บทที่ 22 มุ่งหน้าสู่ตรอกไดแอกอน

บทที่ 22 มุ่งหน้าสู่ตรอกไดแอกอน

"ฮ่าๆ หัวยุ่งเป็นรังนกเชียว อย่าลืมดูแลภาพลักษณ์เวลาออกไปข้างนอกสิ ฉู่หยาง!" ศาสตราจารย์สเปราต์โบกไม้กายสิทธิ์เบาๆ เส้นผมที่ยุ่งเหยิงของฉู่หยางก็กลับมาเรียบแปล้เข้าทรงทันที

"ก็อาจารย์ไม่ให้เวลาผมจัดทรงเลยนี่ครับ" ฉู่หยางยักไหล่พลางแก้ตัวด้วยน้ำเสียงใสซื่อ

"รีบลงมากินมื้อเช้าเร็วเข้า วันนี้เรามีของต้องซื้อกันอีกเพียบ" สเปราต์หันหลังเดินลงบันได ร่างท้วมหนาของเธอทำให้บันไดไม้เก่าแก่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู

ฉู่หยางเดินตามหลังโดยเว้นระยะห่างพอสมควร ด้วยเกรงว่าเธอจะเหยียบจนบันไดทะลุลงไป

ขนมปัง แยม นม และไส้กรอก... ชุดอาหารเช้าสุดคลาสสิกสี่อย่าง

อาหารเช้าของร้านหม้อใหญ่รั่วไม่ได้มีรสชาติวิเศษเลิศเลอ อย่างมากก็แค่พอยัดใส่ท้องให้อิ่มได้ แต่ฉู่หยางก็กวาดทุกอย่างในจานจนเกลี้ยงเกลา

เด็กที่เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าย่อมไม่เคยทิ้งขว้างอาหาร

เมื่อทานเสร็จ ทั้งสองก็เดินทะลุออกไปทางประตูหลังของร้านหม้อใหญ่รั่ว เดินไปเพียงไม่กี่ก้าวก็พบทางตันที่มีเพียงกำแพงอิฐขวางกั้น ฉู่หยางรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เขารู้ดีว่าอีกฟากหนึ่งของกำแพงนี้คือ 'ตรอกไดแอกอน' สัญลักษณ์แห่งโลกเวทมนตร์ที่แท้จริง

"นับจากถังขยะขึ้นไปสามก้อน แล้วนับไปทางขวางอีกสองก้อน จำเอาไว้นะ จากนั้นเคาะสามครั้ง ทางเข้าสู่ตรอกไดแอกอนก็จะเปิดออก"

สเปราต์หยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาเคาะที่ก้อนอิฐตำแหน่งนั้นสามครั้ง กำแพงตรงหน้าพลันดูเหมือนมีชีวิต มันบิดตัวและค่อยๆ แยกออกไปสองฝั่ง เผยให้เห็นโลกอันลึกลับน่าตื่นตาตื่นใจเบื้องหน้าฉู่หยาง

สเปราต์เดินนำหน้าเพื่อนำทาง

จากนั้นเธอก็เริ่มอธิบายทุกอย่างเกี่ยวกับตรอกแห่งนี้ให้ฉู่หยางฟัง

"นอกจากทางเข้าประตูหลังร้านหม้อใหญ่รั่วแล้ว ยังมีอีกสองวิธีที่จะมาถึงตรอกไดแอกอนได้ วิธีแรกคือ 'การหายตัว' แบบที่ฉันทำเมื่อครู่ และอีกวิธีคือการใช้ 'ผงฟลู'"

"อย่างไรก็ตาม การหายตัวมีเงื่อนไขในการร่ายคาถาที่สูงมาก ยากที่พ่อมดแม่มดทั่วไปจะฝึกฝนจนเชี่ยวชาญ โดยปกติแล้วจะมีเพียงพ่อมดระดับศาสตราจารย์อย่างฉันเท่านั้นที่ทำได้อย่างคล่องแคล่ว"

"ส่วนผงฟลูนั้นใช้งานง่ายกว่ามาก และราคาก็ไม่แพง แค่สองซิกเกิ้ลต่อหนึ่งตัก มันจึงเป็นทางเลือกแรกในการเดินทางสำหรับครอบครัวผู้วิเศษจำนวนมาก"

สเปราต์ชี้ไปที่เตาผิงซึ่งตั้งอยู่สองข้างทางแล้วอธิบายต่อ "ผงฟลูใช้ได้กับเตาผิงที่เชื่อมต่อกับเครือข่ายฟลูเท่านั้น วิธีใช้ก็ง่ายแสนง่าย เพียงแค่กำผงฟลูไว้หนึ่งกำมือ ยืนเข้าไปในเตาผิง เอ่ยชื่อจุดหมายปลายทางให้ชัดเจน แล้วโปรยผงฟลูลงไป"

พูดถึงตรงนี้ สเปราต์ก็หันกลับมามองหน้าฉู่หยางอย่างจริงจังแล้วกำชับว่า "จำไว้นะ ตอนเอ่ยชื่อจุดหมายปลายทาง การออกเสียงต้องชัดเจนถ้อยชัดคำ มิฉะนั้นผลที่ตามมาอาจร้ายแรง เข้าใจไหม?"

ฉู่หยางตอบกลับ "ถ้าพูดชื่อผิด คนก็จะถูกส่งไปโผล่ในสถานที่แปลกๆ ใช่ไหมครับ?"

"ไม่ใช่แค่นั้น บางคนหายตัวเข้าไปติดอยู่ในกำแพงจนเสียชีวิตคาที่เพียงเพราะบอกจุดหมายผิด" สเปราต์ถอนหายใจ "ฉันไม่อยากเห็นชื่อเธอไปโผล่อยู่ในรายชื่อผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุหรอกนะ ฉู่หยาง"

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่หยางก็พยักหน้าเงียบๆ เพื่อรับคำ

หลังจากนั้น สเปราต์ก็พาฉู่หยางไปยังร้านเสื้อคลุมเพื่อตัดชุดคลุมสามชุด หมวกทรงแหลม ถุงมือหนังมังกร และผ้าคลุมสำหรับฤดูหนาว

นอกจากนี้ยังมีหม้อใหญ่สำหรับวิชาปรุงยา ส่วนสัตว์เลี้ยงนั้น ฉู่หยางเลือกนกฮูก... เขาเลือกได้แค่นกฮูกเท่านั้นแหละ คนปกติที่ไหนจะไปเลือกคางคกหรือหนูกันล่ะ?

นี่เป็นสิ่งที่สเปราต์ทำเป็นประจำทุกปี เธอจึงคุ้นเคยกับขั้นตอนต่างๆ เป็นอย่างดี เพียงชั่วพริบตา อุปกรณ์จำเป็นส่วนใหญ่ก็ถูกจัดเตรียมจนครบครัน

ค่าใช้จ่ายทั้งหมดทางฮอกวอตส์เป็นผู้รับผิดชอบ

ตอนนี้ เหลือเพียงไม้กายสิทธิ์เท่านั้น!

สเปราต์พาฉู่หยางมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านไม้กายสิทธิ์ที่มีสภาพเก่าคร่ำครึ

ร้านโอลิแวนเดอร์!

"ยินดีต้อนรับครับ ศาสตราจารย์สเปราต์! ไม้เชสนัท แกนขนยูนิคอร์น ยาวสิบกับอีกสองส่วนสามนิ้ว... ดูท่านมีฝุ่นจับตามตัว คงเพิ่งกลับมาจากการเดินทางไกลสินะครับ?"

ชายชราเจ้าของทรงผมฟูฟ่องราวกกับไอน์สไตน์ไถลตัวลงมาจากบันไดพาดรางเลื่อน เขาแหวกผ่านกองกล่องไม้กายสิทธิ์ที่วางระเกะระกะอย่างยากลำบากเพื่อเข้ามาหาสเปราต์

สเปราต์ยิ้มแล้วตอบกลับ "สวัสดีค่ะ คุณโอลิแวนเดอร์ ความจำของคุณยังยอดเยี่ยมเหมือนเดิมเลยนะคะ"

"แน่นอน ผมจำไม้กายสิทธิ์ทุกอันที่ขายออกไปจากที่นี่ได้ รวมถึงเจ้าของของมันด้วย" โอลิแวนเดอร์เชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะปรายตามองฉู่หยาง "พ่อมดน้อยคนนี้มาซื้อไม้กายสิทธิ์สินะครับ?"

สเปราต์อธิบาย "ปีนี้เขาเป็นนักเรียนปีหนึ่งของฮอกวอตส์ค่ะ"

"ยินดีด้วยที่ได้เข้าเรียนฮอกวอตส์! นั่นคือโรงเรียนที่ดีที่สุดในโลก เชื่อผมเถอะ คุณจะมีอนาคตที่สดใสแน่นอน!" โอลิแวนเดอร์กระพริบตาปริบๆ แล้วโบกไม้กายสิทธิ์ "ขอผมวัดตัวหน่อยนะ อยู่นิ่งๆ ล่ะ"

ทันใดนั้น สายวัดชุดหนึ่งที่ควบคุมด้วยเวทมนตร์ของโอลิแวนเดอร์ก็เริ่มขยับวัดไปตามร่างกายของฉู่หยาง

พูดตามตรง ฉู่หยางไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าการเลือกไม้กายสิทธิ์มันเกี่ยวอะไรกับสัดส่วนร่างกาย ถึงขนาดต้องวัดระยะห่างระหว่างดวงตากับจมูกด้วย

"ไม้กายสิทธิ์ทุกอันล้วนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว คุณลักษณะของมันขึ้นอยู่กับแหล่งที่มาของเนื้อไม้และคุณสมบัติของสัตว์วิเศษที่นำมาทำเป็นแกนกลาง ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมันค้นพบเจ้านายที่คู่ควร ไม้แต่ละอันก็จะเริ่มถ่ายทอดลักษณะเฉพาะของมันและเรียนรู้นิสัยของผู้ถือครอง"

"ไม้กายสิทธิ์และผู้ใช้ต่างเกื้อกูลซึ่งกันและกัน ไม้ที่ทำจากวัสดุเดียวกัน หากไปอยู่กับเจ้านายที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ก็จะเติบโตจนมีคุณลักษณะที่แตกต่างกันคนละขั้ว"

ในขณะที่พูด โอลิแวนเดอร์ก็ได้วัดตัวฉู่หยางเสร็จเรียบร้อยและเริ่มมองหาไม้กายสิทธิ์ที่เหมาะสม

"ถนัดมือไหน?"

"มือขวาครับ!"

โอลิแวนเดอร์ก้มลงไปรื้อค้นกองกล่องไม้กายสิทธิ์อยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็หยิบกล่องที่มีฝุ่นจับเขรอะออกมา เป่าฝุ่นออกเบาๆ ก่อนจะยื่นให้ฉู่หยาง

"แค่ก แค่ก แค่ก" ฉู่หยางสำลักฝุ่นขณะรับกล่องมาจากมือโอลิแวนเดอร์ แล้วหยิบไม้กายสิทธิ์ด้านในออกมา

"ไม้แอสเพน แกนเอ็นหัวใจมังกร ยาวสิบนิ้ว ลองโบกเบาๆ นะ จำไว้ว่าเบาๆ"

เมื่อฟังคำแนะนำของโอลิแวนเดอร์จบ ฉู่หยางก็ลองสะบัดไม้ในมือเบาๆ ทันใดนั้น คลื่นกระแทกที่มองไม่เห็นก็แผ่พุ่งออกไป กวาดเอาชั้นวางของด้านหลังโอลิแวนเดอร์ล้มระเนระนาด

สเปราต์ก้าวถอยหลังไปหลายก้าวไปยืนอยู่ที่หน้าประตูร้าน เธอยกมือทาบอกแล้วพรูลมหายใจออกยาวเหยียด

โอลิแวนเดอร์สะดุ้งโหยง พลางพึมพำ "พลังเวทมนตร์รุนแรงมาก พ่อหนุ่ม แต่มันไม่เหมาะกับคุณ!"

"ขอโทษครับ คุณโอลิแวนเดอร์" ฉู่หยางรีบคืนไม้กายสิทธิ์ เขาเองก็ตกใจกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเช่นกัน

เขาลืมไปว่าด้วยการมีอยู่ของ 'ตำหนักวิญญาณ' พรสวรรค์ในทุกด้านของเขาจึงเหนือกว่าคนทั่วไปมากนัก

"ไม่เป็นไรหรอกเด็กน้อย เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ แม้ความวุ่นวายระดับคุณจะหาดูได้ยากสักหน่อยก็เถอะ..."

โอลิแวนเดอร์หันกลับไปรื้อค้นที่ชั้นวางของอีกครั้ง ปากก็พึมพำว่า "บางทีอาจเป็นเพราะเชื้อสายตะวันออกของคุณ ผมคงต้องหาไม้ที่มาจากบ้านเกิดของคุณมาให้ลองดู"

โดยทั่วไปแล้ว โอลิแวนเดอร์จะใช้วัสดุเพียงสามชนิดในการทำแกนไม้กายสิทธิ์ ได้แก่ ขนหางฟีนิกซ์ ขนยูนิคอร์น และเอ็นหัวใจมังกร

ไม่ใช่ว่าไม่มีวัสดุอื่น แต่โอลิแวนเดอร์เลือกใช้เฉพาะวัสดุชั้นเลิศเท่านั้น นี่คือกฎเหล็กในการสร้างไม้กายสิทธิ์ของเขา

ดังนั้น นอกจากวัสดุหลักทั้งสามชนิดแล้ว โอลิแวนเดอร์ยังพยายามเสาะหาวัสดุหายากอื่นๆ มาทำไม้กายสิทธิ์บ้างในบางครั้ง

ในที่สุด โอลิแวนเดอร์ก็ดึงกล่องไม้กายสิทธิ์ที่มีฝุ่นจับหนาเตอะออกมาอีกกล่องหนึ่ง

หมื่นถ้อยคำร้อยเรียงสรุปได้ประโยคเดียว: ได้โปรดติดตามอ่านต่อนะครับพี่น้อง เรากำลังจะได้รับกาแนะนำแล้ว!