บทที่ 14 : กระบี่เล่มนี้! ไม่ฝึกมันซะยังจะดีกว่า!

บทที่ 14 : กระบี่เล่มนี้! ไม่ฝึกมันซะยังจะดีกว่า!

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ปลอบโยนหลัวอิ๋นหลิงได้สำเร็จ สถานะของโฮสต์ในใจหลัวอิ๋นหลิงเพิ่มสูงขึ้น รางวัล: แต้มชะตา 400 แต้ม】

ทันทีที่เขาจูงมืออิ๋นหลิง (อิ๋นหลิง) เดินออกจากห้องใต้ดิน เสียงของระบบก็ดังก้องขึ้นในหัวของซูหลี

รางวัลที่ได้รับมาอย่างปุบปับนี้ทำให้ซูหลีประหลาดใจไม่น้อย

เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า แค่การปลอบโยนอิ๋นหลิงจะทำให้ได้รับแต้มชะตาด้วย

หรือว่า... เขาสามารถได้รับแต้มชะตาจากการเพิ่มระดับความประทับใจของคนอื่นที่มีต่อเขาได้ด้วยงั้นรึ?

แต่ทว่า นับตั้งแต่วันที่ระบบตื่นขึ้นมา ทำไมเขาไม่เคยได้รับแต้มชะตาจากเชียนอวิ๋นเลยสักครั้ง?

หรือว่าเชียนอวิ๋นจะไม่มีความประทับใจในตัวเขาเลยแม้แต่น้อย?

เมื่อคิดได้ดังนี้ ซูหลีก็รู้สึกจุกแน่นในอก

หัวใจปวดหนึบ

เจ็บปวดราวกับอกหักไม่มีผิด

"น้องอิ๋นหลิง"

"ศิษย์พี่หญิงเชียนอวิ๋น"

เมื่อเห็นอิ๋นหลิงเดินออกมาจากห้องลับ เชียนอวิ๋นก็ก้าวเข้าไปหา ทรุดกายลงนั่งอย่างสง่างาม แล้วลูบไล้เส้นผมยาวสีขาวเงินของอิ๋นหลิงอย่างเบามือ

"ศิษย์พี่หญิงเชียนอวิ๋น ข้าขอโทษเจ้าค่ะ อิ๋นหลิงทำให้ท่านต้องเป็นห่วง" อิ๋นหลิงกล่าวพลางก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไรจ้ะ" เชียนอวิ๋นลูบศีรษะอิ๋นหลิงอย่างอ่อนโยน แววตาเปี่ยมด้วยความเอ็นดู

ซูหลีมองดูศิษย์น้องทั้งสองที่รักใคร่กลมเกลียวราวกับพี่น้องคลานตามกันมา และเห็นว่าอิ๋นหลิงไม่ได้คิดมากฟุ้งซ่านอีกต่อไปแล้ว เขาจึงวางใจลงได้

"เอาล่ะ พี่มีธุระต้องออกไปข้างนอก วันนี้คงกลับดึก พวกเจ้ากินข้าวเย็นกันก่อนได้เลย ไม่ต้องรอพี่"

"เชียนอวิ๋นจะเตรียมอาหารไว้ให้ศิษย์พี่เจ้าค่ะ" เชียนอวิ๋นลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยเสียงนุ่ม

"ไม่ต้องหรอก พี่มีผลวิญญาณติดตัวไปด้วย" ซูหลีโบกมือปฏิเสธ "ไปล่ะนะ"

ซูหลีกระโดดขึ้นพรมวิเศษแล้วหันหลังเตรียมจากไป

เชียนอวิ๋นเฝ้ามองจนกระทั่งร่างของซูหลีลับตาไปที่ขอบฟ้า นางจึงค่อยละสายตากลับมา

"ศิษย์พี่หญิงเชียนอวิ๋นเจ้าคะ?"

"หืม?" เชียนอวิ๋นหันไปมองอิ๋นหลิง

"ศิษย์พี่หญิงเชียนอวิ๋นต้องคอยมองส่งศิษย์พี่ซูจนลับตาทุกครั้งที่เขาออกไปเลยหรือเจ้าคะ?" อิ๋นหลิงเอ่ยถาม

"ข้าทำแบบนั้นเหรอ?" เชียนอวิ๋นเอียงคอเล็กน้อย

"เจ้าค่ะ" อิ๋นหลิงพยักหน้ายืนยันหนักแน่น

เชียนอวิ๋นเงยหน้ามองท้องฟ้า ครุ่นคิดว่าเหตุใดนางจึงทำเช่นนั้น

ดูเหมือนนางจะติดนิสัยนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว

แต่เพราะอะไรกันแน่?

ศิษย์พี่มักจะออกไปจากยอดเขายู่ซางบ่อยครั้ง และนางก็มักจะเฝ้ารอให้ศิษย์พี่กลับมาเสมอ

"บางทีอาจเป็นเพราะ..." เชียนอวิ๋นกระพริบตาปริบๆ แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา "บางทีอาจเป็นเพราะตราบใดที่ข้ายังมองเห็นศิษย์พี่อยู่ ก็จะรู้สึกเหมือนศิษย์พี่ยังไม่ได้จากไปไหน และช่วงเวลาที่ข้ารอคอยให้ศิษย์พี่กลับมา... ก็จะไม่รู้สึกยาวนานจนเกินไปนัก"

เมื่อมาถึงหอลงนาม ซูหลีได้แจ้งระดับพลังของตนแก่ผู้อาวุโสท่านหนึ่ง

ผู้อาวุโสแห่งหอลงนามรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ทราบว่า ในที่สุดซูหลีก็บรรลุขอบเขตสร้างเตาหลอมแล้ว

เพราะซูหลีติดอยู่ที่ขอบเขตเผาผลาญเตาหลอมมานานหลายปี

และเมื่อบรรลุขอบเขตสร้างเตาหลอมแล้ว ทรัพยากรต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นหินวิญญาณ วัสดุอุปกรณ์ สมุนไพรวิญญาณ และโอสถ ที่แดนศักดิ์สิทธิ์เชียนหลิงจัดสรรให้ก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

แดนศักดิ์สิทธิ์เชียนหลิงจะทุ่มเทช่วยเหลืออย่างเต็มที่เพื่อให้เขาฝ่าด่านเข้าสู่ขอบเขตถ้ำสวรรค์ได้สำเร็จ

ทว่า หากล้มเหลวในการฝ่าด่านเข้าสู่ขอบเขตถ้ำสวรรค์ถึงสองครั้ง ทรัพยากรเหล่านี้จะถูกระงับทันที

เพราะหากล้มเหลวถึงสองครั้ง โอกาสที่จะสำเร็จในครั้งต่อไปก็แทบจะเป็นศูนย์ การทุ่มเททรัพยากรต่อไปจึงเป็นการสูญเปล่า

ความจริงแล้ว ซูหลีไม่จำเป็นต้องใช้ทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรเหล่านี้เลย

เพราะเขาสามารถบำเพ็ญเพียรได้ผ่านระบบเท่านั้น

แต่ก็ไม่เป็นไร ของพวกนี้เก็บไว้ให้ศิษย์น้องทั้งสองของเขาใช้ก็ได้

"ผู้อาวุโสโก่ว ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ขอรับ ไม่ได้มีค่าอะไรมาก" หลังจากลงทะเบียนเสร็จ ซูหลีก็หยิบหนังสือภาพวาดสองสามเล่มออกมาจากถุงเอกภพแล้วยื่นให้

"เจ้านี่นะ ชอบเอาของพวกนี้มาให้ข้าอยู่เรื่อย ถ้าตาแก่อย่างข้าขาดสารอาหารขึ้นมาจะทำยังไง?"

"นี่คือ 'โภชนาการด่วนสายตรง' รุ่นล่าสุดที่ผู้น้อยพัฒนาขึ้นขอรับ" จากนั้นซูหลีก็หยิบกล่องบรรจุเครื่องดื่มสีขาวขุ่นออกมา

"เจ้าหมายความว่ายังไง? ข้าใช่คนแบบนั้นรึ? อย่าทำแบบนี้อีกนะ"

ผู้อาวุโสแห่งหอลงนามเก็บหนังสือภาพวาดและเครื่องดื่มนั่นเข้าแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว แล้วขีดชื่อซูหลีในบัญชี

หากไม่มีอะไรผิดพลาด เดือนหน้าซูหลีจะได้รับทรัพยากรตามสิทธิ์ของเขา และยังจะมี "ของขวัญแสดงความยินดีสำหรับการบรรลุขอบเขตสร้างเตาหลอม" เพิ่มมาให้อีกด้วย

หลังจากซูหลีจากไป ผู้อาวุโสแห่งหอลงนามก็เปิดสมุดภาพวาดดู

ในสมุดภาพเต็มไปด้วยเรื่องราวหลากหลาย ทั้งสาวน้อยในชุดว่ายน้ำ สาวหูสัตว์สุดน่ารัก และชุดนักเรียนญี่ปุ่น (JK) ซึ่งทำเอาผู้อาวุโสแห่งหอลงนามต้องแอบทึ่งในใจ

"ทำไมเจ้าเด็กนี่ถึงไม่ไปอยู่ยอดเขาจิตรกรรมนะ? จุ๊ๆๆ... น่าเสียดายจริงๆ น่าเสียดาย"

ผู้อาวุโสแห่งหอลงนามรู้สึกว่ากางเกงของตัวเองเริ่มขยับไหว จึงรีบปิดสมุดภาพลง

วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า

เมื่อออกจากหอลงนาม ซูหลีก็รีบมุ่งหน้าไปยังหอคัมภีร์

ด้วยป้ายหยกของธิดาศักดิ์สิทธิ์ ซูหลีสามารถขึ้นไปชั้นไหนก็ได้ของหอคัมภีร์ และยืมหนังสือเล่มใดก็ได้ในนามของธิดาศักดิ์สิทธิ์

สิทธิ์ในการนำหนังสือออกจากหอคัมภีร์นั้น มีเพียงบุตรศักดิ์สิทธิ์และธิดาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่ครอบครอง

ซูหลีวางแผนจะเลือกหนังสือเกี่ยวกับเผ่ามังกรสักสองสามเล่ม เพื่อนำไปใช้แนะนำแนวทางการบำเพ็ญเพียรให้อิ๋นหลิงในอนาคต

เขามาถึงหอคัมภีร์แล้ว

หอคัมภีร์ของแดนศักดิ์สิทธิ์เชียนหลิงคือเกาะลอยฟ้าแห่งหนึ่ง

ใช่แล้ว... ทั้งเกาะนั่นแหละคือหอคัมภีร์!

และมันยังมีชื่อที่ฟังดูยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามว่า "หอหนังสือ"

ไม่มีคำนำหน้า ไม่มีคำต่อท้าย มีแค่คำว่า "หอหนังสือ" ล้วนๆ

และยังมีคำกลอนคู่ที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่า ซึ่งว่ากันว่าเจ้าหอคัมภีร์แดนศักดิ์สิทธิ์เชียนหลิงเป็นผู้เขียนไว้

วรรคแรก: "ทุกสิ่งที่เจ้าต้องการอยู่ที่นี่"

วรรคสอง: "หากสิ่งที่เจ้าต้องการไม่อยู่ที่นี่"

วรรคขวาง: "เจ้าคงจำชื่อหนังสือผิดแล้วล่ะ"

ทันทีที่ซูหลีก้าวผ่านม่านพลังของเกาะ เขาก็มาถึงชั้นแรกของหอคัมภีร์แดนศักดิ์สิทธิ์เชียนหลิง

เพียงแค่ชั้นแรก มองไปรอบๆ ก็เห็นหนังสือวางเรียงรายสุดลูกหูลูกตา!

หนังสือบางเล่มห้อยอยู่บนต้นไม้ บางเล่มไหลมาตามแม่น้ำ และบางเล่มก็งอกออกมาจากพื้นดิน...

ต้องยอมรับเลยว่าเจ้าหอหนังสือแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ช่างมีความคิดสร้างสรรค์เหลือเกิน

เขาคงพูดอะไรไม่ได้ ในเมื่อบรรณารักษ์นั้นเป็นบุคคลที่... แตะต้องไม่ได้ แตะต้องไม่ได้จริงๆ

"การดูแลแม่หมูหลังคลอด"

"เหล็กกล้าหลอมอย่างไร"

"วิธีตามหาหน้าต่างลึกลับของคู่บำเพ็ญเพียร"

"ข้าให้กำเนิดมนุษย์ ข้าขอโทษ"

"ข้ามีเหรียญชุบชีวิตเยอะมาก"

เมื่อมองดูหนังสือชื่อแปลกประหลาดในหอคัมภีร์ ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ซูหลีก็รู้สึกเหมือนได้ค้นพบทวีปใหม่เสมอ

หลังจากหาหนังสือพื้นฐานเกี่ยวกับเผ่ามังกรได้แล้ว ซูหลีก็วางแผนจะยืมหนังสือเกี่ยวกับวิชาเวทที่เผ่ามังกรใช้ได้ด้วย

ตัวอย่างเช่น...

หนังสือเล่มนี้ "มังกรสวรรค์ทรงฤทธานุภาพ" เล่มนี้ดูเข้าท่าดี

แต่ในจังหวะที่ซูหลีกำลังจะหยิบ "มังกรสวรรค์ทรงฤทธานุภาพ" ออกมาเพื่อทำเรื่องยืม เขาก็สะดุดล้มหน้าคะมำ

การล้มครั้งนี้ส่งให้ซูหลีถลาเข้าไปหาเด็กสาวคนหนึ่งที่อยู่ตรงหน้า

และเขาก็เผลอดึงกระโปรงของเด็กสาวลงมาโดยไม่ตั้งใจ

โชคดีที่ไม่มีใครเห็นเหตุการณ์

อย่างไรก็ตาม ซูหลีเองก็ไม่เห็นอะไรเหมือนกัน เพราะเด็กสาวสวมกางเกงซับในไว้อย่างมิดชิด

แรงดึงกะทันหันทำให้เด็กสาวชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นแก้มของนางก็แดงซ่าน

แต่เด็กสาวไม่ได้กรีดร้องโวยวาย

ทั้งสองสบตากัน

"แค่กๆ ข้าขอโทษ"

ซูหลีลุกขึ้นอย่างใจเย็น แล้วช่วยดึงกระโปรงของเด็กสาวกลับขึ้นมาให้เรียบร้อย

"เพียะ!"

เสียงตบฉาดใหญ่ดังก้องมาจากมุมหนึ่งของหอคัมภีร์ พร้อมกับร่างของเด็กสาวหน้าแดงก่ำที่หันหลังวิ่งหนีไป

ซูหลีผู้มีรอยฝ่ามือประทับอยู่บนใบหน้า รู้สึกหดหู่ใจยิ่งนัก

แม่นางคนนี้ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี ข้าอุตส่าห์ช่วยดึงขึ้นให้แท้ๆ!

ช่างเถอะ ลูกผู้ชายไม่ถือสาหาความกับสตรี

ว่าแต่... ใครมันขัดขาข้ากันแน่?!

ทันทีที่ซูหลีเตรียมจะตามหาตัวคนขัดขาเพื่อชำระแค้น เขาก็เห็นชายคนหนึ่งนั่งอยู่ใต้ชั้นหนังสือ กำลังกระดกเหล้าจากไหอึกใหญ่ เมามายไม่ได้สติ

"บางคนตายตอนแปดขวบ แต่กว่าจะฝังก็ปาเข้าไปแปดสิบ... กระบี่เล่มนี้! ไม่ฝึกมันซะยังจะดีกว่า!"