บทที่ 4: ยุยงปลุกปั่น
บทที่ 4: ยุยงปลุกปั่น
ผู้อาวุโสห้า: ข้าควรขอบคุณเจ้าจริงๆ สินะ!
หลี่ไป๋ตกใจจนทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี สักพักเขาก็เรอออกมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว จนเกือบจะมีฟองอากาศลอยออกมาจากจมูก
"พรืด!" หลานเยว่กลั้นขำไม่อยู่ รีบหยิบหินบันทึกวิญญาณออกมาถ่ายภาพใบหน้าของศิษย์พี่ในระยะประชิดเก็บไว้ทันที
[ศิษย์พี่ตลกชะมัด ไม่รู้คนแต่งคิดอะไรถึงกำหนดให้ศิษย์พี่เป็นตัวร้าย! มีตัวร้ายที่น่ารักขนาดนี้ด้วยเหรอ?]
ตัวร้าย?
หลี่ไป๋เกาหัวแกรกๆ อย่างมึนงง ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคำคำนี้นัก
ทว่าความคิดในใจของหลานเยว่ก็เปลี่ยนเรื่องไปอย่างรวดเร็ว หันไปสนใจเรื่องซุบซิบของเจ้าสำนักแทน
"ศิษย์พี่ เดี๋ยวพวกเราค่อยคุยกันเบาๆ นะ ตรงนี้คนเยอะเกินไป" หลานเยว่กระซิบกระซาบอยู่ข้างๆ
หลี่ไป๋สัมผัสได้ถึงกระแสจิตที่ซ่อนเร้นนับไม่ถ้วนรอบกายจนหนังศีรษะชาวาบ พลางคิดในใจว่า 'ก็ใช่น่ะสิ คนเยอะจริงๆ สัมผัสวิญญาณของทุกคนพุ่งเป้ามาที่นี่ มีแค่ศิษย์น้องคนเดียวที่ยังไม่รู้ร้อนรู้หนาว'
"เอ่อ ศิษย์น้อง หรือว่าเจ้าจะไม่พูดแล้วดีกว่าไหม" เขาเสนอเสียงอ่อย
"หือ?" หลานเยว่กำลังง่วนอยู่กับการค้นหาเรื่องชาวบ้านจึงได้ยินไม่ถนัด
"ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร ศิษย์น้องเชิญต่อเลย ต่อเลย" หลี่ไป๋ส่ายหน้าพัลวัน เขาไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว กลัวว่าขืนพูดมากไป อาจารย์จะยิ่งถูกแฉเรื่องน่าอายออกมาอีก
ถึงตอนนั้นเขาคงอยากจะร้องไห้ แต่ก็ไม่รู้จะไปร้องที่ไหนดี
[จะดูเรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังระหว่างเจ้าสำนักกับคู่ปรับเก่าก่อน หรือจะดูตำแหน่งของนางเอกก่อนดีนะ?]
หลานเยว่ลังเลใจเป็นที่สุด นางรู้สึกว่าเรื่องเผือกของเจ้าสำนักนี่มันแซ่บจริงๆ!
ตอนที่อ่านนิยาย เรื่องพวกนี้ไม่ได้ถูกเขียนไว้ ส่วนใหญ่บรรยายแต่การเติบโตของกลุ่มพระเอกนางเอก นึกไม่ถึงเลยว่าระบบนินทาทั่วสามภพจะทรงพลังขนาดนี้
เสียดายอยู่อย่างเดียว แม้จะมีเรื่องชาวบ้านและแตงสดใหม่ให้กินเพียบ แต่การเปิดดูแต่ละทีต้องใช้พลังวิญญาณ
และนางเพิ่งจะผ่านขั้นดึงปราณเข้าสู่ร่าง พลังวิญญาณที่มีจึงน้อยนิดจนน่าสงสาร
วันนี้แค่พลิกดูเรื่องชาวบ้านไปสองเรื่อง นางก็เริ่มเวียนหัวแล้ว
บ้าจริง ดูท่าคงต้องตั้งใจบำเพ็ญเพียรเสียแล้ว ไม่อย่างนั้นต่อไปคงไม่มีแรงเผือกเรื่องชาวบ้านแน่!
สำหรับสาวน้อยผู้รักการกินแตงเป็นชีวิตจิตใจ เรื่องนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด!
[ช่างเถอะ ดูตำแหน่งของ 'นู่เอ๋อ' ก่อนดีกว่า นู่เอ๋อน่าสงสารจริงๆ ฮือออ... ระบบ สรุปตอนนี้แม่นางเอกของข้าอยู่ที่ไหน?]
หลานเยว่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามระบบในใจ นางไม่ได้คาดหวังว่าระบบจะตอบกลับ
ตั้งแต่ผูกจิตกับระบบนี้ นางมักจะคุยกับตัวเองฝ่ายเดียว เจ้าระบบแทบไม่เคยตอบโต้ จนนางเริ่มปลงตกแล้ว
แต่ทว่า วินาทีต่อมา...
[ระบบ: อีกเดี๋ยว นางเอกกำลังถูกรังแกอยู่ที่เขาหลัง เบาะแสจะปรากฏในไม่ช้า]
หลานเยว่: "!!!!"
[ระบบ ที่แท้เจ้าก็มีชีวิตเหรอเนี่ย! ร้ายกาจจริงๆ ในที่สุดก็ยอมพูดสักที]
[ระบบ: ถ้าข้าไม่มีชีวิต แล้วเจ้าจะกินแตงได้เรอะ? เจ้าขาดข้าได้หรือไง? (▼ヘ▼#)]
[ระบบ เจ้าพูดถูก ข้าขาดเจ้าไม่ได้จริงๆ!]
หลานเยว่โผเข้ากอดก้อนขนสีเหลืองกลมดิกในห้วงจิตแล้วจูบฟอดใหญ่
ระบบ... ระบบนิ่งค้างไปเลย ราวกับเครื่องรวน
[จริงสิ เมื่อกี้คุยถึงไหนแล้วนะ? นู่เอ๋อของข้าไปถึงเขาหลังแล้ว เชี่ย! นางเอกไปถึงตั้งแต่เมื่อไหร่?]
หลานเยว่ตกใจจนแทบกระโดด นางรอคอยกลุ่มตัวเอกมาตั้งนาน ในที่สุดคนแรกก็มาถึงเสียที!
[น่าเสียดาย ข้าเหาะกระบี่ไม่เป็น ต่อให้ไปก็คงเป็นได้แค่ตัวประกอบรับกระสุน...]
หลานเยว่ขมวดคิ้วด้วยความกังวลสุดขีด
[เฮ้อ ไม่รู้เมื่อไหร่เจ้าสำนักจะรู้ตัว หรือต้องรอให้นางเอกโดนทรมานไปสักพักเหมือนในนิยาย? แบบนั้นนู่เอ๋อคงน่าสงสารแย่! เอ๊ะ เดี๋ยวนะ เจ้าสำนักล่ะ? เจ้าสำนักหายไปไหนแล้ว?]
นางหันกลับไปมอง พบว่าเจ้าสำนักที่เคยนั่งอยู่บนประธานอาสน์หายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสรอบข้างก็หายไปหลายคน
คาดว่าคงไปจัดการธุระสำคัญกระมัง ได้ยินว่าวันๆ เจ้าสำนักมีเรื่องให้จัดการมากมาย ทั้งเรื่องสากกะเบือยันเรือรบ ยุ่งยิ่งกว่าครูประจำชั้นสมัยมัธยมของนางเสียอีก
ระบบเงียบไปแล้ว ระบบกินแตงที่ไม่ได้กินแตง แถมตัวนางก็เป็นแค่ไก่อ่อนที่แม้แต่วิชาควบคุมกระบี่ยังทำไม่ได้ คงไปช่วยนางเอกไม่ไหว หลานเยว่ได้แต่นั่งเท้าคางมองดูคนตีกันข้างล่างอย่างเบื่อหน่าย
[การประลองยุทธ์นี่ดูขอไปทีจัง หรือเพราะเจ้าสำนักไม่อยู่ พวกเขาเลยไม่อยากแสดงฝีมือกันแล้ว?]
เสียงในใจที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำเอาคนที่กำลังประลองอยู่บนเวทีแทบกระอักเลือด
หมายความว่ายังไงที่ว่าเจ้าสำนักไม่อยู่แล้วไม่อยากแสดงฝีมือ? ไม่ใช่โว้ย! เป็นเพราะแตงที่เจ้าปล่อยออกมามันหวานฉ่ำจนพวกข้าอดใจฟังไม่ได้ต่างหาก!
เจ้าสำนักกับพระบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนเหนือเจอกันได้ยังไง? พวกเขาก็อยากฟังตำนานรักแรงแค้นต่อเหมือนกันนะ!
ไหนๆ เจ้าสำนักก็ไม่อยู่แล้ว เจ้าจะไม่แอบส่องเรื่องลับๆ ของเจ้าสำนักต่อหน่อยเหรอ?
[แปลกจัง ทำไมการต่อสู้บนเวทีถึงดูอ่อนปวกเปียกเหมือนคนไม่ได้กินข้าว หรือว่าเมื่อคืนพวกเขาจะหักโหมหนักเกินไป?]
สิ้นเสียงความคิดนี้ เหล่าผู้อาวุโสจำนวนมากก็เหาะลงมา จ้องมองไปยังลานประลองด้วยสายตาเคร่งขรึม
ภายใต้สายตากดดันของเหล่าผู้อาวุโส คนบนเวทีไม่กล้าออมมืออีกต่อไป รีบเข้าปะทะกันอย่างดุเดือดทันที
[ว่าแล้วเชียว นี่สิถึงจะเป็นระดับปกติของพวกศิษย์พี่ เมื่อกี้ข้าคงยังไม่ตื่นดีเลยตาฝาดไปเองแน่ๆ]
หลานเยว่หาวหวอดพลางวิจารณ์ในใจ
กลุ่มคนบนเวที: "..."
แม้จะรู้ว่าศิษย์น้องกำลังชม แต่ทำไมอารมณ์มันช่างซับซ้อนบอกไม่ถูก
"ศิษย์พี่ชุดน้ำเงินคนนั้น ฮุกซ้ายเลย! จัดการตอนเขาล้มนั่นแหละ!"
"ศิษย์พี่หญิงคนสวยที่ถือร่ม ตอนเรียกฝนทิพย์แอบผสมเครื่องปรุงลงไปหน่อยสิ! แบบนั้นอย่าว่าแต่คู่ต่อสู้เลย ล้มกันทั้งบางแน่! มาถึงขั้นนี้แล้ว งัดไม้ตายออกมาใช้เถอะ!"
"ศิษย์พี่ชุดดำอีกคน เข็มเงินของพวกเรานอกจากรักษาคนแล้ว ยังใช้เป็นอาวุธลับซัดใส่คนได้นะ..."
"..."
ลานประลองมีทั้งหมดห้าแห่ง หลานเยว่ยุยงปลุกปั่นไปเกือบครบทุกเวที จนผู้อาวุโสที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่รอบๆ พบว่าเหล่าศิษย์ที่เมื่อครู่ยังประลองกันอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นดุดันอำมหิต
บ้างก็ซ่อนเข็ม บ้างก็วางยาพิษในสายฝน บ้างก็ต่อยทีเอาให้ตาย
แต่ละคนโหดเหี้ยมยิ่งกว่ากัน
เหล่าผู้อาวุโสได้แต่แอบกางม่านพลังป้องกันเพิ่มอีกชั้นให้แก่เวทีเหล่านั้นอย่างเงียบๆ แล้วถอยห่างออกมาอีกสองสามก้าว
พวกเขามองดูเหล่าศิษย์ที่สู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายในม่านพลัง แล้วหันไปมองหลานเยว่ที่กำลังนั่งหาวอยู่ไม่ไกล อารมณ์ของพวกเขายิ่งซับซ้อนหนักเข้าไปอีก
ดูเหมือนว่าแม้แม่หนูคนนี้พรสวรรค์ด้านการบำเพ็ญเพียรจะไม่เท่าไหร่ แต่ฝีปากนี่สิเหลือร้ายนัก! แค่คำยุแยงไม่กี่คำ ก็เปลี่ยนบรรยากาศของลานประลองไปได้ขนาดนี้
ได้ผลดีกว่าพวกเขายืนเฝ้ามาทั้งเช้าเสียอีก
เหล่าผู้อาวุโสกำลังยืนอึ้ง แล้วพวกเขาก็หันกลับไปมองอีกครั้ง
โอ้โห เจ้าตัวแสบคนนี้ดันนั่งสัปหงกอยู่ข้างๆ ผู้อาวุโสห้า มือยังกำหนวดเคราของเขาไว้แน่น แล้วก็หลับปุ๋ยไปเสียแล้ว ท่าทางว่าง่ายน่าเอ็นดูนั้น ไร้ซึ่งร่องรอยของความแสบสันและการยุยงปลุกปั่นเมื่อครู่นี้โดยสิ้นเชิง