บทที่ 9 ฟุดฟิดฟอไฟ

เรย์จินวดขมับขณะมองดูกระเป๋าของตัวเอง พลางครุ่นคิดว่าจะเอายังไงดี เจ้าทึ่มเรย์จิคนเก่านั้นดันพกนิตยสารโป๊ใส่ กระเป๋านักเรียน ไปมาซะงั้น

หมอนั่นไม่รู้รึไงว่ามีอินเทอร์เน็ตอยู่บนโลกนี้?? เรื่องแรกที่ต้องจัดการคือทำเนียนๆ ไปก่อนว่าไม่มีหนังสือเรียนกับสมุดจด ซึ่งก็ไม่น่ายากอะไร

เขาคือ ยากามิ เรย์จิ ปกติก็แทบไม่ได้สนใจเรียนอยู่แล้วนี่นา หลังเลิกเรียนค่อยไปร้านหนังสือแล้วซื้อของที่จำเป็น ตอนนี้ก็นั่งฟังไปก่อนแล้วกัน ยังไงคาบนี้ก็เป็นวิชาภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นภาษาแม่ของเขาในชาติที่แล้ว

'เดี๋ยวนะ.... เฮ้ย เจ๋งไปเลยไม่ใช่เหรอ? ภาษาอังกฤษของฉันต้องเรียกว่ายิ่งกว่าคล่องซะอีก งานนี้คงทำคะแนนวิชานี้ได้ฉลุยเลย'

"เอ่อ... ย-ยากามิซัง?"

"หือ?"

เรย์จิหันไปมองคนที่นั่งข้างๆ เขาเหม่อลอยไปหน่อยหลังจากเช็กชื่อ เลยไม่ได้สังเกตว่าใครนั่งโต๊ะข้างๆ

เด็กสาวขี้อายผมสีม่วงมัดเป็นแกละยาว สวมแว่นตาหนาเตอะ กำลังมองมาที่เขา ใบหน้าที่มีกระที่มีรอยแดงระเรื่อเล็กน้อย เธอถือหนังสือเรียนไว้ในมือและขยับตัวไปมาอย่างประหม่า

"ฉ-ฉันเห็นว่าคุณกำลังหาหนังสือเรียนอยู่ พ-พอดีฉันมีเล่มสำรองที่ยืมเพื่อนมาจดโน้ตเมื่อสุดสัปดาห์น่ะค่ะ ถ้าคุณจะใช้ก็ได้นะ" เธอกระซิบอย่างเขินอาย

'ให้ตายสิ ฉันประเมินหน้าตาตัวเองต่ำไปสินะเนี่ย? ขนาดมีชื่อเสีย(ง)เลวร้ายขนาดนี้ ยังมีคนกล้าเข้ามาคุยด้วย แต่เจ้าทึ่มเรย์จิคนเก่าจำชื่อเธอไม่ได้ แถมเธอไม่เคยโผล่มาในเกมด้วยแฮะ' เขาถอนหายใจในใจ

"ขอบคุณครับ เอ่อ..."

"ช-ชื่อ ฟูจิโมโตะ ไอริ ค่ะ"

"ขอบคุณครับฟูจิโมโตะซัง คุณช่วยชีวิตผมไว้แท้ๆ เลย!" เรย์จิยิ้มให้เธอด้วยความซาบซึ้งใจ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อ-อย่าคิดมากเลย" เธอหน้าแดงแปร๊ดแล้วรีบหันหน้าหนี

เรย์จิเปิดหนังสือเรียนไปยังหน้าที่กำลังเรียนอยู่ แต่จู่ๆ ครูประจำชั้นจอมเฮี้ยบ ซึ่งควบตำแหน่งครูสอนภาษาอังกฤษด้วย ก็มองมาที่พวกเขา

"ข้างหลังนั่นเสียงดังอะไรกัน? ยากามิ เมื่อไหร่นายจะเริ่มสนใจเรียนสักที? วันๆ เอาแต่ก่อเรื่อง!"

ทั้งห้องชะงักกึก ครูส่วนใหญ่หลีกเลี่ยงเรย์จิเหมือนโรคระบาดด้วยเหตุผลสามข้อ หนึ่งคือชัดเจนว่าเพราะเขามาจากตระกูลยากูซ่า สองคือกลัวว่าเขาจะบ้าพอที่จะต่อยครู

และเหตุผลสุดท้ายคือพวกเขามองว่าเขาเป็นเคสที่เยียวยาไม่ได้ เลยไม่อยากเสียเวลาและแรงกายพยายามดึงเขากลับเข้าลู่เข้าทาง

แต่ครูคนนี้ อาจารย์คาวาฮาระ มีความแค้นส่วนตัวกับเขา เพียงเพราะวันแรกที่เปิดเทอม เรย์จิคนเก่าเมินทุกคำพูดของแก แถมยังเดินหนีตอนแกพยายามจะเรียกไปอบรมที่ห้องพักครูอีก

ตั้งแต่นั้นมา แกก็คอยหาเรื่องจับผิดเรย์จิเพื่อยั่วให้เขาฟิวส์ขาด ซึ่งบางครั้งก็ได้ผลจริงๆ ถึงเรย์จิจะไม่เข้าใจว่าแกจะทำไปทำไม นอกจากเพื่อศักดิ์ศรีของตัวเอง

'ผมไม่ใช่คนเริ่มคุยด้วยซ้ำนะตาลุงจุกจิก แล้วพวกเราก็ไม่ใช่คู่เดียวที่คุยกันในห้องด้วย'

"ผมแค่ยืมหนังสือเรียนจากฟูจิโมโตะซังครับ จากนี้จะเงียบแล้วครับ" เรย์จิตอบกลับไป แสดงให้เห็นว่าเขาพร้อมจะปรับปรุงตัว เผื่อจะทำให้แกหุบปากได้บ้าง

อาจารย์คาวาฮาระหรี่ตาลงด้วยความตกใจชั่ววูบ ก่อนจะแสยะยิ้ม

"งั้นเหรอ? งั้นช่วยอ่านบทความในหน้า 69 ให้ฟังหน่อยสิ"

'กะจะฉีกหน้าฉันสินะ? เรย์จิคนเก่าไม่ได้เก่งภาษาอังกฤษนักหรอก แต่ก็ถือว่าอยู่เหนือค่าเฉลี่ยนิดหน่อยเพราะหัวดี สงสัยแกคงกะว่าฉันจะทำพังเพราะปกติปฏิเสธที่จะมีส่วนร่วมตลอด'

เรย์จิมองหนังสือพร้อมรอยยิ้มมุมปาก แล้วเริ่มอ่านบทความ

"บ่ายวันฝนตกวันหนึ่ง เอมิเดินกลับบ้านจากโรงเรียน เธอไม่ได้พกร่มมาด้วยเพราะพยากรณ์อากาศบอกว่าวันนี้แดดจะออก ทันใดนั้น ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก

ขณะที่เธอยืนหลบฝนอยู่ใต้ต้นไม้ ผู้หญิงคนหนึ่งถือร่มสีแดงเดินผ่านมา ผู้หญิงคนนั้นเห็นเอมิและหยุดเดิน

"อยากจะใช้ร่มด้วยกันไหมจ๊ะ?" เธอถามด้วยรอยยิ้ม

เอมิรู้สึกแปลกใจ แต่ก็ตอบไปว่า "ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ!"

ทั้งสองเดินไปด้วยกันสักพัก ผู้หญิงคนนั้นลงที่ป้ายรถเมล์และโบกมือลา

"ระวังตัวด้วยนะ แล้วก็อย่าให้เปียกฝนล่ะ!" เธอกล่าว

เอมิยิ้ม ความมีน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ นั้นทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจ แม้ท่ามกลางสายฝนอันหนาวเหน็บ"

เรย์จิเงยหน้าขึ้นมองด้วยความพึงพอใจ เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของทุกคนในห้อง รวมถึงอาจารย์คาวาฮาระด้วย แต่ละคนอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดออกมานอกเบ้า เรย์จิถึงกับคิดว่าเขาเห็นนักเรียนคนหนึ่งขยี้ตาตัวเองเหมือนในการ์ตูนเลย

'รู้สึกเหมือนเด็กเลยแฮะที่ดีใจกับเรื่องแค่นี้ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันตลกชะมัด'

"วะ-ว้าว ยากามิซัง! ไม่รู้มาก่อนเลยว่าคุณพูดภาษาอังกฤษเก่งขนาดนี้!"

ฟูจิโมโตะซังที่นั่งข้างๆ กระซิบ ดวงตาสีเข้มของเธอเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

"ขอบใจ ฉันฝึกหนักมากน่ะ" เขาตอบกลับ

'ก็นะ ฉัน 'เรียน' ภาษาอังกฤษมาตั้ง 18 ปีนี่นา' เขาหัวเราะคิกคักในใจ

อาจารย์คาวาฮาระกระแอมไอสองสามทีเพื่อเรียกสติของทั้งห้องกลับมา

"เอาล่ะ ก็ใช้ได้ สำหรับบทความแบบนี้ ความเข้าใจในเนื้อหาเป็นสิ่งสำคัญ ในข้อสอบพวกเธออาจจะถูกถามว่าทำไมเอมิถึงไม่มีร่ม หรือเธอรู้สึกอย่างไรหลังจากเหตุการณ์นั้น จำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ไว้เวลาอ่านบทความด้วยล่ะ"

แกสอนต่อราวกับไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้น

'ไม่ชมสักคำเลยเหรอ? ตาลุงขี้งก เป็นผู้ใหญ่ประสาอะไรถึงได้ใจแคบขนาดนี้เนี่ย?'

ช่วงพักเบรก เรย์จิคืนหนังสือเรียนให้ฟูจิโมโตะและขอบคุณเธออีกครั้ง

"อย่างที่บอกแหละค่ะ ฉันมีเล่มสำรองอยู่แล้ว เพราะงั้นไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะยากามิซัง"

อิชิฮาระเดินเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เขี่ยนิ้วไปมาราวกับกำลังต่อสู้กับความคิดตัวเอง

"มะ-เมื่อกี้เท่มากเลยครับยากามิซัง ไปหัดพูดภาษาอังกฤษเก่งขนาดนั้นมาจากไหนครับ?"

'ดูสิเนี่ย? คนเขาบอกว่าเวรกรรมมีจริง ไม่นึกเลยว่าจะได้คุยกับเพื่อนใหม่ถึงสองคนในวันแรกแบบเป็นกันเองขนาดนี้'

"อืมม ก็ดูหนังฝรั่งเยอะมั้ง แล้วก็พยายามฝึกพูดกับตัวเองให้ชินปากน่ะ" เรย์จิตอบหลังจากหยุดคิดไปครู่หนึ่ง เขาหาเหตุผลมั่วๆ ที่ฟังดูน่าเชื่อถือขึ้นมา เพื่อไม่ให้พวกเขาตื่นเต้นจนเกินเหตุ

"ฉลาดจังเลย ฉ-ฉันอาจจะลองทำบ้าง" ฟูจิโมโตะพูดแทรกขึ้นมา

"มันก็ไม่ใช่วิธีที่แย่หรอก แต่ฉันแนะนำว่าช่วงนี้ใช้วิธีปกติไปก่อนดีกว่า กว่าจะเห็นผลมันใช้เวลานาน ไว้ลองทำช่วงปิดเทอมยาวๆ ดีกว่ามาเปลี่ยนวิธีเรียนตอนนี้" เรย์จิแนะนำอย่างระมัดระวัง

เขาเองก็ไม่รู้หรอกว่าวิธีนั้นจะได้ผลจริงไหม ขืนให้พวกเขาเปลี่ยนวิธีเรียนตอนนี้คงไม่ดีแน่

ทั้งสองคนชะงักไปด้วยสีหน้างุนงง

"คุณไม่ได้ใจร้ายเหมือนในข่าวลือเลยนะคะ ยากามิซัง" ฟูจิโมโตะกระซิบ

"ช-ใช่ครับ แถมเมื่อเช้าคุณยังช่วยผมตอนโดนพวกนั้นรุมด้วย" อิชิฮาระเสริมด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

"เอ๊ะ? ยากามิซังช่วยคุณอิชิฮาระเหรอคะ?"

ฟูจิโมโตะมีแววตาชื่นชม

"...อย่าเพิ่งคิดไปไกล ข่าวลือส่วนใหญ่น่ะเรื่องจริงทั้งนั้นแหละ ฉันแค่ตัดสินใจจะเป็นคนที่ดีขึ้นเพราะรู้ตัวว่าช่วงหลังมานี้ทำตัวขยะแค่ไหนต่างหาก"

เรย์จิเบรกพวกเขาก่อนจะเตลิดไปไกล เขารู้สึกดีใจที่พวกเขามองเขาในแง่ดี แต่ถ้าเขาบอกว่าข่าวลือพวกนั้นไม่จริงหรือเกินจริง ความรู้สึกดีๆ ของพวกเขาคงพังทลายเมื่อมารู้ความจริงทีหลัง

"การที่คุณยอมรับความผิดพลาดของตัวเองและปรับปรุงตัวได้ถือเป็นก้าวแรกที่ยิ่งใหญ่แล้วค่ะยากามิซัง ฉันจะคอยเชียร์นะคะ" ฟูจิโมโตะให้กำลังใจพร้อมทำท่ากำหมัด 'สู้ๆ'

อิชิฮาระก็พยักหน้าอยู่ข้างหลังเธอ ทำเอาเรย์จิอดหัวเราะไม่ได้

'สองคนนี้น่ารักชะมัด'

"ขอบใจนะ ช่วยได้เยอะเลยจริงๆ"

"อ๊ะ ยากามิซัง มีหนังสือร่วงออกมาจากกระเป๋-"

ก่อนที่อิชิฮาระจะพูดจบประโยค เรย์จิก็คว้ากระเป๋ามาแล้วยัดนิตยสารกลับเข้าไปอย่างรวดเร็วก่อนที่พวกเขาจะทันเห็นว่าเป็นอะไร

'เกือบไปแล้วไหมล่ะกู ต้องรีบเอาไอ้ขยะนี่ไปทิ้งด่วนๆ'

หลังจากผ่านเหตุการณ์ตื่นเต้นเหมือนนั่งรถไฟเหาะ วันแรกก็จบลงสักที เรย์จิเหนื่อยล้าทางจิตใจสุดๆ เพราะความเครียดที่สะสมมาก่อนมาโรงเรียนค่อยๆ จางหายไป

'ภาพลักษณ์ของฉันแย่กว่าที่คิดไว้ตอนแรก แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น เห็นลู่ทางที่จะค่อยๆ สร้างความเชื่อใจจากบางคนได้บ้างแล้ว ถ้ายังทำตามแผนของฉันต่อไป'

เรย์จิอยากจะกลับบ้านไปนอนแผ่หรา แต่เขาต้องไปซื้อหนังสือเรียนที่จำเป็นเพื่อจะได้เริ่มตามบทเรียนให้ทัน

เขาเดินออกจากโรงเรียนหลังจากบอกลาอิชิฮาระกับฟูจิโมโตะสั้นๆ แล้วมุ่งหน้าไปยังร้านหนังสือที่ใกล้ที่สุดซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก

เขาไปถึงอย่างรวดเร็วและสั่งซื้อชุดหนังสือเรียนสำหรับนักเรียนปีหนึ่งของโรงเรียนโซเฮ ซึ่งเขาก็จ่ายเงินซื้อทันที มันหนักเอาเรื่อง แต่ใครใช้ให้ไอ้ทึ่มเรย์จิคนเก่าทำหนังสือหายเกลี้ยงตั้งแต่เนิ่นๆ ล่ะ ทีนี้ก็ต้องแบกทั้งหมดนี่กลับบ้านเอง

'กลับบ้านกันเถอะ'

เรย์จิเดินผ่านสวนสาธารณะสำหรับเด็กระหว่างทางกลับอพาร์ตเมนต์ และยิ้มบางๆ ให้กับเด็กๆ ที่วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน

'น่ารักจังแฮะ'

เรย์จิแพ้ทางเด็กๆ เขาชอบที่พวกแกสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและไร้เดียงสาโดยไม่ต้องกังวลอะไร ฟังดูเหมือนคนแก่ แต่ความจริงมันก็เป็นแบบนั้นแหละ

ขณะที่เขากำลังเดินทอดน่อง จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว เขาหยุดเดินกึก

'เดี๋ยวนะ..... เด็กๆ? วันนี้มัน..... อีเวนต์ 'เด็กหลงทาง' ไม่ใช่เหรอ?'

"โอ๊ย ไอ้ฉิบหาย เอากับเขาสิ!"