บทที่ 15 พลังพิเศษที่ตื่นขึ้นอย่างต่อเนื่อง

บทที่ 15 พลังพิเศษที่ตื่นขึ้นอย่างต่อเนื่อง

สายตาของทั้งสามคนมองมาที่เชินจวินอู่ประหนึ่งจะบอกว่า 'นี่คือวิธีที่นายปฏิบัติกับภรรยาหรือ?'

ใครที่ได้เป็นภรรยาของนาย คงต้องถือว่าโชคร้ายซ้ำซ้อนไปถึงแปดชาติแน่ๆ!

เชินจวินอู่ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

เขาเช็ดคราบเลือดออกจากปลายมีด มือไม้สั่นเทาด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ

'ความสุขของฉัน พวกนายไม่มีวันเข้าใจหรอก'

'มันสำคัญยิ่งกว่าเมียเสียอีก'

'ฉันฆ่าได้ แต่พวกนายห้ามฆ่าเด็ดขาด'

ติ๊ง!

[ยินดีด้วย โฮสต์สังหารราชาอสูรระดับ 4 'งูหลามปีกวายุ' สำเร็จ ได้รับบัญญัติศัพท์ใหม่:]

[ท่าร่างมังกรงู (มหากาพย์)]

[พายุทอร์นาโด (มหากาพย์)]

[กลืนกินสรรพสิ่ง (ตำนาน)]

เยี่ยม! เยี่ยมยอดจริงๆ!

สมกับที่เป็นราชาอสูร มันดรอปบัญญัติศัพท์ระดับมหากาพย์ถึงสองอย่าง และระดับตำนานอีกหนึ่งอย่าง นี่มันโชคหล่นทับชัดๆ

สุดยอด!

สุดยอด!

สุดยอดไปเลย!

"ระบบ ติดตั้ง!"

เชินจวินอู่ระงับความตื่นเต้นแล้วสั่งติดตั้งบัญญัติศัพท์ทันที

ติ๊ง!

[ตรวจสอบพบว่า 'พายุทอร์นาโด (มหากาพย์)' ของโฮสต์ เป็นบัญญัติศัพท์ประเภทธาตุ ทำการปลุกพลังพิเศษที่สองของโฮสต์: พลังธาตุลม]

[ตรวจสอบพบว่า 'กลืนกินสรรพสิ่ง (ตำนาน)' ของโฮสต์ เป็นบัญญัติศัพท์ประเภทธาตุ ทำการปลุกพลังพิเศษที่สามของโฮสต์: พลังแห่งการกลืนกิน]

[โฮสต์ติดตั้งบัญญัติศัพท์ 'ท่าร่างมังกรงู (มหากาพย์)' สำเร็จ]

[ได้รับความสามารถในการเคลื่อนที่ของงูหลามปีกวายุ สัตว์มีกระดูกสันหลังที่เคลื่อนไหวด้วยลำตัว]

ติ๊ง!

[ยินดีด้วย! โฮสต์ปลุกพลังธาตุลมสำเร็จ ได้รับทักษะพรสวรรค์ 1 อย่าง: พายุทอร์นาโด]

[ยินดีด้วย! โฮสต์ปลุกพลังแห่งการกลืนกินสำเร็จ ได้รับทักษะพรสวรรค์ 2 อย่าง: กลืนกินสรรพสิ่ง และ กลืนกินย่อยสลาย]

กำไรมหาศาล

แม้จะต้องเสียเนื้อของเจียวเกล็ดทองไปเกือบหมดและมุกวิญญาณระดับ 6 ไปหนึ่งเม็ด แต่การได้ปลุกพลังพิเศษเพิ่มขึ้นมาถึงสองสายก็นับว่าคุ้มค่าอย่างยิ่ง

โดยเฉพาะทักษะ [กลืนกินสรรพสิ่ง]

มันจะช่วยให้เชินจวินอู่ดูดซับมุกวิญญาณเพื่อบำเพ็ญเพียรได้รวดเร็วขึ้นเป็นสิบเท่า หรืออาจจะหลายสิบเท่า

นี่คือตัวช่วยในการฝึกตนที่ท้าทายสวรรค์อย่างแท้จริง

หลังจากยืนอึ้งอยู่นาน

ผู้บัญชาการกู้ฉางเฟิงก็เข้าใจสถานการณ์ทันที เขาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ไอ้เด็กแสบ ร้ายกาจไม่เบานะเรา..."

"ฉันอุตส่าห์รีบบึ่งมาจากในเมืองเพื่อมาช่วยแก แกแบ่งมุกวิญญาณระดับ 4 มาเป็นของกำนัลแสดงความเคารพให้ฉันสักหน่อยคงไม่มากเกินไปใช่ไหม?"

"มาช่วยผม?"

เชินจวินอู่ชะงักไปเล็กน้อย

"ก็แน่สิ"

กู้ฉางเฟิงถลึงตาใส่ "ไอ้เจ้าเซียวเลี่ยบอกว่า ถ้าฉันไม่ออกมาตามหาแกด้วยตัวเอง คนในหน่วยกล้าตายของพวกมันจะลาออกกันหมด"

เชินจวินอู่รู้สึกซาบซึ้งใจ

ทหารช่างเป็นอาชีพที่น่าเชื่อถือที่สุดจริงๆ

ทว่า...

มุกวิญญาณระดับ 4 เม็ดนี้ เขาให้ใครไม่ได้เด็ดขาด เขาพยักหน้าแล้วตอบว่า "ขอบคุณครับผู้บัญชาการกู้ มันเป็นเรื่องที่สมควรกระทำ!"

"ฮ่าๆ เป็นเด็กดีนี่นา!"

กู้ฉางเฟิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

เชินจวินอู่ยิ้มแล้วรีบควักมุกวิญญาณของราชาอสูรระดับ 4 ออกมา

แต่ทว่า...

ทันทีที่หยิบออกมา เชินจวินอู่กลับยัดทั้งมุกวิญญาณและ 'ดาบผ่าเมฆา' เข้าไปในแหวนมิติของตัวเองหน้าตาเฉย

"แกกวนประสาทฉันหรือเปล่าไอ้หนู?"

กู้ฉางเฟิงหน้าตึงขึ้นมาทันที

"ผู้บัญชาการกู้พูดอะไรแบบนั้นครับ?"

"ผมซาบซึ้งในบุญคุณท่านจะตายไป จะกล้ากวนประสาทท่านได้ยังไง?"

เชินจวินอู่เลิกคิ้วขึ้น แล้วชี้ไปที่เฉาเทียนอวี่ทันที "ท่านช่วยผม แล้วผมก็ช่วยหมอนั่น"

"เดี๋ยวผมจะไปเอามุกวิญญาณระดับ 4 จากเขามาให้ผู้บัญชาการกู้เอง นักเรียนจนๆ อย่างผมจะมีปัญญาที่ไหนไปหามุกวิญญาณระดับ 4 มาครอบครองได้ล่ะครับ?"

"แก... แกเนี่ยนะ?"

กู้ฉางเฟิงโกรธจนหัวเราะไม่ออก

เขาอยากได้มุกวิญญาณของราชาอสูรระดับ 4 ที่เชินจวินอู่เพิ่งเก็บไปต่างหาก ไม่ใช่มุกวิญญาณดาดๆ ทั่วไป

ที่แท้รับปากดิบดี... ก็เพื่อเล่นลิ้นกับเขาเนี่ยนะ!

"ผู้บัญชาการกู้โกรธทำไมครับ?"

"ท่านพูดเองว่ารีบมาจากในเมืองเพื่อช่วยผม ผมก็ต้องหามุกวิญญาณระดับ 4 มาตอบแทนท่านสิ"

เชินจวินอู่ทำหน้าจริงจัง "ผมไม่มี แต่เจ้าสัวน้อยนั่นมีแน่ ท่านอยากได้ธาตุอะไร หมอนั่นมีหมด เดี๋ยวผมไปเอามาให้เดี๋ยวนี้แหละ!"

หน้าด้าน

หน้าด้านที่สุด!

หลินซวงกลั้นขำไม่ไหวจนต้องหลุดหัวเราะออกมา

"แกร้ายมากไอ้หนู ฉันยอมใจเลย!"

กู้ฉางเฟิง ในฐานะแม่ทัพใหญ่ผู้ดูแลเขต จะให้ไปยืนเถียงกับเชินจวินอู่ก็ดูจะเสียศักดิ์ศรีเกินไป ได้แต่ยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี

ด้วยมุกวิญญาณเม็ดนี้

พลังจิตของเชินจวินอู่อาจทะลวงเข้าสู่ระดับ 3 หรือเผลอๆ อาจถึงระดับ 4 ได้ในเวลาสั้นๆ ซึ่งก็นับเป็นเรื่องดี

ที่สำคัญที่สุด

เขาไม่อาจล่วงเกินชายชราที่หนุนหลังเชินจวินอู่คนนั้นได้

รองผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมชางอวิ๋นถูกสังหารโดยไม่กระพริบตา การลงมือที่เด็ดขาดขนาดนั้น...

เขาแตะต้องไม่ได้จริงๆ

ส่วนเฉาเทียนอวี่ที่อ่อนระโหยโรยแรงจนแทบจะถ่มน้ำลายไม่ไหว ก็พูดไม่ออกกับการกระทำของเชินจวินอู่เช่นกัน

ช่างคำนวณเก่งเหลือเกินนะ

เสียดายที่แกไม่ได้ไปเป็นนักบัญชี

...

ไม่นานนัก

ทีมเจ้าหน้าที่หน่วยจินอีก็เดินทางมาถึง และรีบทำเปลหามชั่วคราวเพื่อลำเลียงเฉาเทียนอวี่และเฟิงฟานอวี่กลับเข้าเมือง

ขณะกำลังเตรียมตัวกลับ

หลินซวงกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วอุทานขึ้น "ผู้บัญชาการกู้ แย่แล้วค่ะ เชินจวินอู่หายตัวไปอีกแล้ว"

"อะไรนะ?"

บนเปลหาม เฉาเทียนอวี่ที่นอนปางตายอยู่ จู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมานั่ง

หลินซวงมองเขาด้วยความแปลกใจ "อาการบาดเจ็บดีขึ้นแล้วเหรอ?"

"ฉ... ฉัน..."

ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างเฉาเทียนอวี่ แต่หัวใจของเขาเจ็บปวดยิ่งกว่า เขาตะโกนเสียงแหบแห้ง "ไอ้... ไอ้เด็กเวรนั่น... มันเอามีดสั้นระดับตำนาน 'ดาบผ่าเมฆา' ของฉันไปด้วย!"

เมื่อได้ยินดังนั้น

กู้ฉางเฟิงและหลินซวงต่างหันมาสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย

มิน่าล่ะ เชินจวินอู่ถึงได้แอบชิ่งหนีไปเงียบๆ ที่แท้ก็ขโมยอาวุธของคฤหาสน์ศาสตราวุธเทพไปนี่เอง

ใจกล้าจริงๆ

แถมยังโลภมากอีกด้วย

หัวใจของเฉาเทียนอวี่เหมือนถูกบิดคั้น เขาร้องไห้ไม่ออก ได้แต่คร่ำครวญ "ผู้บัญชาการกู้...? พี่สาวหลินซวง...?"

หลินซวงรู้จักเฉาเทียนอวี่มาตั้งแต่เด็ก

เธอได้แต่ยิ้มแห้งๆ ให้

ของที่ตกไปอยู่ในมือเชินจวินอู่แล้ว คิดว่าจะเอาคืนมาได้ง่ายๆ งั้นหรือ?

หมอนั่นน่ะ...

เพื่อสมบัติแล้ว ถึงขนาดกล้ายุให้ตาเฒ่าหยางคงเสวียนไปหาสาวๆ มานวดเท้า แล้วจะมีอะไรที่เขาทำไม่ได้อีก?

กู้ฉางเฟิงไม่กล้าตอบรับ

เขาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

"อ๊าก!"

"ไอ้เด็กนรก ไอ้ตัวซวย ฉันไปรู้จักกับแกได้ยังไงเนี่ย!"

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทุกคน เฉาเทียนอวี่ก็เข้าใจได้ทันที

ไอ้เด็กบ้านั่นต้องมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาแน่ๆ

นั่นมันอาวุธระดับตำนานชิ้นเดียวของเขาเลยนะ!

ยังไม่ทันได้ใช้ฝึกซ้อมเลยด้วยซ้ำ ก็โดนขโมยไปเสียแล้ว!

...

อีกด้านหนึ่ง

เชินจวินอู่กระโดดโลดเต้นฮัมเพลงอย่างมีความสุข มุ่งหน้ากลับเข้าสู่ประตูทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองชางอวิ๋น

เขาแจ้งข่าวความปลอดภัยให้เซียวเลี่ยทราบ

จากนั้นเชินจวินอู่ก็ยืมรถมอเตอร์ไซค์วิบากของกองทัพจากค่าย ขี่มุ่งหน้าตรงไปยังชุมชนแออัดสวนฝูอัน

มอเตอร์ไซค์วิบากของทหาร

ตัวถังเบา เครื่องยนต์แรง

ในยุคที่พื้นที่ป่าตัดขาดการคมนาคมระหว่างเมืองใหญ่

มอเตอร์ไซค์วิบากแบบนี้คือยานพาหนะที่ดีที่สุดในการเดินทางข้ามพื้นที่ทุรกันดาร สัตว์กลายพันธุ์ทั่วไปแทบจะตามไม่ทัน

แม้จะเจอทางลาดชัน ก็ยังสามารถใช้พละกำลังของผู้ฝึกยุทธ์บังคับให้กระโดดข้ามไปได้ เป็นของดีที่หาซื้อไม่ได้ด้วยเงิน

เมื่อเขากลับมาถึงบ้าน ฟ้าก็เกือบสางแล้ว

ในเมืองยังไม่มีสัญญาณเตือนภัยคลื่นสัตว์อสูรดังขึ้น

สันนิษฐานได้ว่า ผู้นำของคลื่นสัตว์อสูร 'ระดับหายาก' ในชาติที่แล้ว ก็คืองูหลามปีกวายุตัวนี้ และจุดประสงค์ของมันคือการล่าเฟิงฟานอวี่ที่มีสายเลือดฟีนิกซ์

ตอนนี้เมื่อมันตายไปแล้ว ขาดราชานำทัพ คลื่นสัตว์อสูรจึงไม่เกิดขึ้น

ถือเป็นโชคดีในโชคร้าย

เชินจวินอู่เดินผ่านทางเข้าที่แคบจนเดินสวนกันได้แค่สองคน กลับมาถึงบ้านขนาด 20 ตารางเมตรที่มีเพียงเตียงนอนหนึ่งเตียงและครัวง่ายๆ ดวงตาของเขาพลันร้อนผ่าว

นี่คือสมบัติชิ้นสุดท้ายที่แม่ทิ้งไว้ให้ บ้านที่แลกมาด้วยการทำงานแลกเงินจากการดื่มเหล้า

แต่แม่กลับไม่มีโอกาสได้สุขสบายในบ้านหลังนี้ได้นานนัก

"แม่ครับ แม่สบายดีไหมอยู่บนสวรรค์?"

"หนี้แค้นที่เชินเฉวียนหักหลังแม่ และตระกูลเชินที่รังแกแม่ ผมจะตามทวงคืนให้แม่ทีละบัญชี... แม่พูดถูก ในตระกูลเชินไม่มีคนดีแม้แต่คนเดียว... ผมเสียใจจริงๆ พวกมันไม่คู่ควรเลยสักนิด!"

เชินจวินอู่หยิบรูปถ่ายขาวดำจากหัวเตียงขึ้นมา กอดแนบหน้าอกอย่างทะนุถนอม จนกระทั่งอารมณ์ค่อยๆ สงบลง

หลังจากหลับสนิทไปตื่นหนึ่ง เขาก็ลุกขึ้นมา

เชินจวินอู่นำมุกวิญญาณระดับ 4 ของราชาอสูรงูหลามปีกวายุออกมาทันที

พลังธาตุลม

พลังแห่งการกลืนกิน

ทั้งสองอย่างได้มาจากบัญญัติศัพท์ที่ดรอปจากงูหลามปีกวายุ

การใช้มุกวิญญาณของมันเพื่อเสริมสร้างความสามารถ ย่อมให้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดและการพัฒนาที่รวดเร็วที่สุด

สำหรับประเภทที่แตกต่างกัน

หรือมุกวิญญาณที่มีธาตุขัดแย้งกัน

ผู้มีพลังพิเศษสามารถดูดซับได้ก็จริง แต่อย่างมากที่สุดก็จะดูดซับพลังได้เพียงหนึ่งหรือสองในสิบส่วนเท่านั้น

ดังนั้น

คนส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะขายมุกวิญญาณที่ตนใช้ไม่ได้ แล้วนำเงินไปซื้อมุกวิญญาณที่มีประเภทและธาตุตรงกับตนเองมาใช้ในการบำเพ็ญเพียรแทน