บทที่ 24: เขาคือแฟนของฉัน
บทที่ 24: เขาคือแฟนของฉัน
สำนักงานใหญ่ของเซาท์เวสต์กรุ๊ปตั้งอยู่ในเมืองแห่งสายหมอกอันเลื่องชื่อ
หลังจากซูอี้ลงจากรถไฟความเร็วสูง เขาก็ต่อรถไฟใต้ดินทันที
ขณะมองดูรถไฟใต้ดินวิ่งทะลุผ่านตึกสูง ซูอี้อดไม่ได้ที่จะทึ่งและอุทานออกมาว่าการคมนาคมของเมืองแห่งสายหมอกนั้นช่างเจริญรุดหน้าจริงๆ
สักวันหนึ่ง เขาจะติดตั้งรถไฟแม่เหล็กความเร็วสูงวิ่งเลียบไปตามหน้าผาในหมู่บ้านของเขาบ้าง
หลังจากลงที่สถานีรถไฟใต้ดิน ซูอี้ก็ตรงไปยังตึกที่ตั้งของเซาท์เวสต์กรุ๊ป
เมื่อมาถึงทางเข้า เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจำเป็นต้องตรวจสอบตัวตนของเขา
หลังจากซูอี้ติดต่อสวี่เจี๋ย รปภ. ก็ปล่อยให้เขาเข้าไปในตึกทันทีและยังช่วยกดลิฟต์ให้ด้วย
ไม่นาน ลิฟต์ก็มาถึงชั้นสิบแปด ทันทีที่ซูอี้เดินออกมา เขาก็เห็นห้องรับรองที่กว้างขวางมาก
หญิงสาวสองคนในชุดกี่เพ้ากำลังรอต้อนรับเขาอยู่ไม่ไกล
"สวัสดีค่ะ ใช่คุณซูหรือเปล่าคะ?"
"ครับ!"
"สวัสดีค่ะ เชิญทางนี้เลยค่ะ คุณสวี่เจ้านายของเรากำลังจะมาถึงพร้อมกับทีมกฎหมาย รบกวนคุณรอสักครู่นะคะ"
"หากคุณซูสนใจบริษัทของเรา เชิญเดินชมรอบๆ ได้เลยนะคะ ยินดีต้อนรับค่ะ"
เมื่อได้ยินดังนั้น ซูอี้ก็ส่ายหัวปฏิเสธเล็กน้อย
"ผมขอเดินดูเล่นๆ แถวนี้ดีกว่า พวกคุณไปทำงานต่อเถอะครับ"
เมื่อได้ยินคำพูดของซูอี้ หญิงสาวทั้งสองก็ยิ้มบางๆ
"ได้ค่ะคุณซู พวกเราขอตัวก่อนนะคะ หากต้องการอะไรเรียกได้ตลอดเวลาเลยค่ะ"
ซูอี้พยักหน้ารับ
จากนั้น สาวสวยในชุดกี่เพ้าก็เดินออกจากห้องรับรองไป
ซูอี้เองก็เดินออกจากห้องรับรองเช่นกัน เขาตั้งใจจะดูว่าเซาท์เวสต์กรุ๊ปนั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน
ทว่า ทันทีที่เขาเดินมาถึงโถงทางเดิน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"ซูอี้?"
เมื่อได้ยินเสียงเรียก ซูอี้หันกลับไปมองและยิ้มเล็กน้อย
"ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ได้?"
ตรงหน้าเขา หญิงสาวในชุดสูททำงานยืนจ้องมองซูอี้ด้วยความตะลึง
ลู่จื่อเหยา เพื่อนร่วมรุ่นสมัยเรียนที่มหาวิทยาลัยหลงเคอของซูอี้
แม้จะเรียกว่าเพื่อนร่วมรุ่น แต่พวกเขาก็ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ซูอี้เรียนวิศวกรรมสารสนเทศอิเล็กทรอนิกส์ ส่วนเธอเรียนวัสดุศาสตร์
ในตอนนั้น เพื่อที่จะเรียนรู้วิชาต่างๆ ให้มากขึ้น ซูอี้มักจะไปนั่งเรียนข้ามภาควิชาเมื่อมีเวลาว่าง
เนื่องจากซูอี้เป็นนักศึกษาระดับหัวกะทิของมหาวิทยาลัยหลงเคอ นานวันเข้า เขาจึงดึงดูดความสนใจของสาวๆ มากมาย
ท้ายที่สุดแล้ว ผลการเรียนดีบวกกับหน้าตาดี ถือเป็นอาวุธร้ายกาจในรั้วมหาวิทยาลัย
สาวๆ ในมหาวิทยาลัยยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่สังคมการทำงาน ในใจพวกเธอยังคงยึดถือค่านิยมที่ว่าคนเรียนเก่งคือคนที่น่าทึ่ง
ดังนั้น เพื่อนนักศึกษาหญิงหลายคนจึงแอบปลื้มซูอี้
ลู่จื่อเหยาก็เป็นหนึ่งในนั้น มีครั้งหนึ่ง ลู่จื่อเหยาเคยสารภาพรักกับซูอี้หลังเลิกเรียน
ผลปรากฏว่าซูอี้แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้ววิ่งหนีไปดื้อๆ
ตั้งแต่นั้นมา ลู่จื่อเหยาก็ไม่เคยคุยกับซูอี้อีกเลย
ซูอี้ไม่คิดว่าจะได้มาเจอเธอที่นี่
ลู่จื่อเหยาได้ยินคำถามของซูอี้จึงตอบพร้อมรอยยิ้ม
"ฉันทำงานที่นี่น่ะสิ ฉันต่างหากที่ต้องถามนาย ว่าทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่?"
เมื่อได้ยินดังนั้น ซูอี้กำลังจะอธิบาย แต่ในจังหวะนั้น ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินเข้ามา
"มัวมายืนทำอะไรตรงนี้? รีบไปเตรียมตัวเร็วเข้า อย่าให้พวกเขาต้องรอนาน"
"ลู่จื่อเหยา ถ้าทำงานได้ก็ทำ ถ้าทำไม่ได้ก็ไสหัวออกไป เข้าใจไหม?"
ชายวัยกลางคนจ้องเขม็งไปที่ลู่จื่อเหยาอย่างดุดัน จากนั้นก็เหลือบมองซูอี้
"นี่แฟนเธอเหรอ? ไม่รู้กฎระเบียบของบริษัทหรือไงว่าห้ามพาคนนอกเข้ามา?"
"ไอ้หนู ออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะเรียก รปภ."
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ลู่จื่อเหยาก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที
"บ้าเอ๊ย! ฉันไม่ทงไม่ทำมันแล้ว ไอ้หมูตอน! แค่ฉันปฏิเสธคำชวนไปกินข้าวเย็นของแก จำเป็นต้องอาฆาตมาดร้ายใช้อำนาจบาตรใหญ่แก้แค้นเรื่องส่วนตัวขนาดนี้เลยเหรอ?"
ขณะที่พูด ลู่จื่อเหยาก็ฟาดแฟ้มเอกสารในมือลงบนพื้นอย่างแรง
จากนั้นเธอก็มองชายวัยกลางคนร่างอ้วนตรงหน้าด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม
เสียงดังเอะอะทำให้หลายคนชะโงกหน้าออกมาดู เพราะใครๆ ก็อยากรู้อยากเห็นเรื่องดราม่า
จากนั้น ลู่จื่อเหยาก็ก้าวเข้าไปควงแขนซูอี้ทันที
"ไอ้หมูตอน นี่แฟนฉัน แล้วจะทำไม? เขาหล่อกว่า ฉลาดกว่า และเป็นผู้ดีกว่าแกเยอะ"
พูดจบ เธอก็หอมแก้มซูอี้ฟอดใหญ่
สัมผัสเปียกชื้นที่ข้างแก้มทำให้ซูอี้ถึงกับสตั๊นไปชั่วขณะ
เขารู้สึกเหมือนลู่จื่อเหยาจงใจฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งเขาชัดๆ
คิ้วของชายวัยกลางคนขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของลู่จื่อเหยา
"ถ้าไม่ใช่เพราะคนที่มีความร่วมมือกับบริษัทเรากำลังจะมา ฉันคงไล่ตะเพิดเธอออกไปกับมือแล้ว"
"ลู่จื่อเหยา เธอคอยดูเถอะ"
จากนั้น ชายร่างอ้วนก็หันไปสั่งลูกน้องรอบข้างด้วยความโมโห
"เร็วเข้า คุณสวี่ใกล้จะมาถึงแล้ว ตรวจสอบสัญญาที่จะทำกับบุคคลสำคัญท่านนั้นให้รอบคอบ ตั้งสติกันให้ดี"
คนเหล่านั้นรีบพยักหน้ารับคำ
จากนั้น ชายวัยกลางคนก็หันมามองลู่จื่อเหยาด้วยความโกรธเกรี้ยวและกล่าวว่า
"ส่วนเธอ รีบเก็บข้าวของแล้วไสหัวไปซะ วันนี้เธอถูกไล่ออก งานที่เธอไม่อยากทำ คนอื่นเขาอยากทำกันเยอะแยะ เลิกเสแสร้งสักที"
"เดิมทีฉันกะว่าจะพาเธอไปเปิดหูเปิดตา แนะนำให้รู้จักกับบุคคลสำคัญที่พัฒนาคอนกรีตซี 4900 สักหน่อย แต่ตอนนี้เธอทำให้ฉันโมโห ชาตินี้เธออย่าหวังจะได้เจอคนระดับนั้นเลย"
"ยิ่งไปกว่านั้น ชั่วชีวิตนี้เธอก็ไม่มีทางได้สัมผัสคอนกรีตชนิดนั้นหรอก"
"แล้วก็แฟนเธอ แต่งตัวซอมซ่อขนาดนี้ เสื้อผ้าตลาดนัดทั้งตัว ถุย..."
พูดจบ ชายวัยกลางคนก็ถมน้ำลายและจ้องมองซูอี้กับลู่จื่อเหยาอย่างดุร้าย ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับลูกน้อง
หลังจากทุกคนจากไป ลู่จื่อเหยาก็ปล่อยแขนซูอี้ในที่สุด เธอมองซูอี้ด้วยความรู้สึกผิดและกล่าวว่า
"ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันยืมนายมาเป็นไม้กันหมาหน่อย"
"นั่นหัวหน้าฉันเอง หลังจบมหาวิทยาลัย ฉันเข้าทำงานที่เซาท์เวสต์กรุ๊ปผ่านโครงการรับสมัครของมหาวิทยาลัย แล้วก็ถูกย้ายมาที่สำนักงานใหญ่"
"ใครจะไปรู้ว่าไอ้หมูตอนนั่นเห็นฉันหน้าตาดี ก็เลยชวนไปกินข้าวหลายรอบ หวังจะเคลมฉัน แต่ฉันปฏิเสธมันทุกครั้ง"
"ผลก็คือ ช่วงนี้มันเลยกลั่นแกล้งบีบคั้นฉันสารพัดวิธี เมื่อกี้พอมันพูดจาแบบนั้นต่อหน้านาย ฉันเลยทนไม่ไหวจริงๆ"
"ไม่ว่ายังไง ฉันก็จบวัสดุศาสตร์จากหลงเคอ ที่นี่ไม่ต้อนรับ ก็ต้องมีที่อื่นที่ต้อนรับฉัน"
เมื่อได้ยินดังนั้น ซูอี้มองลู่จื่อเหยาด้วยความประหลาดใจ เด็กสาวในความทรงจำของเขาเคยเป็นคนอ่อนหวานเรียบร้อย
คาดไม่ถึงเลยว่า...
"ซูอี้ ไหนๆ นายก็มาแล้ว ช่วยฉันขนของหน่อยสิ"
"คืนนี้ไปที่ห้องฉัน เดี๋ยวฉันทำกับข้าวให้กินสักสองสามอย่าง แล้วเรามาดื่มกันหน่อย"
ได้ยินแบบนั้น ซูอี้ถึงกับตัวสั่น
"จื่อเหยา ขนของน่ะได้ แต่เรื่องดื่ม..."
ลู่จื่อเหยายิ้มขำเมื่อเห็นท่าทางนั้น
"คิดอะไรของนาย? กลัวฉันจะจับนายกินหรือไง? นายยังเหมือนเดิมเลยนะ เหมือนตอนอยู่มหาวิทยาลัยเปี๊ยบ พอเห็นผู้หญิงคนอื่นก็รีบหนีไปไกลๆ ตลอด"
"ดูท่าทางในสายตานาย คงยังมีแค่ผู้หญิงคนนั้นสินะ ส่วนผู้หญิงคนอื่นก็เป็นได้แค่คนอื่นเสมอ"
"มาเถอะน่า ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก แค่อยากคุยรำลึกความหลังกับเพื่อนเก่า แล้วก็ฉลองที่หลุดพ้นจากขุมนรกนี่สักที"
ในที่สุดซูอี้ก็พยักหน้าตกลง
ยังไงก็ยังไม่รีบเซ็นสัญญา เขาจะช่วยลู่จื่อเหยาเก็บของก่อน
ในขณะเดียวกัน ณ ห้องรับรองของเซาท์เวสต์กรุ๊ป สวี่เจี๋ยมาถึงพร้อมกับชายวัยกลางคนร่างอ้วนและทีมงานกฎหมาย
ทว่า หลังจากมองไปรอบๆ เขากลับไม่พบใครเลย
เขาหันไปถามหญิงสาวในชุดกี่เพ้าสองคนนั้นทันที "คุณซูอยู่ที่ไหน?"
หญิงสาวรีบตอบกลับทันควัน
"เรียนคุณสวี่ค่ะ เมื่อสักครู่ดิฉันเห็นคุณซูเดินออกจากโถงทางเดินไปยังแผนกอื่น ท่านบอกว่าจะขอเดินดูรอบๆ เล่นๆ พวกเราเลยไม่กล้าห้ามค่ะ"
"อ้อ แล้วท่านก็เดินออกไปพร้อมกับคุณลู่จื่อเหยาจากแผนกวิจัยและพัฒนา เห็นว่าเป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยกันค่ะ..."
เมื่อได้ยินประโยคนั้น รูม่านตาของชายวัยกลางคนร่างอ้วนที่ยืนอยู่ข้างสวี่เจี๋ยก็หดเกร็งลงฉับพลัน
ทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็เริ่มสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว