บทที่ 391: งานจบการศึกษา (2)

ที่โต๊ะยาวของสลิธีริน

ฮอลล์จามดังลั่นโดยไม่มีสีหน้าใด ๆ ทั้งสิ้น

"แหวะ น่าขยะแขยงว่ะ" เดรโก มัลฟอยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ แล้วเลื่อนจานอาหารของตัวเองถอยห่างจากฮอลล์เล็กน้อย

ฮอลล์สั่งน้ำมูก "อืม"

ยังคงไร้อารมณ์

เดรโกเลิกเปลือกตาขึ้นมอง "เป็นไรของนายเนี่ย? ดูเหมือนศพเดินได้เลย ถ้ามีข่าวร้ายก็รีบ ๆ บอกมา—"

ว่าแล้วเดรโกก็สูดหายใจลึก "—จะได้ขำให้สะใจหน่อย!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า—!" ฮอลล์ยังไม่ทันตอบอะไร ซาบินี่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ระเบิดหัวเราะออกมาก่อน

แพนซี่เองก็เลื่อนจานตัวเองออกห่างด้วยสีหน้ารังเกียจไม่แพ้กัน ก่อนจะมองซาบินี่ด้วยสายตาดูแคลนสุดขีด: "เบลส ซาบินี่! นายจะทำตัวให้สุภาพกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง!"

แพนซี่แหวเสียงแหลม

"คุณผู้หญิงแสนงามครับ นี่ไม่ใช่วันแรกที่คุณรู้จักผมนะ?" ซาบินี่ตอบพร้อมรอยยิ้มเจ้าชู้

แพนซี่หน้าบูดจัดก่อนจะคว้าผ้าเช็ดหน้าฟาดใส่หน้าซาบินี่แบบไม่ยั้ง

ซาบินี่ยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างรู้ทัน แล้วดึงผ้าเช็ดหน้าออกจากหน้า ก่อนจะยัดใส่กระเป๋าตัวเองอย่างหน้าตาเฉย แล้วก็กินต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฮอลล์ที่นั่งมองภาพตรงหน้าอยู่พอดี: "?"

ฮอลล์กระพริบตา แล้วพูดขึ้นหลังจากดีเลย์ไปเล็กน้อย: "...เดี๋ยวนะ นี่ฉันพลาดตอนพวกนาย..."

สายตาเขามองสลับไปมาระหว่างซาบินี่กับแพนซี่

"พวกเราหมั้นกันแล้ว" ซาบินี่พูดหน้าตาย

ฮอลล์: "อ้อ—แต่แพนซี่ไม่เคยบอกว่าเธอเคยอยากจะ..."

แพนซี่: "ฉันเคยอยากเป็นคุณนายมัลฟอยก็จริง แต่โชคร้ายที่คุณชายมัลฟอยไม่คิดจะลงหลักปักฐานเร็ว ๆ นี้... แล้วตระกูลฉันก็รอไม่ไหวแล้วด้วย"

ส่วนเหตุผลลึก ๆ ที่อยู่เบื้องหลัง ก็คือตระกูลพาร์กินสันเคยเป็นผู้เสพความตายที่ซ่อนตัวอยู่มาก่อน และหลังจากโวลเดอมอร์ตตายไป พวกเขาก็จำเป็นต้องหันมาอยู่ฝั่งฮีโร่—

ฮีโร่นั่นอาจจะเป็นแฮร์รี่ พอตเตอร์ หรืออาจจะเป็นฮอลล์ วีสลีย์ก็ได้

แต่เอาเข้าจริง ด้วยการประชาสัมพันธ์อย่างหนักหน่วงและความช่วยเหลือจากตัวแฮร์รี่เองทุกคนก็เริ่มเชื่อว่า ฮอลล์ วีสลีย์ต่างหากคือฮีโร่ตัวจริง

กริฟฟินดอร์มีผู้กอบกู้โลก

สลิธีรินก็ต้องมีฮีโร่ผู้โค่นล้มโวลเดอมอร์โดยตรง ส่วนเรื่องนามสกุลหรือสีผมที่ไม่สลิธีรินเลยสักนิด...ก็ปล่อยผ่านกันไป!

ช่วงหนึ่งนักเรียนกริฟฟินดอร์กับสลิธีรินจึงเข้าสู่ "ช่วงฮันนีมูน" อย่างไม่เคยมีมาก่อน

ครอบครัวพาร์กินสันจำเป็นต้องหาที่ฝากตัว

ตระกูลมัลฟอยก็เป็นตัวเลือกที่ดีมาก

แต่น่าเสียดาย...เดรโก มัลฟอยดันไม่มีความคิดแบบนั้นเลย

ตระกูลพาร์กินสันเลยมองหาทางเลือกอื่นในกลุ่มคนรู้จักของแพนซี่ และสุดท้ายก็มาลงที่เบลส ซาบินี่ ที่ก็มาจากตระกูลเลือดบริสุทธิ์เหมือนกัน

เขามีความสัมพันธ์ที่ดีทั้งกับเดรโกและฮอลล์ เข้าขั้นเพื่อนแบบพอไหว ถือว่าเป็นทางเลือกที่สลิธีรินยอมรับได้

ฝั่งตระกูลซาบินี่เองก็อยากแต่งกับแม่มดเลือดบริสุทธิ์ในระดับเดียวกันอยู่แล้ว สุดท้ายทั้งสองตระกูลก็เลยตกลงหมั้นกันได้

ฮอลล์: "..."

"โอเค ๆ ฉันไม่เข้าใจเรื่องความรักของพวกเลือดบริสุทธิ์หรอก แต่โชคดีที่ตระกูลฉันไม่เร่งให้ฉันแต่งงานเหมือนที่เร่งเรื่องอื่น" ฮอลล์พูดด้วยน้ำเสียงโล่งใจสุดขีด "แต่พวกนายสองคนก็เร็วไปป่ะ ฉันไม่ทันรู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ"

ก่อนที่แพนซี่หรือซาบินี่จะทันตอบ เดรโกก็กลอกตาใส่ฮอลล์

"เหอะ ฉันนึกว่าใครบางคนอยากจบให้เร็ว ๆ จะได้ลืมเพื่อนไปตั้งแต่ยังไม่ทันออกจากโรงเรียนซะอีก" หน้าตาเดรโกเต็มไปด้วยความประชดประชัน

ฮอลล์: "...แค่ก ๆ มีเหตุผล ๆ"

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเมินพวกนายหรอก แต่พวกผู้ใหญ่ที่อยากมางานจบการศึกษาฉันนี่มัน..." ฮอลล์ยกมือขึ้นด้วยสีหน้าทรมานใจ

เขาเพิ่งมารู้เมื่อเดือนที่แล้วเอง—ว่าโรงเรียนฮอกวอตส์มันมีพิธีจบการศึกษาด้วย!

มีพิธีจบการศึกษาก็ว่าไปอย่าง

แต่มันดันให้เชิญผู้ใหญ่ในครอบครัวได้ด้วยเนี่ยสิ!

เชิญก็เชิญไปเหอะ...แต่ทำไมจำกัดแค่สามคน!?

คนเคยมีครอบครัวใหญ่อย่างเขาน่ะ มันยากจะตายไป!

เดรโกฟังคำอธิบายแล้ว สีหน้าก็เริ่มอ่อนลงนิดหน่อย

เขารู้ดีว่าต่างจากตระกูลมัลฟอยที่มีทายาทแค่คนเดียวต่อรุ่น ตระกูลวีสลีย์เป็นครอบครัวใหญ่ ใหญ่มาก แล้วญาติก็เยอะเป็นธรรมดา

"ญาติห่าง ๆ ไม่ต้องเชิญก็ได้ ส่วนที่เหลือ..." เดรโกนึกภาพตระกูลวีสลีย์แล้วก็ถอนหายใจเงียบ ๆ ก่อนจะพึมพำว่า "จะว่าไปก็...ถ้าจะให้ฉันช่วยเชิญซักคนก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้หรอก"

ซาบินี่หันไปมองเดรโก: "จุ๊ ๆ ๆ คุณชายเดรโกถึงกับยอมช่วยเชิญพวกวีส—"

ยังไม่ทันพูดจบ เดรโกก็ส่งสายตาคมกริบมาให้ทันที

เงียบไปเลยนะ!

ไม่ได้พูดก็ไม่มีใครหาว่านายเป็นใบ้หรอก!

เดรโกใช้สายตาสื่อความหมายชัดแจ๋ว

ซาบินี่ที่ปั่นได้ดั่งใจก็โดนดุตามคาด เลยยิ้มอย่างพอใจ ยักไหล่ แล้วเงียบไป

แพนซี่ที่มองเหตุการณ์ทั้งหมด: "..."

อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกเป็นห่วงชีวิตหลังแต่งขึ้นมาเลยแฮะ...

"อะ..." ฮอลล์ก็หันมามองเดรโกด้วยสายตาซึ้งใจ

เขารู้ดีว่าการที่คุณชายมัลฟอยยอมช่วยเชิญครอบครัวให้นี่ มันคือการยอมลงให้ขั้นสุดแล้ว: "...แต่ปัญหาคือ ฉันไม่อยากให้บางคนมา แต่ว่า..."

เดรโกไม่เข้าใจ: "ถ้าไม่อยากเห็นหน้าก็ไม่ต้องเชิญสิ"

ฮอลล์: "...ปัญหามันอยู่ตรงที่ อยากเชิญก็ลำบาก ไม่อยากเชิญก็ลำบากเหมือนกัน"

เดรโก: "?"

"ฉันเข้าไม่ถึงอะ" เดรโกไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน จึงไม่สามารถอินกับความลำบากของฮอลล์ได้เลย

ฮอลล์ถอนหายใจยาว

ขณะที่เขายังครุ่นคิดเรื่องจะจัดการยังไงดี จู่ ๆ ก็มีฟีนิกซ์สีแดงเพลิงตัวหนึ่งบินเข้ามาจากข้างนอก แล้วไม่รอช้า มุ่งตรงมาที่โต๊ะสลิธีรินทันที

นักเรียนปีสี่ขึ้นไปชินกับภาพนี้กันหมดแล้ว

แต่เด็กปีหนึ่งถึงปีสามจากทั้งสี่บ้านต่างพากันอ้าปากค้าง พร้อมเสียงร้อง "ว้าว" เมื่อเห็นเจ้าฟีนิกซ์

"ลูน่า" ฮอลล์ยื่นแขนออกไปให้ฟีนิกซ์เกาะ

แม้ว่าฟีนิกซ์จะตัวใหญ่พอตัว แต่ร่างกายแข็งแรงของฮอลล์ก็รับน้ำหนักได้สบาย ๆ ทำให้ลูน่าลงจอดอย่างมั่นคง

เดรโกบ่น "ฉันยังไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมนายตั้งชื่อฟีนิกซ์ว่าลูน่า? มันหมายถึงพระจันทร์ใช่มั้ย?"

"ถ้าจะให้แม่นนะ มันควรชื่อซันมากกว่า!"

ว่าแล้วเดรโกก็หันไปมองลูน่าด้วยสายตาอิจฉา

โธ่เว้ย!

ก็บอกแล้วว่า สัตว์วิเศษอย่างฟีนิกซ์น่ะ หายากสุด ๆ ไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

ทำไมมันถึงดันโผล่มา แล้วเลือกฮอลล์เป็นเจ้าของล่ะ!?

ฮอลล์ลูบขนลูน้าอย่างใจเย็น: "ก็ฉันไม่อยากตั้งชื่อผู้หญิงสวย ๆ ว่าโซล หรือโซลกาเลโอนี่นา"

พอเห็นลูน่าเริ่มเอาหัวจุ่มเข้าไปในจาน ฮอลล์ก็เอามือดันหัวเธอออกอย่างหมดหนทาง: "ยัยหนูเอ๊ย พักนี้น้ำหนักขึ้นอีกแล้วนะ กินน้อย ๆ หน่อยเถอะ..."

ยังไม่ทันพูดจบ ฮอลล์ก็โดนลูน่ากระแทกเบา ๆ อย่างไม่พอใจ

"จี๊บ—"

ลูน่าพองขนอย่างหัวเสีย แล้วสะบัดจดหมายสีแดงหล่นลงมา

ฮอลล์: "..."

……….