บทที่ 6: การราวด์วอร์ดของระดับหัวหน้า...

ในช่วงบ่าย พี่หมอเฉินปิงผู้เป็นแพทย์พี่เลี้ยง ยังคงพาโจวโม่และหวงอี้หมิงเดินราวด์วอร์ดตรวจคนไข้ในความดูแลทั้ง 7 เตียงอย่างต่อเนื่อง

พี่หมอเฉินปิงเป็นคนที่กระตือรือร้นมาก เขาถ่ายทอดประสบการณ์ให้ฟังเยอะมาก ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อทั้งโจวโม่และหวงอี้หมิงอย่างมหาศาล

จากนั้นพวกเขาก็กลับไปที่ห้องพักแพทย์เวรเพื่อปรับแก้บันทึกทางการแพทย์

จนกระทั่ง 4 โมงเย็น ผลตรวจเลือดที่เจาะไปเมื่อเช้าก็ออกครบ

พี่หมอเฉินปิงเริ่มสอนโจวโม่และหวงอี้หมิงวิเคราะห์ผลแล็บ จากนั้นจึงปรับคำสั่งการรักษาและยาตามผลตรวจที่ออกมา

กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึง 2 ทุ่ม

ในวันนั้น นักศึกษาแพทย์น้องใหม่คนอื่นๆ ก็ไม่ได้กลับตอน 5 โมงเย็นตามเวลางาน แต่ต้องอยู่ทำงานล่วงเวลาจนถึงสองสามทุ่มเช่นกัน

พวกเขาต้องรอจนกระทั่งแพทย์พี่เลี้ยงและแพทย์ประจำบ้านทยอยกลับกันหมดแล้ว ถึงจะกล้าถอนหายใจด้วยความโล่งอกและแยกย้ายกันกลับบ้าน

ในที่สุด พวกเขาก็ได้สัมผัสด้วยตัวเองแล้วว่า งานหมอนั้นหนักหนาสาหัสเพียงใด...

โจวโม่ไม่ได้กลับพร้อมกับนักศึกษาแพทย์คนอื่นๆ เพราะเขาต้องรับผิดชอบดูแลเตียง 28 และ 29

เขาเดินไปที่เตียง 29 (คุณยายวัย 60 กว่าที่เป็นความดันสูงแบบดื้อยา)

"คุณยายครับ..."

โจวโม่เดินเข้าไปข้างเตียง

ตอนนั้นคุณยายกำลังนั่งกึ่งนอน วิดีโอคอลคุยกับญาติ หัวเราะจนตีนกาขึ้น ส่วนลูกสาวที่มาเฝ้าไข้กำลังซักผ้าอยู่ในห้องน้ำ

"อ้าว หมอโจว..." พอเห็นโจวโม่เดินเข้ามา คุณยายก็รีบวางสายและหันมายิ้มให้อย่างเกรงใจ

โจวโม่: "เตรียมตัวจะเข้านอนหรือยังครับ?"

คุณยาย: "ก็เกือบแล้วล่ะจ้ะ... หมอโจวยังไม่เลิกงานอีกเหรอ?"

"เดี๋ยวดูคนไข้เสร็จผมก็จะกลับแล้วครับ"

"งั้นยายขอบคุณจริงๆ หมอนี่ทำงานหนักกันจังเลยนะ ยุ่งตั้งแต่เช้ายันค่ำ..." คุณยายพูดด้วยความซาบซึ้งใจ

โจวโม่ยิ้มตอบ "ไม่เป็นไรครับ... คุณยายครับ พยาบาลบอกหรือยังครับว่าคืนนี้จะต้องติดเครื่องตรวจการนอนหลับ?"

คุณยายรีบตอบ "บอกแล้วจ้ะ บอกแล้ว พยาบาลบอกว่าสัก 3 ทุ่มจะเอามาติดให้..."

โจวโม่พยักหน้า "ดีครับ... ติดเครื่องแล้ว เดี๋ยวเรามาดูกันว่าคืนนี้คุณยายหลับเป็นยังไงบ้าง..."

คุณยายรีบถามแทรกขึ้นมา "คุณหมอ แล้วตกลงหาสาเหตุที่ความดันยายสูงเจอหรือยัง?"

โจวโม่ส่ายหน้าและตอบอย่างระมัดระวัง "ต้องรอผลตรวจออกมาก่อนครับ ถึงจะวิเคราะห์ได้..."

ผลลัพธ์ที่เป็นไปได้มีสองทาง:

หนึ่ง: ถ้าสาเหตุหลักของความดันสูงดื้อยาของคุณยายเกิดจากภาวะหยุดหายใจขณะหลับ... เรื่องก็จะง่าย แค่ให้ใส่เครื่องช่วยหายใจพกพา (CPAP) เวลานอน แล้วค่อยไปหาสาเหตุต่อว่าทำไมถึงหยุดหายใจ

สอง: ถ้าไม่ใช่ภาวะหยุดหายใจขณะหลับ... งานนี้คงยากแล้ว เพราะสาเหตุของความดันสูงดื้อยานั้นมีร้อยแปดพันประการ

เขาชวนคุณยายคุยอีกนิดหน่อย

เรียบร้อย

จากนั้นเขาก็แวะไปเตียง 28 คุณตาที่ใส่ขดลวดหัวใจ พูดคุยทักทายสั้นๆ

เสร็จภารกิจ

กลับบ้านได้!

ไม่นานหลังจากนั้น พยาบาลสาวก็นำเครื่องตรวจภาวะหยุดหายใจขณะหลับเข้าไปติดให้คุณยาย...

หลังจากนั่งรถไฟใต้ดินนานนับชั่วโมง

บนรถไฟ โจวโม่ค้นหาเปเปอร์และแนวทางปฏิบัติเกี่ยวกับภาวะหยุดหายใจขณะหลับขึ้นมาอ่าน

"ดัชนี AHI ในภาวะหยุดหายใจขณะหลับ"

"ภาวะหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้น (OSA)"

"ภาวะหยุดหายใจขณะหลับจากสมองส่วนกลาง (CSAS)"

"ภาวะหยุดหายใจขณะหลับแบบผสม (MSAS)"

หลังจากอ่านจบ

เขาก็ได้รับความรู้เพิ่มขึ้นมหาศาล...

วันรุ่งขึ้น เวลา 6 โมงเช้า

ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง

โจวโม่ยังคงต้องนั่งรถไฟใต้ดินนานกว่าชั่วโมง ฝ่าฟันฝูงชนในสาย 3 ที่แสนจะบั่นทอนจิตวิญญาณ

ระหว่างทาง เขาอ่านบทความเรื่อง:

"ความสัมพันธ์ระหว่างความดันโลหิตสูงชนิดปฐมภูมิกับภาวะหยุดหายใจขณะหลับจากการอุดกั้น"

"งานวิจัยความสัมพันธ์ระหว่างภาวะออกซิเจนในเลือดต่ำขณะนอนหลับกับความดันโลหิตในผู้ป่วยที่มีอาการนอนกรน"

7:30 น. เขามาถึงโรงพยาบาล แผนกอายุรกรรมหัวใจ

"อรุณสวัสดิ์ครับ..."

"อรุณสวัสดิ์..."

ทุกคนทักทายกัน

โจวโม่กวาดตามองไปรอบๆ พบว่านักศึกษาแพทย์ส่วนใหญ่มาถึงกันแล้ว แต่ละคนขอบตาดำคล้ำ ดูท่าเมื่อคืนจะนอนหลับไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่

ทว่า

โจวโม่สัมผัสได้ชัดเจนว่าบรรยากาศในห้องพักแพทย์เวรวันนี้ดูวุ่นวายคึกคักเป็นพิเศษ

หมอเจ้าของไข้ทุกคนเดินกันขวักไขว่ด้วยความกระฉับกระเฉง

พี่หมอเฉินปิงถือคลิปบอร์ด ตะโกนเรียกเสียงดังกว่าเมื่อวานมาก "โจวโม่ นายรีบไปดูคนไข้ก่อน ไปเช็กอาการเบื้องต้น... เดี๋ยวหัวหน้าทีมจะมาเดินราวด์วอร์ดใหญ่ นายต้องเป็นคนรายงานเคสนะ..."

"รับทราบครับพี่หมอ!!"

โจวโม่เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

เขาเปิดคอมพิวเตอร์ที่ว่างอยู่ ล็อกอินด้วยบัญชีของพี่เฉินปิง แล้วเปิดข้อมูลคนไข้เตียง 29 ของคุณยายขึ้นมาดู

และเป็นไปตามคาด

ข้อมูลจากเครื่องตรวจการนอนหลับเมื่อคืนของคุณยาย ถูกพยาบาลอัปโหลดเข้าระบบเพื่อให้หมอตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว

"มีภาวะหยุดหายใจขณะหลับจริงๆ ด้วย!"

โจวโม่ดูข้อมูลบันทึกของเมื่อคืน

ค่าดัชนี AHI อยู่ที่ 25 ครั้ง/ชั่วโมง

นอกจากนี้ ค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดขณะนอนหลับต่ำสุดอยู่ที่ 80%

ระดับนี้ถือว่า "ปานกลาง" แล้ว!!

เมื่อประกอบกับข้อมูลเกี่ยวกับ "กลุ่มอาการหยุดหายใจขณะหลับ" ที่เขาอ่านมาเมื่อคืนและเมื่อเช้า ทำให้โจวโม่เข้าใจอาการของคนไข้รายนี้ได้ชัดเจนขึ้น

เขาพอจะมีแนวทางในใจแล้ว

จากนั้นเขาก็ดูข้อมูลอื่นๆ ของเตียง 29

เมื่อเช้า พยาบาลวัดความดันคุณยายได้ 179/111...

เขารีบคว้าสมุดจดแล้วเดินตรงไปยังหอผู้ป่วย

เริ่มที่เตียง 29...

"คุณยายครับ ผมมาแล้ว..."

ตอนนั้นคุณยายยังนอนอยู่บนเตียง เพิ่งตื่นได้ไม่นาน

"อรุณสวัสดิ์จ้ะหมอโจว..."

"คุณยายครับ ตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?"

"เหมือนเดิมเลยจ้ะ เพลียมาก ปวดหัวตุบๆ เหมือนเดิม..." คุณยายพูดด้วยสีหน้าอ่อนล้า

ลูกสาวคุณยายที่อยู่ข้างๆ เสริมขึ้นมา "คุณหมอคะ เมื่อคืนฉันลองสังเกตแม่ดู แม่แกนอนกรนจริงๆ ด้วย แล้วบางทีก็เงียบไปดื้อๆ สักพักก็เฮือกหายใจแรงๆ ขึ้นมาใหม่..."

โจวโม่: "นั่นคืออาการหยุดหายใจขณะหลับครับ... เมื่อกี้ผมดูผลตรวจของคุณยายจากเมื่อคืนแล้ว มีปัญหาจริงๆ ด้วยครับ คืนนี้ผมเลยวางแผนว่าจะให้คุณยายลองใส่เครื่องช่วยหายใจแบบไม่รุกล้ำ (Non-invasive ventilator) เวลานอนดู เพื่อดูว่าวันรุ่งขึ้นความดันจะเปลี่ยนแปลงไหม และตื่นมาจะรู้สึกสดชื่นขึ้นหรือเปล่า..."

"ได้จ้ะๆ ขอบคุณนะคุณหมอ!" คุณยายเริ่มมีความหวังที่จะหายป่วย

โจวโม่ตรวจร่างกายเพิ่มเติมอีกเล็กน้อยก็เสร็จสิ้นการตรวจ

จากนั้นเขาก็ไปที่เตียง 28 (เจ็บหน้าอก, ใส่ขดลวดหลอดเลือดหัวใจ)

"อรุณสวัสดิ์ครับคุณตา..."

"หวัดดีหมอโจว..."

เขาใช้เวลาซักถามและตรวจร่างกายอยู่ 5 นาที ไม่พบความผิดปกติอะไร

โจวโม่ดูตารางการตรวจ: "คุณตาครับ เดี๋ยวช่วงสายๆ ประมาณ 10 โมง จะมีการฉีดสีสวนหัวใจ (Coronary Angiography) เพื่อเช็กหัวใจซ้ำนะครับ ไม่ต้องไปแผนกอื่น ทำที่แผนกหัวใจของเรานี่แหละครับ..."

การฉีดสีสวนหัวใจ คือการฉีดสารทึบรังสีเข้าไปในหลอดเลือดหัวใจเพื่อให้เห็นภาพรังสีและตรวจสอบสภาพหลอดเลือดอย่างละเอียด

วิธีนี้ถือเป็น "มาตรฐานทองคำ" ในการตรวจโรคหลอดเลือดหัวใจ ซึ่งมีประสิทธิภาพมากในการวินิจฉัยอาการเจ็บหน้าอกของคุณตาเตียง 28 และตรวจสอบสภาพของขดลวดที่ใส่ไปก่อนหน้านี้ว่ายังดีอยู่ไหม...

การตรวจเยี่ยมคนไข้รอบเช้าเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว

8:00 น.

โจวโม่เดินออกมาจากห้องผู้ป่วย ก็เห็นหมอวัยกลางคนและหมออาวุโสจำนวนมากยืนกันเต็มแผนกหัวใจ

ไม่ต้องบอกก็รู้ ว่านี่คือระดับหัวหน้าทีมและรองศาสตราจารย์แพทย์

วันนี้ไม่ใช่การราวด์วอร์ดใหญ่ทั้งแผนก แต่เป็นการราวด์วอร์ดกลุ่มย่อย หรือก็คือราวด์ภายในทีมนั่นเอง

เฉินปิงเห็นโจวโม่ก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหากระซิบถาม "เป็นไง? ท่องข้อมูลคนไข้แม่นหรือยัง?"

โจวโม่รู้ดีว่าพี่หมอเฉินปิงตื่นเต้นแทนเขาจริงๆ "ไม่ต้องห่วงครับ ผมจำได้หมดแล้ว"

เฉินปิงถามย้ำ "แล้วผลตรวจหยุดหายใจเมื่อคืนเป็นไง?"

โจวโม่พยักหน้า "ผมดูค่าแล้วครับ เป็นภาวะหยุดหายใจขณะหลับแน่นอน ระดับปานกลางครับ"

เฉินปิงได้ยินดังนั้นก็ดีใจ ตบไหล่โจวโม่ "นายนี่เจ๋งจริงๆ หาเจอจนได้ ฉันยังดูไม่ออกเลย... เดี๋ยวตอนราวด์วอร์ด หัวหน้าอาจจะถามนายเรื่องนี้ ทำให้ดีล่ะ... หัวหน้าทีมเราแกใจดี ไม่ต้องตื่นเต้น..."

โจวโม่รู้สึกซาบซึ้งใจ "ขอบคุณครับพี่หมอ!"

ต้องยอมรับเลยว่า พี่หมอเฉินปิงในฐานะอาจารย์พี่เลี้ยง แกเป็นคนดีจริงๆ!

ทันใดนั้น

ทีม 5 รวมพล!!

สมาชิกทั้งหมด 9 คน

หัวหน้าทีมคือ หัวหน้าหนิว วัย 60 ปี ผู้ซึ่งเตรียมตัวจะเกษียณ

เขามีผมขาวโพลนทั้งศีรษะและรอยยิ้มใจดี แต่ก็ยังแผ่รังสีแห่งอำนาจบารมีออกมา บรรดารองหัวหน้าและแพทย์เจ้าของไข้ในทีมต่างยืนตัวตรงแหนว์ ไม่กล้าท้าทายอำนาจของแก

โจวโม่กับหวงอี้หมิงยืนตัวสั่นงันงก แอบอยู่หลังฝูงชน ราวกับฮัสกี้ที่พยายามทำตัวเนียนอยู่ในฝูงหมาป่า

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาจะได้ราวด์วอร์ดกับระดับหัวหน้า เลยอดตื่นเต้นไม่ได้

โจวโม่รู้ว่าตัวเองเตรียมตัวมาดีแล้ว แต่ก็ยังระงับความตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดี

วินาทีนั้นเอง หัวหน้าหนิวก็เอ่ยปาก

"โจวโม่ ออกมาข้างหน้าหน่อย..."

"..."

โจวโม่สะดุ้งโหยง

เรียกฉันเหรอ?

โจวโม่จำใจเดินฝ่าฝูงชนออกไป

"ครับหัวหน้า!"

"คุณคือโจวโม่ใช่ไหม?"

"ใช่ครับ!"

"ไม่ต้องตื่นเต้น... ผมได้ยินเฉินปิงบอกว่าคุณทำผลงานได้ดี แถมยังยกคนไข้ให้ดูแลตั้งสองเตียง... ผมเลยอยากรู้อยากเห็นนิดหน่อย..."

ไม่ใช่แค่หัวหน้าหนิวที่อยากรู้ บรรดารองหัวหน้าและแพทย์คนอื่นๆ ต่างก็มองโจวโม่ด้วยความสนใจใคร่รู้

พวกเขามองสำรวจโจวโม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า

โจวโม่ตั้งสติ: "ขอบคุณครับหัวหน้า..."

หัวหน้าหนิวมองไปรอบๆ ทุกคน "งั้นเริ่มราวด์วอร์ดกันเลย คนไข้คนแรก เอาเป็นของโจวโม่ก่อนละกัน..."

โจวโม่: "!!!!!"

งานเข้าแล้วแม่เจ้า!