บทที่ 30: ลูกนอกสมรสของโวลเดอมอร์

ฮอลล์คิดว่า ถ้าเขาไม่พูดอะไร สักพักข่าวลือก็คงเงียบไปเอง แต่เขาคิดผิด…

ยิ่งปล่อยไว้นาน…มันก็ยิ่งบานปลาย

“ว่าไงนะ?” ฮอลล์อดไม่ได้ต้องยกมือเกาหู ตัวแข็งค้างไปชั่วขณะเพราะช็อกกับข่าวลือบ้าๆ ที่เพิ่งได้ยิน

รอนมองฮอลล์อย่างเดือดดาลพยายามข่มความกลัวไว้ในใจ แต่ยังไม่ทันจะอ้าปากพูดอะไร แฮร์รี่ก็แทรกขึ้นมาก่อน

“ฮ่าๆๆๆ ฉันไม่ได้เชื่อหรอกนะ! แต่ว่ารอนดูเหมือนจะเชื่อ ก็เลย...อยากมาถามให้แน่ใจน่ะ”

เสียงของแฮร์รี่เบาลงเรื่อยๆ จนฮอลล์แทบไม่ได้ยิน—คงเพราะรู้สึกอายอยู่ไม่น้อย

ฮอลล์มองหน้าแฮร์รี่ สลับกับมองหน้ารอน…ไอ้นี่ไม่เอาไว้ดีกว่า ขายทิ้งเถอะ

แฮร์รี่รวบรวมความกล้า ตะโกนออกมาลั่นว่า

“ข่าวลือในโรงเรียนบอกว่า...นายเป็นลูกนอกสมรสของโวลเดอมอร์! ถึงได้มีพวกเดรโกกับสลิธีรินคอยตามหลังต้อยๆ ไง!”

ฮอลล์: ……?

วันนี้คือวันฮาโลวีน ห้องโถงใหญ่ตกแต่งสวยงามด้วยฟักทองลอยได้มากมาย วิญญาณผีทั้งหลายก็ล่องลอยไปมา

และตอนนี้ สามคนยืนกันอยู่ตรงประตูทางเข้าห้องโถงใหญ่

นักเรียนเดินผ่านไปผ่านมาเต็มไปหมด

เสียงของแฮร์รี่ที่ตะโกนออกมาเมื่อครู่ ทำให้ทุกคนหยุดชะงักกันหมด

สายตาทุกคู่หันมาจ้องมาที่ฮอลล์เป็นจุดเดียว

“ข่าวลือบ้าๆ แบบนี้มันมาจากนรกไหนกันฟะ!!!” ฮอลล์แทบจะขำออกมาเพราะโมโห

เขาหันไปมองรอน…เจ้านี่เชื่อเรื่องงี่เง่านี่จริงดิ!? พวกเขาออกมาจากท้องเดียวกันนะโว้ย!

ฮอลล์ทนไม่ไหว ถึงกับตะโกนถามระบบในหัว

“ขอแลกสมองใหม่ให้รอนได้ไหม?”

【ติ๊ง】

“แลกไม่ได้”

“นายก็เชื่อด้วยเหรอ? เรื่องไร้สาระแบบนี้น่ะ นายเชื่อจริงดิ?”

ฮอลล์พยายามกดเสียงตัวเองไว้ไม่ให้ดังจนเกินไป

แต่สีหน้าของเขาในตอนนี้กลับทำให้รอนถึงกับผงะ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ

เสียงของรอนสั่นเครือ

“ฉัน...เชื่อ”

คำสองคำของรอนคือฟางเส้นสุดท้าย

ฮอลล์กระโจนเข้าใส่รอนเหมือนหมาป่าหิวโซ ผลักรอนล้มลงไปกองกับพื้น แล้วระดมหมัดใส่ไม่ยั้ง

เป็นการซ้อมอยู่ฝ่ายเดียว—รอนโดนต่อยจนเขียวช้ำไปทั้งตัว ไม่มีแรงจะสู้กลับเลย

ในที่สุด ศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็ปรากฏตัวขึ้น ดึงทั้งสองคนออกจากกันด้วยพลังของแม่ใหญ่สายเหล็ก

“เฮนรี่ วิลเลียม! รอน วีสลีย์!”

“หักคะแนนบ้านสลิธีริน 5 คะแนน! หักคะแนนบ้านกริฟฟินดอร์ 5 คะแนน!”

“เพราะพวกเธอต่อยกันต่อหน้าสาธารณชน!”

ถึงฮอลล์จะรีบดึงรอนเข้ามากอดคอ ทำท่าเหมือนพี่น้องหยอกกันเล่น แต่ก็ไม่รอดสายตาเหยี่ยวของศาสตราจารย์มักกอนนากัล

โดนหักคะแนนไปจนได้…

ฮอลล์จ้องหน้ารอนอย่างเคืองแค้น ก่อนจะสะบัดหน้าหัน เดินนำเข้าไปในห้องโถงใหญ่ก่อน

ทั้งหมดนี่...เป็นเพราะรอน!

ถ้าไม่ติดว่าเขาต้องรักษา “ตัวตน” ก็อยากจะยำให้ยับกว่านี้ด้วยซ้ำ

ตอนอยู่ที่บ้าน ไอ้นี่ก็รู้จักปกป้อง “น้องคนเล็ก” (ฮอลล์) ดีอยู่หรอก

แต่พอมาอยู่ฮอกวอตส์ ดันกลายเป็นพวกชอบตามกระแส?

ในห้องโถงใหญ่

ค้างคาวนับพันบินวนอยู่เหนือเพดานและผนัง

กลุ่มเมฆมืดๆ ลอยต่ำอยู่เหนือโต๊ะอาหาร ทำให้แสงเทียนในฟักทองบนโต๊ะกระพริบวูบวาบ

พวกผีของโรงเรียนโผล่ออกมาจากผนังและโต๊ะอย่างคึกคัก หัวเราะเสียงดังแล้วก็แกล้งหลอกนักเรียนให้ตกใจเล่น

“หึ! ดีแล้วที่นายรีบแยกไป ไม่งั้นฉันจะเอาคืนให้ดู!” รอนชูกำปั้นแล้วแกว่งไปมาอย่างเอาเรื่อง

แฮร์รี่เอามือปิดหน้า เพราะทนดูไม่ได้—เขาพยายามห้ามฮอลล์แล้ว แต่ฮอลล์ก็สลัดเขาทิ้งเหมือนเศษผ้า

พอเห็นขนาดตัวใกล้ๆ กันแบบนั้น ใครจะไปรู้ว่าฮอลล์จะมีแรงเยอะขนาดโยนเขาเสียหลักได้!

แบบนี้รอนไม่มีทางสู้กลับได้หรอก

“รอน เข้าไปกินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวฉันทายาให้ คืนนี้ก็หายแล้ว” แฮร์รี่ปลอบใจเพื่อน

รอนยังบ่นพึมพำ “จริงๆ ฉันก็ต่อยเฮนรี่ได้แหละนะ แต่จิตใต้สำนึกมันสั่งให้ฉันไม่ตอบโต้...มันเตือนว่า ถ้าฉันโต้กลับล่ะก็ จะเกิดเรื่องร้ายแรงแน่ๆ…”

เขาสั่นเทาเบาๆ “ตอนเฮนรี่ต่อยฉัน มันเหมือนกับ...ตอนฮอลล์ตีศัตรูเลยอะ!”

ใช่...เหมือนมากด้วย

แค่แรงเยอะกว่ามาก

รอนนึกถึงตอนที่ฮอลล์ซ้อมกับศัตรู—ท่าทางมันโคตรคล้ายกัน

แต่เมื่อก่อนเขายังพอป้องกันได้บ้าง แต่เมื่อกี้นี่...โดนล้มกลิ้งไปเลย รู้สึกอับอายสุดๆ

“ฮอลล์?” แฮร์รี่เอียงคอ “น้องชายนายเหมือนเฮนรี่มากเลยเหรอ?”

“ไม่ใช่หน้าตาน่ะ แต่...ความรู้สึก...”

ทั้งคู่เดินไปนั่งที่โต๊ะยาวของกริฟฟินดอร์ พลางคุยกันเบาๆ

ทางฝั่งสลิธีริน

เดรโกเห็นหน้ารอนที่บวมเป่งก็หัวเราะจนท้องแข็ง เกือบกลิ้งลงใต้โต๊ะ

ฮอลล์หันไปมองเดรโกด้วยสีหน้าเย็นยะเยือก—เขารู้ว่าเจ้าหมอนี่ก็มีส่วนร่วมกับข่าวลือไร้สาระพวกนั้น

“ระวังตัวหน่อย” เบลสเห็นฮอลล์เริ่มหน้าเครียด รีบเตือนเดรโกทันที

“ฮ่าฮ่าฮ่า เบลส ดูหน้าวีสลีย์สิ! ฮ่าฮ่าฮ่า! ทำไมพอตเตอร์ไม่โดนด้วยนะ!”

เดรโกยังไม่หยุดขำ

ฮอลล์นั่งลงฝั่งตรงข้าม พูดเสียงเรียบ “แฮร์รี่ไม่โดน แล้วนายอยากโดนไหมล่ะ?”

เดรโกเงียบกริบทันที รีบยกมือปิดปาก นั่งหลังตรงจ้องไปยังโต๊ะอาจารย์อย่างกับเด็กดีรออาหาร

—

วันนี้เป็นวันหยุดพิเศษ อาหารเลยหรูหราและเยอะกว่าปกติ

ฮอลล์กินอย่างมีความสุข—มือซ้ายถือไก่ มือขวาถือเครื่องดื่มผลไม้แบบไม่มีน้ำผสม

ช่วงนี้เขาทำงานหนักทุกวัน ผอมลงไปเยอะ ถ้าไม่กินให้เยอะๆ จะมีแรงไปช่วยคนสอน ไปเล่นควิดดิชได้ไง?

รู้ไหมว่า สเนปถึงขั้นเริ่มคิดจะให้ฮอลล์เป็นผู้ช่วยสอนสำหรับนักเรียนทั้งเจ็ดปี เพื่อจะได้ยื่นเรื่องไปขอสอน วิชาการป้องการตัวจากศาสตร์มืด

ข้ออ้างก็คือ “หน้าที่เดิมเบาอยู่แล้ว มีเวลาพอจะสอนอีกวิชา”

โชคดีที่ดัมเบิลดอร์ไม่อนุมัติ

ฮอลล์คิดในใจ—ถ้าดัมเบิลดอร์ตกลงเมื่อไหร่ เขาจะยื่นฟ้องคณะกรรมการแรงงานกระทรวงเวทมนตร์ทันที!

ทำงานหนักที่สุด ได้เงินน้อยที่สุด!

ไม่มีทางยอมรับดีลแบบนั้นเด็ดขาด!

เว้นแต่จะเพิ่มเงินเดือนให้เท่าพนักงานฮอกวอตส์—แบบนั้นค่อยว่ากัน

ในจังหวะที่ทุกคนกำลังกินกันอย่างอิ่มหนำ

“โครม!!!”

ประตูห้องโถงใหญ่ที่ปิดอยู่ ถูกถีบเปิดออกอย่างแรง

และคนที่โผล่เข้ามาก็คือ...ศาสตราจารย์ควีเรลล์ เพื่อนเก่าที่หายตัวไปหลายวัน

ควีเรลล์ตะโกนลั่น

“โทรลล์ในคุกใต้ดิน! ฉะ-ฉันคิดว่าพวกคุณควรรู้...”

พูดจบก็นิ่งไป แล้วก็ล้มฟุบหมดสติ

ทันใดนั้น ห้องโถงก็ปั่นป่วนวุ่นวาย

สุดท้าย ดัมเบิลดอร์ต้องใช้ คาถาขยายเสียง เพื่อควบคุมสถานการณ์และสั่งให้นักเรียนกลับหอพักตามบ้าน

ฮอลล์มองไปที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ เห็นแฮร์รี่กับรอนแอบชิ่งออกมาจากกลุ่มแบบหลบๆ ซ่อนๆ

เขาขมวดคิ้ว รีบตามไปเงียบๆ

ควีเรลล์มันกำลังเล่นอะไรอยู่กันแน่?

ในความทรงจำของฮอลล์ ควีเรลล์ทำแบบนี้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจพวกอาจารย์ เพื่อหาช่องไปขโมย ศิลาอาถรรพ์

แต่ตอนนี้...เศษเสี้ยวของโวลเดอมอร์ที่อยู่หลังหัวของควีเรลล์ก็หายไปแล้ว

งั้นเขาจะยังเสี่ยงทำอะไรน่าสงสัยแบบนี้อีกทำไม?

ฮอลล์ไม่เข้าใจตรรกะของควีเรลล์เลย

หรือว่าควีเรลล์จะเสียสติจริงๆ? ความคิดถึงได้เพี้ยนขนาดนี้?

ความเป็นไปได้หลายอย่างแล่นผ่านหัวฮอลล์ แต่ก็ถูกปัดตกไปเรื่อยๆ

เขารู้ว่า รอนกับแฮร์รี่น่าจะไปห้องน้ำหญิง เพื่อตามหาเฮอร์ไมโอนี่

แต่ทันทีที่เขาใกล้จะเดินไปถึงห้องน้ำหญิง...

เสียงแปลกๆ ดังขึ้นจากข้างหลัง

เป็นเสียงครืดๆ หนักๆ เหมือนมีของใหญ่มากถูกลากไปกับพื้น

--------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >> Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

🦁ผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับพระเจ้า

💸ฮอกวอตส์: ระบบยิ่งจ่ายยิ่งเก่ง

⚙️เกิดใหม่ ในปี 1943 พร้อมระบบพ่อค้าข้ามมิติ

🐛เกิดใหม่เป็นก็อบลินพร้อมระบบจำลองชีวิต

🏪ระบบอะไร? ยิ่งเจ๊งยิ่งรวย! เริ่มต้นด้วยซูเปอร์มาร์เก็ต

💂‍ดินแดนของฉันมีแต่ทหารระดับเทพ

📀มาร์เวล: ระบบโหลดเทมเพลตตัวเอกแบบสุ่ม

🔮จ้าวแห่งเวทมนตร์ในจักรวาลมาร์เวล

🃏ฮอกวอตส์: ระบบสุ่มกาชา

🎁วันสิ้นโลก: สิ่งของที่ผู้หญิงใช้จะได้คืนหมื่นเท่า

🔯พรสวรรค์ระดับ SSS คูลดาวน์เร็วขึ้นล้านเท่า

🍻ปลุกพลังเซียนดาบแห่งสุรา ฉันเก่งขึ้นได้ด้วยการดื่ม (จบแล้ว)

🐉ปรมาจารย์สัตว์อสูรระดับเทพ (จบแล้ว)

💰เส้นทางสู่มหาเศรษฐีด้วยระบบสุ่มเทคโนโลยีหมื่นโลก (จบแล้ว)

🎭ผจญภัยในจักรวาลมาร์เวลกับระบบจำลองตัวละคร

🍁ระบบคัดลอกพรสวรรค์แห่งวันสิ้นโลก (จบแล้ว)

🏰เริ่มต้นด้วยความไร้เทียมทานและสร้างมหานครนิรันดร์ (จบแล้ว)

🍀ระบบเทพเจ้าผู้สร้าง : กำเนิดใหม่ในโลกบรรพกาล

🌟ผจญภัยในโลกวันพีซกับระบบจำลองตัวละคร

🍥ระบบอัญเชิญนินจาสู่จักรวาลมาร์เวล

😈จอมมารที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งฮอกวอตส์ (จบแล้ว)

🦸‍สงครามแห่งมาตุภูมิอเมริกันคอมิกส์ (จบแล้ว)

🎀วันสิ้นโลกกับระบบสุ่มเสบียงไม่จำกัดทุกวัน (จบแล้ว)

🍄วันสิ้นโลก: รูเล็ตต์ของฉันเลเวลสูงกว่าคนอื่น (จบแล้ว)

🎮อัตราดรอป 100% ณ จุดเริ่มต้นของโลกในตำนาน (จบแล้ว)

🌞เกิดใหม่เป็นอพอลโล่เทพแห่งดวงอาทิตย์ พร้อมระบบหีบสมบัติ (จบแล้ว)

💥มาร์เวล: เมื่อผมแต่งงานกับแบล็ควิโดว์ (จบแล้ว)

💫คุณปู่ตะลุยมัลติเวิร์ส (จบแล้ว)

🧙จอมเวทย์สูงสุดแห่งฮอกวอตส์ (จบแล้ว)

--------------------