บทที่ 14: รู้งี้ไม่น่าเก็บมันขึ้นมาเลย
บทที่ 14: รู้งี้ไม่น่าเก็บมันขึ้นมาเลย
พันโทเฟิงหยิบก้อนคอนกรีตออกมาจากกล่องที่ดูหรูหราประณีตอย่างระมัดระวัง
จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปหาซูอี้ด้วยท่าทีระแวดระวังและเอ่ยถามว่า
"สวัสดีครับ ผู้อำนวยการซู คุณจำของสิ่งนี้ได้ไหมครับ?"
เมื่อเห็นก้อนคอนกรีต ซูอี้ก็ยื่นมือออกไปหมายจะรับมาดู
ทว่าทันทีที่เขาเอื้อมมือออกไป ทหารหลายนายที่อยู่ข้างๆ ก็ยกปืนขึ้นเล็งมาที่เขาทันที
พันโทเฟิงเองก็ชักมือกลับในทันใด สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตัว ราวกับว่าของในมือคือสมบัติล้ำค่าหายาก
ซูอี้เห็นดังนั้นก็มองทุกคนด้วยสีหน้าแปลกประหลาด
นี่มันก็แค่เศษคอนกรีตข้างทางไม่ใช่หรือไง? จะทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปทำไมกัน?
เมื่อเห็นสีหน้าของซูอี้ พันโทเฟิงและนายพันตรีอีกสองคนที่อยู่ด้านหลังก็รู้สึกกระดากอายเล็กน้อย ยอมรับว่าปฏิกิริยาของพวกเขาดูเกินเหตุไปจริงๆ
แต่นี่ไม่ใช่ความผิดของพวกเขา เพราะนี่เป็นหนึ่งในวัสดุตัวอย่างไม่กี่ชิ้นที่พวกเขาได้รับมา มันจึงมีค่าสำหรับพวกเขามาก
ท้ายที่สุด ใครจะรู้ว่าโจวเผิงและซุนเทาพูดความจริงหรือไม่
หากโจวเผิงและซุนเทาหลอกลวง พวกเขาก็ยังจำเป็นต้องนำของชิ้นนี้กลับไปที่สถาบันวิจัยมังกรเพื่อตรวจสอบ ทดสอบ และวิศวกรรมย้อนรอยอยู่ดี
ดังนั้น ของสิ่งนี้จึงยังมีความสำคัญมาก และพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องดูแลมันอย่างจริงจัง
อย่างไรก็ตาม พันโทเฟิงเพียงแค่เบี่ยงหลบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นก้อนคอนกรีตมาตรงหน้าซูอี้อีกครั้ง
ซูอี้ยื่นมือออกไปรับมาตรงๆ เขาพิจารณาดูอย่างละเอียด และพบว่ามันเป็นคอนกรีตของเขาจริงๆ
จากนั้นเขาก็โยนก้อนคอนกรีตนั้นทิ้งไปไกลๆ อย่างไม่ไยดี
"นี่พวกคุณมาล้อผมเล่นหรือเปล่าครับเนี่ย? เอาขยะมาให้ผมทำไม?"
ทันทีที่เห็นคอนกรีตถูกโยนทิ้ง ทหารหลายนายก็พุ่งเข้ามาล็อคตัวซูอี้กดลงกับพื้นทันที
ส่วนนายพันตรีสองคนที่อยู่ด้านหลังพันโทเฟิงก็รีบวิ่งหน้าตื่นออกไป เริ่มควานหาคอนกรีตบนพื้น ไม่นานพวกเขาก็เก็บมันขึ้นมาได้
บนก้อนคอนกรีตนั้นยังมีกลิ่นเหม็นตุๆ ของขี้หมาติดมาด้วย ชัดเจนว่าเมื่อครู่ซูอี้โยนมันไปตกใส่กองขี้หมาพอดี
ทว่าทั้งสองคนกลับดูไม่รังเกียจเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นบรรจงเก็บมันกลับใส่ลงในกล่องอย่างทะนุถนอม
จากนั้นพวกเขาก็หันมามองซูอี้ด้วยสายตาโกรธเคือง ของล้ำค่าขนาดนี้ ซูอี้กลับโยนทิ้งหน้าตาเฉย?
ซูอี้ที่ถูกคนหลายคนกดทับอยู่รีบถามด้วยความงุนงง
"หมายความว่ายังไงกันครับทุกคน? ล้อผมเล่นยังไม่พอ ยังจะมาลงไม้ลงมือกับผมอีกเหรอ?"
ในเวลานี้ พันโทเฟิงขมวดคิ้วแน่น แต่เขายังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้และโบกมือให้ทหารปล่อยตัวซูอี้
เมื่อเป็นอิสระ ซูอี้ก็ลุกขึ้นยืน
พันโทเฟิงถามด้วยความสงสัย "ผู้อำนวยการซู ทำไมคุณถึงพูดว่าพวกเรามาล้อคุณเล่นล่ะครับ?"
ซูอี้ได้ยินดังนั้นก็พูดอย่างหัวเสีย
"ของพรรค์นี้มีเกลื่อนกลาดไปหมด ตอนที่เราสร้างถนน เศษปูนพวกนี้มันกระเด็นไปทั่วข้างทาง พวกคุณดั้นด้นมากลางดึกเพื่อเก็บขยะก่อสร้างมาถามผมว่ารู้จักไหม นี่ไม่ใช่การล้อเล่นแล้วจะเรียกว่าอะไรครับ?"
เมื่อได้ยินคำตอบนั้น ทั้งกลุ่มถึงกับตะลึงงัน
"ขยะ? ผู้อำนวยการซู ของสิ่งนี้มีทั่วไปเลยเหรอครับ? ที่ไหนมีอีก? รีบพาเราไปดูหน่อยครับ"
ซูอี้พูดไม่ออก เขาชี้ไปที่พื้นข้างตัวทันที
"พื้นที่พวกคุณยืนอยู่นี่ก็ทำจากไอ้นั่นแหละครับ ไปดูข้างทางโน่นก็น่าจะยังมีเศษคอนกรีตที่กระเด็นออกไปอีกเพียบ ถ้าพวกคุณชอบนัก ก็เอาเฮลิคอปเตอร์มาขนไปได้เลย"
ในที่สุดซูอี้ก็เข้าใจแล้ว ที่แท้คนกลุ่มนี้มาเพื่อคอนกรีตนี่เอง
ที่เขาไม่รู้ตัวก่อนหน้านี้ เพราะเขาไม่คิดว่ากองทัพจะรู้เรื่องคอนกรีตในหมู่บ้านของเขา
ตามหลักเหตุผล หวังเฟยและหวงอีอีไม่น่าจะเอาคอนกรีตของเขาออกไป แล้วกองทัพรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?
ในขณะนี้ พันโทเฟิงเมื่อได้ยินคำพูดของเขา ก็รีบวิ่งไปดูที่ด้านข้างทันที
และก็เป็นจริงตามนั้น เขาเห็นเศษคอนกรีตจำนวนมากตกอยู่บนพื้นดินด้านนอก
เขารีบเก็บขึ้นมาสองสามชิ้นแล้วตรวจสอบอย่างละเอียด
แน่ล่ะ มันเหมือนกับคอนกรีตที่พวกเขาถือมาเปี๊ยบ
ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนต่างยืนอึ้ง... ให้ตายเถอะ ของที่พวกเขาเทิดทูนราวกับสมบัติล้ำค่า ที่นี่กลับมีเกลื่อนกราดเหมือนเศษหินดินทราย
นายพันตรีคนนั้นรีบโยนก้อนคอนกรีตเปื้อนขี้หมาที่ถืออยู่ในมือทิ้งทันที
ความรู้สึกอยากจะร้องไห้ตีตื้นขึ้นมาในอก
ถ้ารู้แต่แรก เขาคงไม่เก็บมันขึ้นมาหรอก
พันโทเฟิงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว โจวเผิงและซุนเทาไม่ได้โกหก คอนกรีตนี้ดูเหมือนจะมาจากฝีมือของซูอี้จริงๆ
เขายื่นมือออกไปหาซูอี้ทันทีแล้วกล่าวแนะนำตัว
"ผู้อำนวยการซู ผมเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนทางเทคนิคจากกองทัพ ผมชื่อพันโทเฟิงจู่หลิน เรียกผมว่าเหล่าเฟิงก็ได้ครับ"
เมื่อเห็นอีกฝ่ายยื่นมือมา ซูอี้ก็จับมือตอบ
เขาพูดขึ้นทันทีว่า
"ผมรู้แล้วว่าพวกคุณมาทำไม มาเพราะคอนกรีตนี่ใช่ไหมครับ? ใช่ครับ ของสิ่งนี้ผมพัฒนาขึ้นเอง แต่ผมสงสัยมาก พวกคุณไปเอาคอนกรีตชิ้นนั้นมาจากไหน? ผมจำได้ว่าผมเก็บเป็นความลับมากนะ"
ตามตรรกะแล้ว ชาวบ้านคงไม่ว่างพอจะไปเก็บเศษคอนกรีตข้างทางเล่นหรอก
พันโทเฟิงจึงรีบเล่าเรื่องราวของโจวเผิงและซุนเทาให้ฟัง
ซูอี้ขมวดคิ้วหลังจากได้ฟัง พอคิดดูดีๆ โจวเผิงและซุนเทาต่างก็เป็นนักเรียนรุ่นเดียวกับเขา เรียนมัธยมต้นมาด้วยกัน
ซุนเทายังเป็นคนหมู่บ้านซุนเจียที่อยู่ติดกันอีกด้วย ขึ้นตรงกับคณะกรรมการหมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ
เขาคาดไม่ถึงว่าสองคนนี้จะพยายามเล่นตลกกับเขา
แต่ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าผลลัพธ์จะพลิกผันจนทำให้พวกมันต้องติดคุกซะเอง
สมน้ำหน้าแล้ว
"พันโทเฟิง ข้างนอกอากาศค่อนข้างหนาว เข้าไปคุยกันในห้องประชุมคณะกรรมการหมู่บ้านดีกว่าครับ" ซูอี้ชวนทุกคนเมื่อเห็นว่าพวกเขายังยืนตากลมหนาวกันอยู่
ได้ยินดังนั้น พันตรีหญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พูดแทรกขึ้นมา
"ผู้อำนวยการซูคะ ขอเราทดสอบประสิทธิภาพคอนกรีตของคุณก่อนได้ไหมคะ?"
"เราขอใช้พื้นที่ของคณะกรรมการหมู่บ้านทดสอบสักหน่อย!"
ซูอี้พยักหน้า
"เชิญทดสอบได้เลยครับ ไม่เป็นไรหรอก หลังจากทดสอบเสร็จแล้วจะได้คุยธุระกันง่ายขึ้น"
เมื่อได้รับอนุญาต พันตรีหญิงก็คว้าปืนไรเฟิลรุ่น 191 มาจากทหารนายหนึ่ง
เธอขึ้นลำกล้องอย่างชำนาญ จากนั้นก็รัวกระสุนใส่พื้นดินที่อยู่ห่างออกไปชุดใหญ่
ทันใดนั้น ประกายไฟก็แตกกระจากไปทั่วพื้น กระสุนทั้งหมดกระแทกเข้ากับผิวหน้าคอนกรีตแล้วแฉลบออกไป
ซูอี้ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ มุมปากกระตุก... พระเจ้าช่วย นี่ทดสอบกันดิบเถื่อนแบบนี้เลยเหรอ?
หลังจากหมดแม็กกาซีน ทุกคนก็รีบวิ่งเข้าไปตรวจสอบพื้นดิน และพบว่ามันไม่มีความเสียหายใดๆ เกิดขึ้นเลย
แม้แต่รอยขีดข่วนก็ไม่ปรากฏบนพื้น ผิวหน้ายังคงเรียบเนียนอย่างน่าเหลือเชื่อ
"ฮู่ว!"
ทุกคนสูดหายใจเข้าลึกพร้อมกัน พวกเขาไม่คิดว่าพื้นจะแข็งแกร่งขนาดนี้
ถ้าเป็นคอนกรีตทั่วไป ป่านนี้คงพรุนเป็นรังผึ้งไปแล้ว
ถ้าเอาวัสดุชิ้นนี้ไปทำเกราะกันกระสุน มันจะใช้แทนแผ่นเซรามิกได้เลยไหมนะ?
พันโทเฟิงดูตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นผลลัพธ์
"เอาซีโฟร์มา..."
สิ้นคำสั่ง ทหารนายหนึ่งก็เดินออกมาพร้อมกับก้อนระเบิดสีเหลืองและทำการติดตั้งเชื้อปะทุอย่างคล่องแคล่ว
ซูอี้ถึงกับอ้าปากค้างเมื่อเห็นฉากนี้
เดิมทีเขาคิดจะห้าม แต่สายตาก็กลอกไปมาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหยุดการกระทำนั้นไว้
เขาจ้องมองทหารติดตั้งระเบิดซีโฟร์กับตา
จากนั้น ทุกคนก็ถอยร่นออกมาอยู่ในระยะปลอดภัย สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ระเบิดบนพื้นดินเบื้องหน้า
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างพร้อมแล้ว พันโทเฟิงก็ออกคำสั่งทันที
"จุดระเบิด!"
ทหารที่อยู่ข้างกายเมื่อได้ยินคำสั่ง ก็กดปุ่มจุดชนวนอย่างไม่ลังเล