกคนร้ายหาเขาไม่เจอหรอก”

“เขาไปแล้ว แล้วนายล่ะจะทำยังไง? แฟรงก์หนีไปแล้ว แต่นายยังอยู่ที่นี่นะ! ถ้าพวกที่มาแก้แค้นบุกมา ไม่ว่านายจะเป็นเกาเฟยหรือแฟรงก์ ถ้าไฟมืดลงกะทันหัน นายไม่กลายเป็นแพะรับบาปแทนแฟรงก์หรอกเหรอ?” เฉิงเจี๋ยเชี่ยนพูดด้วยความกระวนกระวาย

‘ถ้าเรื่องมันง่ายขนาดนั้นก็ดีสิ’ เกาเฟยคิดในใจ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง “หือ? เจี๋ยเชี่ยน บ่ายนี้เธอไม่มีเรียนเหรอ?”

เฉิงเจี๋ยเชี่ยนกลอกตา “นายจะตายอยู่แล้ว ฉันยังมีอารมณ์ไปเรียนอีกเหรอ!”

เกาเฟยเปลี่ยนเรื่องอีกครั้ง “ในเมื่อไม่มีเรียน งั้นเราออกไปเที่ยวกันเถอะ!”