บทที่ 1: "เพชฌฆาต" จากโลกตะวันออก

เมืองปอร์โต ประเทศโปรตุเกส

ศูนย์ฝึกซ้อมสโมสรบัววิสตา (Boavista F.C.)

สายลมเดือนพฤศจิกายนจากมหาสมุทรแอตแลนติกหอบเอาละอองฝนอันหนาวเหน็บพัดกระหน่ำใส่ผืนหญ้าอันทรุดโทรมของสนามซ้อมทีมบีราวกับแส้ที่ฟาดลงมา

"เฮ้ย! ไอ้หนูผิวเหลือง! แกมาเล่นบอลหรือมาเล่นตลกคาเฟ่กันแน่วะ?"

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังระเบิดขึ้นจากข้างสนาม

บนสังเวียนผืนหญ้า หลินหยวนในเสื้อกั๊กฝึกซ้อมสีเทาตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากบ่อโคลน ยกมือปาดคราบดินออกจากใบหน้า เมื่อครู่เพื่อนร่วมทีมจ่ายบอลขวางสนามมาให้อย่างง่ายๆ แต่บอลกลับกระดอนห่างจากเท้าเขาไปถึงสามเมตร พุ่งตรงไปเข้าเท้ากองหน้าฝ่ายตรงข้าม

หากเขาไม่ไหวตัวทันแล้วเอาตัวเข้าไปขวางทางยิงไว้ ประตูนั้นคงเสียไปอย่างแน่นอน

"บ้าเอ๊ย การจับบอลจังหวะแรกเข้าขั้นหายนะเลย" ที่ข้างสนาม ปาเชโก หัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมบีขมวดคิ้วพลางปิดสมุดจด "ร่างกายแข็งแกร่งระดับท็อป แต่เทคนิคแบบนี้... ห่วยกว่าเด็กชุดยู 15 ของเราเสียอีก เอเยนต์คนนั้นทำฉันเสียเวลาจริงๆ"

ปาเชโกหันไปบอกผู้ช่วยโค้ช "ไปบอกเขาว่าจบการทดสอบฝีเท้าแค่นี้ บัววิสตาอาจจะไม่ใช่ยักษ์ใหญ่อย่างปอร์โต แต่เราก็ไม่ใช่สถานสงเคราะห์"

ในสนาม การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป

คู่แข่งมองหลินหยวนเป็น "ขนมกรุบ" ไปเสียแล้ว ริคาร์โด ปีกผมบลอนด์ฝั่งตรงข้ามจงใจชะลอความเร็วเมื่อได้รับบอล เขาทำท่าสับขาหลอกต่อหน้าหลินหยวนด้วยแววตาดูแคลน

หมอนี่คือริคาร์โด ดาวรุ่งที่ฟอร์มตกจนถูกส่งลงมาจากทีมชุดใหญ่ มีจุดเด่นที่เทคนิคอันแพรวพราว

"ไง กังฟูจีน?" ริคาร์โดเขี่ยบอลลอดหว่างขาตัวเองไปมา พลางเอ่ยปากแซวด้วยภาษาอังกฤษกระท่อนกระแท่น "ได้ข่าวว่านักเตะที่นั่นต้องยัดเงินโค้ชถึงจะติดทีมชาติเหรอ? งั้นแกคงจนกรอบเลยสิท่า ถึงได้จับบอลไม่เป็นสับปะรดแบบนี้"

รูม่านตาของหลินหยวนหดเกร็งวูบ

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเข็มร้อนๆ ที่ทิ่มแทงลงกลางใจ กระตุ้นความทรงจำอันเจ็บปวดที่สุดเมื่อสามเดือนก่อนลึกสุดใจ

ณ ศูนย์ฝึกเยาวชนระดับมณฑลแห่งหนึ่งในจีน

"เสี่ยวหลิน ร่างกายเอ็งดีใช้ได้ มีอนาคตไกล" โค้ชทีมเยาวชนทีมชาติร่างลงพุงพ่นควันบุหรี่เป็นวง พลางเคาะรายชื่อในมือเล่น "แต่เอ็งก็รู้นี่ว่าโควตาไปฝึกยุโรปมันมีจำกัด... ว่าไง ไม่คิดจะแสดง 'น้ำใจ' หน่อยเหรอ?"

เวลานั้น หลินหยวนในวัย 18 ปีมองซองเปล่าบนโต๊ะที่สื่อความหมายชัดเจน พลางนึกถึงพ่อแม่ที่ต้องไปล้างจานในร้านอาหารที่โปรตุเกสเพื่อส่งเสียความฝันของเขา เลือดลมพลันแล่นพล่านขึ้นหน้า

"น้ำใจพ่องมึงสิ!"

หมัดเสยปลายคางกระแทกจมูกโค้ชจนหักสะบั้น และมันก็ทำลายอนาคตในประเทศของเขาจนพังยับเยินเช่นกัน

โทษแบนตลอดชีวิต ประกาศประณามไปทั่ววงการ...

ภาพความจริงตรงหน้ากลับคืนมา

ริคาร์โดเห็นหลินหยวนยืน "เหม่อ" ก็เบ้ปาก เตรียมจะแตะบอลอ้อมตัวเพื่อฉีกหนีเสาไม้ต้นนี้ไปดื้อๆ ด้วยท่าแตะแล้ววิ่งอ้อม (Knock-on) อันน่ารังเกียจ

"ผ่านละนะ!" ริคาร์โดเร่งความเร็วพุ่งตัวออกไป

ลูกบอลกลิ้งผ่านข้างตัวหลินหยวน

ร่างของริคาร์โดกำลังจะตามไปติดๆ

ในจังหวะที่ทุกคนคิดว่าหลินหยวนโดนฉีกกระชากหายห่วง เด็กหนุ่มจากตะวันออกผู้เงียบขรึมก็ขยับตัว

เขาไม่ได้กลับตัววิ่งไล่กวด เพราะรู้ดีว่าตัวเองกลับตัวช้า

แต่เขาเลือกทำในสิ่งที่ทำให้ทุกคนขนลุกซู่—

หลินหยวนเอียงตัว ลดไหล่ลง เกร็งกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวจนแน่นปึ้ก ราวกับเสือดำที่กำลังตะครุบเหยื่อ เขาพุ่งกระแทกด้านข้างเข้าใส่ริคาร์โดที่กำลังวิ่งมาเต็มสปีด!

นี่ไม่ใช่การสกัดบอล

แต่มันคือการฆาตกรรม

"ตูม!!!"

เสียงกล้ามเนื้อปะทะกันดังลั่นสนามจนน่าหวาดเสียว กลบแม้กระทั่งเสียงสายฝน

ริคาร์โดผู้ขึ้นชื่อเรื่องความแข็งแกร่งในทีมชุดใหญ่ ถูกชนกระเด็นปลิวไปไกลกว่าสองเมตรราวกับถูกรถสิบล้อชน ร่างกระแทกพื้นสนามที่เจิ่งนองจนน้ำกระจายเป็นวงกว้าง

ลูกบอลกลิ้งออกหลังไป

เสียงนกหวีดดังกรีดร้อง

ทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบงัน

โค้ชปาเชโกที่เตรียมจะเดินหนีชะงักกึก หันขวับกลับมามองด้วยความตกตะลึง

ริคาร์โดนอนกุมหน้าอกร้องครวญครางอยู่บนพื้น ลุกไม่ขึ้นอยู่นาน สวนทางกับผู้กระทำความผิด หลินหยวนยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าไร้อารมณ์ มือขยับสนับแข้งที่เบี้ยวเล็กน้อยให้เข้าที่

เขาหลุบตามองอัจฉริยะลูกหนังที่นอนกองอยู่แทบเท้าด้วยแววตาเย็นยะเยือกดุจลมหนาวไซบีเรีย

"ตรงนี้คือพื้นที่ของฉัน"

หลินหยวนเอ่ยด้วยภาษาโปรตุเกสชัดถ้อยชัดคำ เสียงไม่ดังนักแต่กลับเจือกลิ่นอายคาวเลือดชวนสยอง

"อยากจะผ่านเหรอ? ก็ทิ้งขาไว้สักข้างสิ"

เหล่านักเตะโปรตุเกสที่กรูกันเข้ามาจะเอาเรื่อง ต่างชะงักกึกเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีแดงฉานราวสัตว์ป่าคู่นั้น ขาพลันก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

คนโหด

นี่มันคนโหดของจริง

ความโหดเหี้ยมนี้ไม่ได้มาจากการทำตัวเป็นอันธพาล แต่เป็นความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะพินาศไปพร้อมกัน

ไกลออกไป นัยน์ตาของปาเชโกค่อยๆ เปล่งประกาย

เขาปัดร่มที่ผู้ช่วยยื่นให้ ปล่อยให้ฝนชะโลมผมจนเปียกโชก ปากพึมพำกับตัวเอง "เทคนิคห่วยแตก... แต่พระเจ้าช่วย แรงปะทะกับความดุดันของไอ้เด็กนี่มันรอย คีน (Roy Keane) ตอนหนุ่มๆ ชัดๆ"

บัววิสตา หรือฉายา 'ทีมลายหมากรุก' แห่งลีกสูงสุดโปรตุเกส ขึ้นชื่อเรื่องสไตล์การเล่นที่หนักหน่วงและดุเดือดมาแต่ไหนแต่ไร พวกเขาไม่ต้องการศิลปินลูกหนัง แต่สิ่งที่ขาดแคลนคือหมาบ้าที่พร้อมจะบดขยี้กระดูกคู่แข่งแบบนี้แหละ!

"จับเซ็นสัญญาซะ" ปาเชโกสั่งทันที

"หา? แต่โค้ชครับ แค่จ่ายบอลสั้นห้าเมตรเขายังทำไม่ได้เลยนะ..." ผู้ช่วยโค้ชท้วงเสียงหลง

"ฉันไม่ได้ต้องการให้มันจ่ายบอล" ปาเชโกจ้องมองร่างโดดเดี่ยวที่ยืนหยัดท่ามกลางสายฝน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ฉันต้องการให้มันไปยืนกลางสนาม แล้วไล่เตะไอ้พวกที่อยากเล่นฟุตบอลสวยงามให้เละต่างหาก"

...

ภายในห้องแต่งตัว

หลินหยวนนั่งแกะเชือกรองเท้าที่เปรอะโคลนอยู่มุมห้อง เพื่อนร่วมทีมต่างพากันหลบหน้า ไม่กล้าเข้าใกล้ แรงปะทะเมื่อครู่สร้างแผลใจให้พวกเขาไม่น้อย

แต่หลินหยวนไม่สน

เขาเตรียมใจจะเก็บกระเป๋ากลับไปช่วยงานที่ร้านอาหารจีนแล้ว

ทันใดนั้น เสียงเครื่องจักรเย็นเยียบก็ดังก้องขึ้นในหัวโดยไร้สัญญาณเตือน

[ตรวจพบความปรารถนาในการทำลายล้างและความผันผวนทางอารมณ์ที่รุนแรงของโฮสต์]

[เงื่อนไขครบถ้วน]

[ระบบ "ตำนานขาโหดลูกหนัง" (Football Bully Milestone System) เปิดใช้งาน]

[ตรวจพบ "การปะทะระดับทำลายล้าง" ที่เพิ่งเกิดขึ้น เป้าหมาย: ผู้เล่นหมุนเวียนระดับลีกสูงสุดโปรตุเกส สร้างความหวาดกลัวทางจิตใจ (เล็กน้อย)]

[ได้รับแต้มความอื้อฉาว: 200 แต้ม]

[มอบของขวัญมือใหม่: ได้รับสกิลติดตัวระดับ S — "กายาคนเถื่อน"]

(คำอธิบาย: ความทนทานของร่างกายเพิ่มขึ้น 30%, ความเร็วในการฟื้นฟูอาการบาดเจ็บเพิ่มขึ้น 50% สามารถวิ่งและเข้าปะทะได้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยราวกับสัตว์ป่า)

[เริ่มภารกิจหลักปัจจุบัน: ยึดตำแหน่งตัวจริงในทีมบัววิสตาให้ได้]

(รางวัลภารกิจ: ปลดล็อก "สนามฝึกซ้อมระดับตำนานสำหรับมือใหม่")

นิ้วมือที่กำลังผูกเชือกรองเท้าของหลินหยวนชะงักค้าง

เขาเงยหน้ามองเงาสะท้อนในกระจกที่เปื้อนโคลนและมีแววตาดุร้าย รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

"ระบบขาโหดงั้นเหรอ?"

"หึ... เยี่ยมไปเลย"

"ถ้าเป็นคนดีไม่ได้ งั้นฉันจะเป็นปีศาจที่ทำให้วงการฟุตบอลยุโรปต้องสั่นสะท้านไปเลยแล้วกัน"