บทที่ 390: งานจบการศึกษา (1) (ฟรี)

ภายในห้องโถงใหญ่ของฮอกวอตส์

"แฮร์รี่ นายคิดรึยังว่าจะเชิญใครไปงานจบการศึกษามะรืนนี้?" ที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ รอนที่ตอนนี้อายุ 18 แล้ว สูงใหญ่บึกบึน แต่ก็ยังตะลุยกินอาหารด้วยสไตล์เดิม พูดไปเคี้ยวไปแล้วถามแฮร์รี่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยเสียงอู้อี้

แฮร์รี่: "อืม...น่าจะซิเรียสนะ?"

แฮร์รี่ครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนพึมพำเบา ๆ ว่า "หรือจะเชิญ..." สายตาเขาเลื่อนไปยังที่นั่งครูด้านบนสุด ซึ่งไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมาตลอดหลายปี

ทันทีที่สายตาเขาไปเจอกับสเนป แฮร์รี่ก็เบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพยายามกลืนความคิดแวบ ๆ ที่เพิ่งโผล่ขึ้นมาในหัว

โอ๊ย!

ก็นั่นแหละ ตั้งแต่โวลเดอมอร์ตตาย—ใช่ ตอนนี้ไม่มีใครเรียกเขาว่า "คนที่คุณก็รู้ว่าใคร" อีกต่อไปแล้ว บางคนอย่างแฮร์รี่ก็เรียกเขาว่าโวลเดอมอร์ตตรง ๆ เลย ส่วนบางคนก็ประชดประชันหนักกว่า เรียกว่า "เจ้าทอมตัวน้อย"

แต่ไม่ว่าจะยังไง

หลังจากโวลเดอมอร์ตตาย ชีวิตแฮร์รี่ที่เคยวุ่นวายก็กลับมาสงบขึ้นในทันที

ทุกปี...เอาจริง ๆ ก็ยังมีเรื่องปั่น ๆ ในโรงเรียนเกิดขึ้นทุกปีแหละ

แต่ก็โชคดีที่มันยังอยู่ในระดับที่แฮร์รี่รับไหว

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แฮร์รี่มีความสุขมาก—ถึงขนาดที่ว่าเขาเผลอคิดเพ้อฝันไปว่า จะเชิญสเนปไปงานจบการศึกษาก็ได้นะ?

ใช่แล้ว

ปีนี้ แฮร์รี่ รอน เฮอร์ไมโอนี่ ฮอลล์ แล้วก็เดรโก ก็อยู่ปีเจ็ดกันหมด

ตอนนี้ปลายเดือนพฤษภาคมแล้ว

เดือนหน้าก็คือเดือนมิถุนายน พอรุ่นน้องทยอยกลับบ้านกันเสร็จ ก็จะมีพิธีจบการศึกษาสำหรับนักเรียนปีเจ็ดโดยเฉพาะ

ในช่วงนี้ นักเรียนปีเจ็ดสามารถเชิญสมาชิกในครอบครัว—ไม่เกินสามคน—มาร่วมงานจบการศึกษาได้

รอนถึงได้ถามไง

พอได้ยินคำตอบของแฮร์รี่ รอนก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรแปลก เขาพยักหน้าด้วยสีหน้าประหนึ่งว่า "แน่นอนอยู่แล้ว": "นายนี่ต้องเชิญซิเรียสแน่ ๆ แต่ที่ฉันอยากพูดคือ น้องชายเขาน่ะ..."

แฮร์รี่ทำหน้าตาสำนึกขึ้นมาทันที

...ลืมสนิทเลยแฮะ

หลังจากที่เรกูลัสกลับมาจากความตาย—เอ่อ...เรียกทางการว่าฟื้นคืนชีพละกัน—และได้รับการสนับสนุนจากซิเรียส เขาก็กลายเป็นหัวหน้าคนใหม่ของบ้านแบล็กอย่างรวดเร็ว และฟื้นฟูตระกูลแบล็กขึ้นมาได้อีกครั้ง

แต่สำหรับแฮร์รี่กับเรกูลัส...จะให้บอกว่าสนิทก็ไม่ใช่ ไม่สนิทก็ไม่เชิง

แฮร์รี่จะรู้สึกอึดอัดโดยอัตโนมัติทันทีที่ต้องคิดถึงญาติ ๆ

พอคิดแบบนี้ แฮร์รี่ก็พองแก้มใส่อย่างหงุดหงิด

จังหวะนั้นจินนี่ที่หันมาเห็นเข้าพอดีก็ยิ้ม เดินมาหาแล้วหอมแก้มที่พองลมอยู่นั่นเบา ๆ แฮร์รี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

จินนี่ขยิบตาแล้วยิ้มให้เขา "แฮร์รี่ นายจะเชิญฉันไปงานจบการศึกษามั้ย~?"

แฮร์รี่: "!"

อ๊าาา ใช่สิ!

เชิญแฟนไปได้ด้วยนี่นา!

แบบนี้...สามที่ก็พอดีเป๊ะเลยสิ?

ทันทีที่แฮร์รี่คิดได้ว่าเขาสามารถเชิญสมาชิกครอบครัวได้สามคนมาชมพิธีจบการศึกษาของตัวเอง รอยยิ้มหวาน ๆ ก็ผุดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

แล้วก็ถูกเสียงพึมพำของรอนข้าง ๆ ขัดจังหวะทันที: "...ฉันก็กำลังคิดว่า ถ้านายไม่ต้องเชิญเจ้าหนูแบล็กนั่น นายช่วยฉันเชิญจอร์จหรือเฟร็ดได้มั้ย...?"

"ให้ตายเถอะ! ทำไมพี่น้องฉันถึงเยอะขนาดนี้เนี่ย! แล้วยังพ่อแม่อีก! สามที่มันไม่พอซักนิด!" รอนเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงเครียด ๆ ปนน้ำเสียงเคี้ยวฟัน

แฮร์รี่ที่ต้องค่อย ๆ ประกอบรายชื่อคนเชิญทีละคน: "..."

ทางนี้เจอวิกฤตครอบครัว ทางนั้นเจอวิกฤตสายใยพี่น้อง

สุดท้ายด้วยการอบรมสั่งสอนที่ดี แฮร์รี่ก็เลือกจะไม่พูดอะไรแซวรอน

"ก็ยังมีฮอลล์อีกนี่นา?" แฮร์รี่พูดพลางมองไปที่โต๊ะยาวฝั่งสลิธีริน

อืม

ไม่ต้องมองหานานเลย

ฮอลล์ที่มีผมสีแดงโดดเด่นยืนหราอยู่ท่ามกลางหมู่เพื่อนร่วมบ้านที่มีแต่ผมสีดำ สีบลอนด์ และสีน้ำตาล

"นายมีสามที่ ฮอลล์ก็มีสามที่ รวมกันก็น่าจะเชิญครอบครัววีสลีย์ได้หมดไม่ใช่เหรอ?" แฮร์รี่พูดอย่างจริงใจ

เพราะบิลกับชาร์ลีไม่ได้อยู่ในอังกฤษแล้ว

เพอร์ซี่ก็เข้ากระทรวงเวทมนตร์ตั้งแต่เรียนจบ และด้วยการปฏิรูปของคุณลิเดีย เขาก็กำลังได้เลื่อนตำแหน่งกับขึ้นเงินเดือนเรื่อย ๆ—

ถ้านับคุณอาอาเธอร์กับคุณนายมอลลี่ แล้วก็จอร์จ เฟร็ด กับจินนี่ที่แฮร์รี่เป็นคนเชิญ ครอบครัววีสลีย์ก็มีแค่ห้าคนเอง...ยังเหลือที่อีกหนึ่งด้วยซ้ำ!

รอนส่ายหน้า "ไม่ ๆ ๆ—"

"ฮอลล์บอกฉันแล้ว—พ่อแม่ฉัน พี่ชายฉัน เขาอยากให้ฉันเป็นคนเชิญเองหมดเลย! ส่วนเขาจะเก็บที่ไว้ให้คนอื่น!"

แฮร์รี่: "?"

"เอ่อ..." แฮร์รี่กะพริบตาปริบ ๆ สีหน้ามึนงงสุดขีด เหมือนจะอยากพูด อยากถามอะไรซักอย่าง

แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก รอนก็ร่ายต่อ

"ก็ใครใช้ให้ฮอลล์เรียกฉันว่าพี่ล่ะ! ฉันก็ต้องทำให้ได้อยู่แล้ว!"

"ขอคิดแป๊บ ขอคิดว่าจะจัดการยังไงดี..."

พูดจบรอนก็เริ่มเกาศีรษะยุ่ง ๆ ของตัวเองแบบรัว ๆ

ไม่ถึงนาที รอนก็กลายร่างจากสิงโตขนเรียบ ๆ เป็นราชสีห์ขนทองฟูฟ่อง

แฮร์รี่: "..."

โอเค

ดูท่าแล้วเขาไม่ต้องไปเป็นคนร้ายปากกล้าไปถามฮอลล์ว่าให้ที่เชิญใครไป เพราะเจ้าตัวที่เกี่ยวข้องอย่างรอนดูจะไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

"งั้นเอาแบบนี้..." แฮร์รี่เลยพยายามเสนอไอเดียช่วยเพื่อนรัก: "ฉันจะลองถามซิเรียสดูว่า เขาจะเชิญเรกูลัสรึเปล่า..."

พูดตรง ๆ แฮร์รี่รู้สึกว่าเขาไม่ได้สนิทกับเรกูลัสขนาดนั้น

ความสัมพันธ์ของเขากับเรกูลัสก็เชื่อมโยงกันผ่านซิเรียสนั่นแหละ

จะบอกว่าดีพอถึงขั้นเชิญไปงานจบการศึกษา...ยังไม่ถึงจุดนั้นเลย

"ถ้าเขาไม่ต้องการ ฉันก็จะช่วยนายเชิญเพอร์ซี่ละกัน?"

แววตาของรอนเปล่งประกายทันที: "เยี่ยมเลย! ขอบคุณมากนะ แฮร์รี่! นายนี่แหละ พี่น้องที่ดีที่สุดของฉัน!"

รอนจับมือแฮร์รี่แล้วเขย่าแรง ๆ สองทีแบบลืมโลก

แฮร์รี่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว รอนก็ปล่อยมือแล้ววิ่งพรวดไปทางเฮอร์ไมโอนี่ที่อยู่ใกล้ ๆ: "เฮอร์ไมโอนี่ เธอไม่มีพี่สาว น้องสาว พี่ชาย หรือน้องชายใช่มั้ย? เธอช่วยฉันได้มั้ย..."

เสียงค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ

แฮร์รี่มองดูสองคนนั้นที่เกือบจะกลายเป็นเงาติดกันแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้: "ดูท่ารอนจะทำภารกิจที่ฮอลล์มอบหมายให้สำเร็จแล้วแฮะ"

จินนี่ยักไหล่: "ถ้าเป็นสิ่งที่ฮอลล์อยากได้ ไม่มีอะไรที่รอนทำไม่ได้หรอก"

"รอนโดนฮอลล์ปั่นเล่นตลอดแหละ" จินนี่พูดพร้อมส่งยิ้มหวานให้แฮร์รี่ แล้วคู่รักวัยรุ่นก็เดินเคียงกันไป พร้อมใช้ช่วงเวลาสุดท้ายก่อนต้องแยกกันไปคนละทาง—ก็ไม่ได้ขนาดนั้นหรอก

แต่ก็เรียกว่าเป็นความสนุกของคู่รักวัยเรียนแหละ!

ส่วนฮอลล์น่ะเหรอ?

ชิ!

ไม่ใช่เรื่องของพวกเขาแล้วล่ะ!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….