บทที่ 15 อยากโชว์เทพ แต่ดันแป้กซะงั้น~

โจวโม่กลับมาที่แผนกอายุรกรรมหัวใจ

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ห้องพักแพทย์เวร เขาสัมผัสได้ถึงสายตาของเหล่าเพื่อนนักศึกษาแพทย์ที่พุ่งตรงมาที่เขาอย่างชัดเจน

สายตาเหล่านั้นมีทั้งความสับสน ความอิจฉา ความน้อยเนื้อต่ำใจ และแม้กระทั่ง... เปลวเพลิงแห่งการต่อสู้ที่ลุกโชน ไม่ยอมแพ้!

จากนั้น... ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ

ทุกคนก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือกันอย่างบ้าคลั่ง!

ฉัน หวังลี่หลง (หวงอี้, เฉินซูเหมย...) จะไม่มีวันยอมด้อยกว่าใคร!

โจวโม่มุมปากกระตุก

นี่ถึงขั้นแข่งกันเรียนเลยเหรอเนี่ย?

โจวโม่หาคอมพิวเตอร์ว่าง นั่งลง เปิดระบบ แล้วล็อกอินด้วยบัญชีของพี่เฉินปิง

อย่างแรก เขาเช็กผลแล็บและรายงานการตรวจต่างๆ...

คุณยายเตียง 29 ผลเลือดเมื่อเช้าปกติดี บ่งบอกว่าการใส่เครื่องช่วยหายใจเมื่อคืนได้ผล จากนี้ไปสามารถลดปริมาณยาลงและรอดูผลในวันพรุ่งนี้... ถ้าไม่มีปัญหาอะไร อีกสักสองสามวันก็น่าจะกลับบ้านได้...

ส่วนคุณลุงเตียง 28 ผลตรวจต่างๆ ก็ไม่มีอะไรน่าห่วง...

จากนั้นโจวโม่ก็ลุกเดินไปที่หอผู้ป่วย

เขาแวะคุยกับคนไข้เตียง 28 และ 29 อยู่ครึ่งชั่วโมง

พอคุยเสร็จ ก็เดินออกมา

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องผู้ป่วย ก็ได้ยินเสียงพยาบาลดุด่ามาจากห้องข้างๆ:

"เร็วๆๆๆ จะรีบไปตายที่ไหน?! ไม่รู้หรือไงว่ายา Cedilan ต้องฉีดเข้าเส้นช้าๆ อย่างน้อย 15 นาที ห้ามรีบเด็ดขาด! ฉันจับเวลาอยู่นะ..."

"ขอโทษครับ ขอโทษครับ... ผมรีบไปหน่อย..."

"รีบทำบ้าอะไร? ตกลงคนฉีดยาคือคุณหรือฉันกันแน่?"

โจวโม่ชะโงกหน้าไปดู เห็น จางอู่ กำลังโดนพยาบาลยืนท้าวสะเอวด่าจนหงอ ก้มหน้าขอโทษขอโพยไม่หยุด

โจวโม่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เดินกลับเข้าห้องพักแพทย์เวรไปกินข้าว จากนั้นก็เริ่มแก้บันทึกและคำสั่งแพทย์...

19:00 น. นั่งแก้บันทึกและคำสั่งแพทย์...

19:30 น. ก็ยังคงนั่งแก้บันทึกและคำสั่งแพทย์...

ทันใดนั้นเอง

วอร์ดที่ปกติจะเงียบสงบในยามค่ำคืน จู่ๆ ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น

"เกิดอะไรขึ้น?"

โจวโม่และนักศึกษาแพทย์อีกสองสามคนที่ยังทำงานล่วงเวลาอยู่ ลุกขึ้นเดินออกมาดูด้วยความสงสัย

ภาพที่เห็นคือ ญาติคนไข้กลุ่มหนึ่งกำลังยืนล้อมกรอบเถียงกับแพทย์เวรหญิงอยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาล

"ดูผลตรวจพวกนี้สิ ไม่เห็นเจออะไรผิดปกติสักอย่าง เสียเงินตรวจฟรีชัดๆ!"

"แล้วก็ค่ายาเนี่ย มันเท่าไหร่กันเชียว? วันนึงไม่กี่สิบหยวนเองมั้ง! ที่นอนโรงพยาบาลเนี่ยมีแต่ค่าตรวจทั้งนั้น โรงพยาบาลจ้องแต่จะฟันค่าตรวจนี่หว่า!"

"โรงพยาบาลนี้มันขี้โกง!"

"พวกเราไม่นอนแล้ว กลับบ้าน!"

แพทย์เวรหญิงคนนั้นก็ใช่ย่อย เป็นคนอารมณ์ร้อนเหมือนกัน เธอสวนกลับไปทันควัน

"ตรวจไม่เจอโรคมันไม่ใช่เรื่องดีหรือไง?"

"อีกอย่าง นอนโรงพยาบาลคืนนึงไม่กี่สิบหยวน โรงพยาบาลไปโกงพวกคุณตรงไหน?"

แต่พวกญาติไม่ฟังอีร้าค่าอีรมอะไรทั้งนั้น ยังคงด่าทอต่อไป:

"จรรยาบรรณแพทย์ไปไหนหมด?"

"คุณไม่สมควรเป็นหมอเลยด้วยซ้ำ!"

ตอนนั้นเอง รปภ. ก็มาถึง แต่แทนที่จะทำให้สถานการณ์สงบลง กลับกลายเป็นว่ารปภ. เข้าไปร่วมวงทะเลาะกับหมอและญาติคนไข้จนมั่วซั่วไปหมด

โจวโม่กับพวกเด็กใหม่อยากจะเข้าไปช่วยไกล่เกลี่ย แต่ก็กล้าๆ กลัวๆ กลัวพูดผิดพูดถูกจะยิ่งไปกันใหญ่ เพราะพวกเขาก็ยังไม่รู้อะไรมากนัก

ไม่นาน รองผู้อำนวยการก็มาถึง แล้วเรียกญาติคนไข้ แพทย์เวรหญิง และรปภ. เข้าไปในห้องทำงาน ปิดประตูเคลียร์กัน

เหตุการณ์ความวุ่นวายจึง 'ยุติ' ลง

โจวโม่และนักศึกษาแพทย์คนอื่นๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก... เหตุการณ์ความขัดแย้งทางการแพทย์ครั้งนี้สร้างความประทับใจ (ในทางลบ) ให้โจวโม่และคนอื่นๆ อย่างลึกซึ้ง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นฉากดราม่าแบบในข่าวมาปรากฏอยู่ตรงหน้าจริงๆ

กลับมาที่ห้องพักแพทย์เวร

โจวโม่กำลังจะเขียนบันทึกและคำสั่งแพทย์ต่อ... เดี๋ยวนะ!

ทำไมหน้าจอคอมมันมืดตึ๊ดตื๋อ? เปิดไม่ติด?

"เชี่ย! คอมพังเหรอ?!"

"ยังไม่ได้เซฟเลยเว้ยยยย!!"

โจวโม่แทบทรุด!

เขาต้องย้ายไปใช้อีกเครื่อง เปิดเครื่อง ล็อกอินใหม่ แล้วเริ่มพิมพ์ใหม่ตั้งแต่ต้น...

20:00 น. ยังคงพิมพ์ต่อไป...

20:30 น. ก็ยังพิมพ์อยู่...

20:53 น. ในที่สุดก็เสร็จ... เรียบร้อย!

โจวโม่ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ เก็บข้าวของ แล้วเลิกงานกลับบ้าน

ตอนเดินผ่านห้องเตรียมอาหาร เขาเห็นแพทย์เวรหญิงที่เพิ่งโดนด่า กำลังยืนร้องไห้อยู่คนเดียวเงียบๆ

โจวโม่เกือบจะเดินเข้าไปปลอบตามสัญชาตญาณ... แต่แล้วก็ส่ายหัว แล้วเดินถอยออกมา...

วันรุ่งขึ้น

เขาตื่นตอน 6:10 น. นั่งรถไฟใต้ดินนานกว่าชั่วโมง แล้วใช้วิชาตัวเบาฝ่าฝูงชนออกมาจากสถานี

7:40 น. เขามาถึงแผนกอายุรกรรมหัวใจ

เริ่มเดินราวด์วอร์ดด้วยตัวเองก่อน

เตียง 29 คุณยาย

"หมอโจว ยายรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว กลับบ้านได้แล้วมั้ง!"

คุณยายดูสดชื่นแจ่มใส ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข พอเห็นโจวโม่ก็รีบทักทายด้วยความตื่นเต้น

"ไม่ปวดหัวแล้วเหรอครับ?"

"หายเป็นปลิดทิ้งเลย สบายตัวสุดๆ! ไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อนเลย ยายรู้สึกเหมือนจะไปเต้นแอโรบิกที่ลานชุมชนได้แล้วเนี่ย!" คุณยายยิ้มกว้างจนปากจะถึงใบหู

โจวโม่ก็พลอยดีใจไปด้วย "ดีครับ เดี๋ยวผมจะคุยกับหัวหน้าดูว่าจะเอายังไง... อ้อ จริงสิ หลังจากกลับบ้าน คุณยายต้องไปซื้อเครื่อง CPAP (เครื่องช่วยหายใจแรงดันบวกต่อเนื่อง) มาใช้นะครับ... ร้านขายยาข้างโรงพยาบาลก็น่าจะมี... หรือจะสั่งออนไลน์ก็ได้... ยังไงก็ต้องใส่นอนทุกคืนนะครับ เข้าใจไหมครับ...?"

คุณยายยิ้มรับ "ได้จ้ะๆ หมอโจวมีรุ่นแนะนำไหม?"

โจวโม่ส่ายหน้า "ผมไม่แนะนำรุ่นไหนเป็นพิเศษครับ ให้ลูกสาวคุณยายลองหาข้อมูลดู หรือถามเภสัชที่ร้านก็ได้ครับ..."

คุณยายรับคำอย่างมีความสุข "โอเคจ้ะ!"

จากนั้นโจวโม่วัดความดันให้คุณยาย พบว่าคุมได้ดีมาก ทั้งที่ลดยาลงแล้ว

นี่ยิ่งยืนยันชัดเจนว่า ภาวะหยุดหายใจขณะหลับคือตัวการร้ายที่ทำให้คุณยายเป็นความดันสูงมาตลอด!

...เตียง 28

"หมอโจว..." คุณลุงทักทายโจวโม่ด้วยความอบอุ่นเมื่อเห็นหน้า

โจวโม่ยิ้ม "คุณลุงครับ เดี๋ยวจะได้ผ่าตัดแล้ว อีกเดี๋ยวก็หายแล้วครับ..."

ในฐานะแพทย์เจ้าของไข้ โจวโม่ยังต้องทำหน้าที่ดูแลช่วงก่อนและหลังผ่าตัด (Perioperative care) เช่น การเตรียมสภาพจิตใจคนไข้ กระตุ้นให้คนไข้ร่วมมือกับการรักษา และตรวจสอบผลการตรวจต่างๆ... แน่นอนว่าทางศูนย์สวนหัวใจก็จะช่วยดูแลเรื่องพวกนี้ด้วย

หลังจากราวด์วอร์ดอย่างรวดเร็ว เขาก็เข้าใจสถานการณ์ของคนไข้ทั้งสองคนอย่างครบถ้วน

8:00 น. ... โจวโม่กลับมาที่ห้องพักแพทย์เวร

แล้วเขาก็เห็นหวงอี้หมิง

"????"

โจวโม่สังเกตเห็นว่าวันนี้หวงอี้หมิงดูแปลกไป จะพูดยังไงดี? ดูเหมือนไก่ชนที่กำลังคึก ยืดอก เชิดหน้า เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ติดอยู่นิดเดียวตรงขอบตาดำคล้ำจางๆ นั่นแหละที่ทำให้ภาพลักษณ์ดูดรอปไปหน่อย

จากนั้น

หัวหน้าหนิวก็มาถึง

หมอทุกคนในกลุ่ม 5 มารวมตัวกัน

เริ่มราวด์วอร์ดหน้าคอมพิวเตอร์!

ไม่นาน

ก็ถึงคิวโจวโม่รายงานเตียง 28 และ 29

โจวโม่นั่งลงหน้าคอมและเปิดไฟล์ PPT

หัวหน้าหนิวยิ้ม "ฉันจำนายได้ โจวโม่..."

โจวโม่แอบดีใจเล็กน้อย "สวัสดีครับหัวหน้าหนิว ผมขอรายงานอาการคนไข้เตียง 28 และ 29 ครับ... เริ่มจากเตียง 28 รับเข้าด้วยอาการเจ็บหน้าอกและกล้ามเนื้อหัวใจตาย มีประวัติความดันโลหิตสูง คนไข้บ่นว่าเจ็บหน้าอกและเวียนหัว ผลฉีดสีสวนหัวใจยืนยันว่ามีปัญหากับขดลวดเดิมและมีหลอดเลือดตีบตันบางส่วน เมื่อวานศาสตราจารย์ลู่จากศูนย์สวนหัวใจมาดูอาการและยืนยันว่าต้องผ่าตัดใส่ขดลวด ได้ทำการคุยเคสก่อนผ่าตัดไปเมื่อบ่ายวานนี้และเซ็นใบยินยอมเรียบร้อยแล้วครับ... กำหนดผ่าตัดคือ 10:30 น. เช้านี้ครับ..."

เขาสรุปอาการสำคัญ ประวัติการรักษา ผลตรวจ และการรักษาปัจจุบันอย่างกระชับ

หัวหน้าหนิวพยักหน้า "ดี..."

โจวโม่กดเลื่อนสไลด์ PPT ต่อ เข้าสู่รายงานของคุณยายเตียง 29: "คนไข้เตียง 29 มาด้วยอาการปวดหัวเรื้อรัง..."

ข้างหลังเขา

หวงอี้หมิง: "????"

เขายืนอึ้ง!

เดี๋ยวนะ หัวหน้าหนิว ท่านยังไม่ได้ถามเรื่องหัตถการเลยนะ!

ผมอุตส่าห์โต้รุ่งอ่านหนังสือ เตรียมตัวมาโชว์เทพ... ทำไมท่านไม่ถามล่ะครับ?

หลอกกันชัดๆ!

หวงอี้หมิงรู้สึกเหมือนโลกนี้ช่างโหดร้าย!

เขาวางแผนจะซุ่มอ่านหนังสือแล้วมาเซอร์ไพรส์ทุกคน!

ผลปรากฏว่า

แผนล่มตั้งแต่ยังไม่เริ่ม!

บัดซบ!

อยากจะบ้าตาย!

โจวโม่ไม่ได้รับรู้ถึงความร้าวรานในใจของหวงอี้หมิง เขายังคงรายงานอย่างฉะฉานรวดเร็ว

"...หลังจากใช้เครื่องช่วยหายใจมา 2 วัน อาการปวดหัวของคนไข้หายเป็นปลิดทิ้ง จากการวัดความดัน 24 ชั่วโมง ความดันลดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ปัจจุบันคงที่อยู่ที่ประมาณ 135/95 และนี่คือผลหลังจากลดยาลงแล้วด้วยครับ... ดังนั้น จึงสรุปได้เบื้องต้นว่าความดันโลหิตสูงเรื้อรังเกิดจากภาวะหยุดหายใจขณะหลับ... นอกจากนี้ คนไข้ขอกลับบ้าน ผมเห็นว่าถ้าสังเกตอาการอีกสักวันแล้วไม่มีปัญหา พรุ่งนี้ก็น่าจะให้กลับบ้านได้ครับ... รบกวนหัวหน้าช่วยพิจารณาด้วยครับ..."

"รายงานจบแล้วครับ"

โจวโม่สรุปจบการราวด์วอร์ดและพับหน้าจอ PPT ลง

หัวหน้าหนิวพยักหน้า จากนั้นเปิดดูผลเลือดและผลก๊าซในเลือดแดง (Arterial Blood Gas) ของคุณยายเตียง 29 เมื่อวานมาดูอย่างละเอียด

สุดท้ายแกก็พยักหน้า "คนไข้รายนี้ดูแล้วไม่น่ามีปัญหาอะไร สังเกตอาการอีกวัน แล้วพรุ่งนี้ให้กลับบ้านได้..."

โจวโม่รับคำอย่างดีใจ "ครับหัวหน้า!"

ปลดล็อกความสำเร็จ รักษาคนไข้หายรายแรก!

ต่อไปเป็นคิวของหมอคนอื่นรายงาน... ในขณะที่หวงอี้หมิงยืนเอ๋อแดกอยู่ข้างๆ อยากโชว์ของแต่ไม่มีโอกาส หัวใจสลายยับเยิน!

สายฝนอันหนาวเหน็บซัดกระหน่ำใส่หน้า น้ำตาแห่งความขมขื่นไหลรินปนไปกับสายฝน...