ตอนที่13: กลับไปสู่จุดสูงสุด (1)

ปฏิเสธไม่ได้ว่าพรสวรรค์ที่น่าพึงพอใจของ เฉินเจียอี้และเฉินเจียเว่ย นั้นเป็นเพียงขยะสองชิ้นเมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินอี้   ยิ่งไปกว่านั้นพ่อของเฉินอี้ยังเป็นลูกชายคนที่สองของเฉินเฟิง ที่เฉินเฟิงให้ความสำคัญมากที่สุดในปัจจุบัน เเละมีแนวโน้มที่จะกลายเป็นหัวหน้ารุ่นต่อไปของตระกูลสุซาคุมากที่สุดเช่นกัน แม้แต่ เฉินหยูก็ไม่กล้าฉีกหน้าของเขา "คุณปู่ แม้ว่าน้องเจ็ดจะอายุสิบสี่แล้ว แต่จิตใจของเธอก็ไร้เดียงสาเหมือนเด็กอายุสี่ขวบ เธอไม่น่าฉลาดพอที่จะอาศัยโอกาสที่ผู้คุมไม่อยู่และกล้าบุกเข้าไปในดันเจี้ยน?“เฉินอี้ พูดเสียงดัง กล่าวว่า:”แม้ว่าหลานจะไม่ได้ติดต่อกับน้องเจ็ดมากนัก แต่พวกเขาก็รู้ด้วยว่าน้องเจ็ดเเทบไม่ค่อยได้ออกจากลานบ้านไปที่อื่น เเล้วนับประสาอะไรกับการเดินไปที่ทางเข้าดันเจี้ยนที่อยู่อีกด้านนึงของคฤหาสน์ ถ้าเราพูดว่าน้องเจ็ดเดินไปที่นั่นโดยบังเอิญจริงๆ ที่ทางเข้าดันเจี้ยนและ บังเอิญอีกว่าผู้คุมก็ไม่ได้อยู่ที่นั่น มันจึงเป็นเรื่องบังเอิญมากเกินไป“พลิกผันจนน่าตกใจ ! เฉินหยานเซียวยืนอยู่ที่นั่นอย่างเชื่อฟัง แต่ในใจของเธอ เธอรู้สึกประหลาดใจที่จู่ๆ เฉินอี้ก็ออกมา! เท่าที่เกี่ยวข้องกับความทรงจำของเธอ เฉินอี้ ไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับเฉินหยานเซียวเป็นการส่วนตัว แต่เขาก็ค่อนข้างสุภาพกับ ฉินหยานเซียวต่อหน้าคนอื่น ๆ และไม่ได้ตำหนิหรือวิพากษ์วิจารณ์ เฉินหยานเซียวมากเกินไปเหมือนสมาชิกคนอื่น ๆ ของตระกูลสุซาคุ อย่างไรก็ตามพวกเขาทั้งสอง ไม่ได้มีมิตรภาพใดๆต่อกันเลยและการที่จู่ๆ เขาก็กระโดดออกมาเพื่อปกป้องเฉินหยานเซียว ทำให้ทุกคนต่างตกใจเป็นอย่างมาก แทนที่จะบอกว่าเฉินอี้เฟิงกำลังช่วยเหลือเธอ คงจะดีกว่าถ้าบอกว่าเขาต้องการลากเด็กซนสองคนนี้คือ เฉินเจียอี้และเฉินเจียเว่ยเข้าสู่ปัญหา เฉินหยานเซียวมีความสุขและสบายใจ ยังไงซะเธอก็เป็น”เเค่คนงี่เง่า" ในสายตาทุกคน ดังนั้นเธอจึง ทำเป็น"ไม่เข้าใจ" สิ่งที่พวกเขาพูดเธอทำได้เพียงเเค่รอชมการเเสดง และชมละครการต่อสู้ในบ้านที่กำลังจะเกิดขึ้น ตามที่คาดไว้คำพูดของเฉินอี้เฟิง ทำให้เฉินหยูตกใจเล็กน้อย เฉินเจียอี้และเฉินเจียเว่ยรู้มาตลอดว่าพ่อให้ความสำคัญเเละปกป้องเฉินอี้เฟิง ซึ่งพวกเขารู้สึกไม่ค่อยพอใจอยู่เเล้ว แต่การเฉินอี้เฟิงที่จู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาเเละออกมาพูดเรื่องนี้อีกครั้งทั้งๆพวกเขาเเละเฉินอี้เฟิงไม่ใช่ ศัตรูกันทำไห้พวกเขาก็แอบเกลียดเฉินอี้เฟิงมากยิ่งขึ้น คำพูดของเฉินอี้เฟิง เป็นเหมือนฟิวส์ที่จุดประกายความสงสัยในใจของทุกคน

เฉินเฟิง มองไปที่ เฉินอี้เฟิงด้วยรอยยิ้มในความเงียบ จากนั้นก็หันมองไปที่ เฉินหยู “ใครเป็นคนทำสิ่งนี้ไม่สำคัญอีกต่อไป ข้าเรียกพวกเจ้ามาที่นี่วันนี้เพราะข้ามีเรื่องสำคัญกว่าจะพูดถึง” เฉินเฟิงพูดช้าๆ

เฉินหยู แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาไม่สนใจเกี่ยวกับชีวิตหรือความตายของเฉินหยานเซียว คนงี่เง่า แต่นี่มันเกี่ยวข้องกับเฉินเจียอี้และเฉินเจียเว่ยเขาจะปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไปได้อย่างไร

เฉินอี้เฟิงตกตะลึงเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก ท้ายที่สุดแม้ว่าเขาจะได้รับการยกย่องอย่างสูงจากเฉินเฟิง แต่เขายังคงเป็นรุ่นน้องของเฉินหยู ในแง่ของรุ่นพี่ดังนั้นเขาจึงไม่ควรแข่งขันมากเกินไป

นี่มันจบเเล้วเหรอ !เฉินหยานเซียวเลิกคิ้วอย่างเงียบๆ เดิมทีเขาคิดว่า เฉินหยูและเฉินอี้เฟิง กำลังจะต่อสู้กัน แต่พวกเขาไม่คาดคิดว่าตอนนี้จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทัศนคติของเฉินเฟิงทำให้เธอรู้สึกสับสน เดิมทีเขาบอกว่าเขามาที่นี่เพื่อสอบปากคำเธอวันนี้ แต่ตอนนี้เขาบอกว่าเรื่องนี้ไม่สำคัญเขากำลังจะทำอะไรกันเเน่?เฉินหยานเซียวเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เธอไม่ลืมตัวตนปัจจุบันของเธอ เธอเพียงแสร้งทำเป็นบ้าแล้วดูการแสดงส่วนที่เหลือไม่เกี่ยวข้องกับเธอ

เฉินเฟิงหยุดชั่วคราวแล้วพูดว่า: "พวกเจ้าทุกคนคิดว่าข้าโกรธเพราะมีคนบุกรุกเข้าไปในพื้นที่ต้องห้าม แต่พวกเจ้ารู้ไหมว่าสัตว์ประหลาดชนิดไหนถูกขังอยู่ในดันเจี้ยนนั้น?"

(จบบท)