บทที่ 19 หนังสือทักษะ: ฝึกอสูร

บทที่ 19 หนังสือทักษะ: ฝึกอสูร

“เมื่อวานฉันได้ยินว่ามีคนโค่นราชาหมูป่าได้แล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเธอ! ในบรรดาผู้คนทุกเผ่าพันธุ์ที่ฉันเคยต้อนรับ เธอคือหนึ่งในผู้แข็งแกร่งที่สุด!”

ดวงตาของหวงปินฉายแววชื่นชม รู้สึกภูมิใจที่ได้เป็นผู้ชี้แนะนักล่าผู้ไม่ธรรมดา

“ทั้งหมดเป็นเพราะคำชี้แนะอันชาญฉลาดของท่านอาจารย์ครับ...”

หลังจากผลัดกันเยินยอกันไปมา ความสงสัยใคร่รู้ของหยางเจียนก็ไม่อาจกดข่มไว้ได้อีกต่อไป!

“อาจารย์ ท่านพูดจาเปิดเผยขนาดนี้ ไม่กลัวเบื้องบนเขาจะ...”

หยางเจียนไม่รู้จะใช้คำไหนดี “เบื้องบนเขาไม่ว่าอะไรเหรอครับ?”

แต่หวงปินกลับเข้าใจความหมายของเขาเป็นอย่างดี

เขาพาหยางเจียนไปนั่งคุยที่ห้องรับรองใกล้ๆ

“ว่าอะไร? ขุมนรกจ่อคอหอยอยู่รอมร่อแล้ว พวกเขาจะมาสนใจอะไรอีก?”

“จ่อคอหอย? ซาลเวชั่นเนี่ยนะ?”

หวงปินยิ้ม

“เธอคิดมากไปแล้ว ทวีปซาลเวชั่นยืนหยัดอยู่ในพหุจักรวาลมานานนับแสนปี เป็นด่านหน้าในการต่อกรกับขุมนรกมาโดยตลอด! มันอยู่ในสถานะกลืนกินซึ่งกันและกันกับขุมนรกอยู่เสมอ ตัวอย่างเช่น โลกแห่งความตายอย่างนอร์ธเรนด์ทางตอนเหนือสุดของทวีป ก็คือขุมนรกชั้นที่ 72 ที่ถูกกลืนกินเข้ามา!”

เชี่ย

บ้าเอ๊ย งั้นก็หมายถึงดาวสีครามสินะ!

ชั่วขณะหนึ่ง หยางเจียนบอกไม่ถูกว่าตัวเองโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่

ในชาติก่อน เขาเป็นได้แค่ชนชั้นล่างที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอด

พอได้ทะลุมิติมายังโลกใหม่ เดิมทีคิดว่ามีสูตรโกงติดตัว จะได้เป็นผู้จัดการทั่วไป เป็นซีอีโอ แต่งงานกับสาวสวยรวยทรัพย์ ก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิต!

แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเบี้ยใช้แล้วทิ้งสุดรันทดที่ต้องไปสู้รบปรบมือกับขุมนรก...

“แล้ว... ปกติใช้เวลานานแค่ไหนครับกว่าขุมนรกจะเริ่มรุกรานหลังจากเริ่มเกม?”

“เร็วสุดหนึ่งเดือนครึ่ง ช้าสุดครึ่งปี! แต่ระหว่างนั้นจะมีสัตว์อสูรจากขุมนรกหลุดรอดเข้าไปในโลกของพวกเจ้าเป็นระยะ...”

หยางเจียนพยักหน้ารับรู้

“ข่าวแบบนี้แพร่ออกไปจะไม่ทำให้เกิดความโกลาหลเหรอครับ?”

หวงปินส่ายหน้า

“ผู้ที่สามารถพูดคุยกับพวกเราได้ ล้วนเป็นผู้มีพรสวรรค์และศักยภาพสูง! ไม่ก็เป็นผู้มีวาสนา หรือไม่ก็เป็นผู้กลับชาติมาเกิด...”

หยางเจียน: ผู้กลับชาติมาเกิด? เอาจริงดิ?

เมื่อสังเกตเห็นความคิดของหยางเจียน หวงปินจึงอธิบาย

“ทุกโลกย่อมมีเจตจำนงแห่งโลก เมื่อใกล้ถูกขุมนรกกลืนกิน มันจะเดิมพันครั้งสุดท้าย ทุ่มเทพลังเฮือกสุดท้ายส่งผู้ล่วงลับที่มันเชื่อว่ามีโอกาสพลิกสถานการณ์ย้อนเวลากลับไป ดังนั้น การกลับชาติมาเกิดจะเกิดขึ้นได้ จังหวะเวลา สถานที่ และบุคคลที่เหมาะสม ล้วนขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้!”

เขาเหม่อมองไปยังโถงอาชีพด้านนอกอยู่ครู่หนึ่ง

นักล่าจำนวนมากเดินเข้าไปหาครูฝึกนักล่า แล้วก็หายวับไป

ครู่ต่อมา พวกเขาก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในสายตาของหยางเจียน ห่างออกไปหนึ่งเมตร

“อาจารย์ครับ มีคำถามหนึ่งที่ผมไม่แน่ใจว่าควรถามไหม?”

“ว่ามา!”

หวงปินผายมือให้เขาพูดต่อ

“การรุกรานของขุมนรก ท้ายที่สุดแล้วมันก็คือการบุกรุกโลกของเรา แต่ค่าสถานะที่ได้จากการเก็บเลเวลในซาลเวชั่นกลับนำออกไปไม่ได้! แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรครับ?”

“เรื่องนั้นเจ้าต้องไปถามเอาเองเมื่อไปถึงเมืองหลัก ถามที่นี่ไปก็เปล่าประโยชน์!”

หยางเจียน: ...อย่างน้อยก็ช่วยตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของฉันหน่อยสิ!

แม้หวงปินจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่น้ำเสียงของเขาก็นัยว่า ในเมืองหลักมีวิธีที่จะนำความแข็งแกร่งออกไปได้!

ถ้าเป็นเช่นนั้น หยางเจียนก็ไม่รีบร้อนแล้ว!

ยังไงซะ สูตรโกงเนตรสวรรค์ของเขาก็มีไว้เพื่อมองทะลุภาพลวงตาที่ซ่อนเร้นเหล่านี้โดยเฉพาะ

เมื่อเดินออกมาจากโถงอาชีพ

หยางเจียนหยิบหนังสือทักษะ ‘สัตว์เลี้ยงตัวที่สอง’ ออกมาเพื่อเรียนรู้

【ติ๊ง การเรียนรู้ล้มเหลว ขาดทักษะเงื่อนไข: ฝึกอสูร!】

เขาวิ่งไปที่ร้านขายของชำเพื่อเคลียร์กระเป๋า

และใช้โอกาสในช่วงกลางวันสังเกต NPC ทั้งหมดในหมู่บ้าน

เขาเจอภารกิจลับที่กระตุ้นยากถึงสองภารกิจ

หลังจากทำภารกิจเงื่อนไขอยู่เป็นชั่วโมง ในที่สุดเขาก็กระตุ้นภารกิจที่ต้องการได้สำเร็จ

ลิเลียน่าต้องการกระดองเต่า 100 ชิ้น... หยางเจียนคุ้นเคยกับเต่าเป็นอย่างดี เมื่อวานเขาสู้กับพวกมันมาเกือบทั้งคืน

ปัญหาเดียวคือ เมื่อคืนไม่มีกระดองเต่าดรอปเลยสักชิ้น!

“คุณนายลิเลียน่า เต่าพวกนั้นดูเหมือนจะไม่ดรอปกระดองเต่านะครับ?”

“อ้อ จริงสิ ข้าลืมไปเลย ข้าจะสอนทักษะอาชีพให้เจ้าก่อน แค่ใช้มีดเล็กๆ แล้วแล่หนังเอาก็ได้แล้ว!”

【ติ๊ง เจ้าของร้านเกราะ คุณนายลิเลียน่า ต้องการสอนทักษะอาชีพ ‘แล่หนัง’ ให้คุณ คุณต้องการเรียนรู้หรือไม่?】

เสียเวลาอยู่ที่นี่มาตั้งนาน ถ้าไม่เรียนก็โง่แล้ว

“เรียน!”

“มีดเล็กแบบไหนก็ใช้แล่หนังได้หมดเลยเหรอครับ?”

หยางเจียนมีอุปกรณ์สีขาวในกระเป๋าเพียบ รวมถึงมีดสั้นด้วย

แต่ในเกมเฮงซวยนี้ ถ้าไม่ถามให้ชัดเจน ก็อาจตกหลุมพรางได้ง่ายๆ

“ในทางทฤษฎี มีดเล็กแบบไหนก็ใช้ได้ แต่ถ้าซื้อ ‘มีดแล่หนัง’ ลงอาคมสำหรับอาชีพโดยเฉพาะ จะช่วยให้แล่หนังสัตว์ได้สมบูรณ์ง่ายกว่า!”

ได้เลย!

อีกภารกิจหนึ่งรับมาจากช่างตีเหล็ก

ช่างตีเหล็ก ลุค ต้องการแร่ทองแดง 50 ก้อน... ตามธรรมเนียม เขาให้ทักษะอาชีพ 【ขุดแร่】 และ 【ค้นหาแร่】 มาด้วย

หยางเจียนรู้สึกชาหนึบนิดๆ เกมโฮโลแกรมสมจริงนี้ไม่มีแม้แต่มินิแมพ แต่ดันมีทักษะค้นหาแร่เนี่ยนะ?

ถึงจะบ่น แต่หยางเจียนก็ยังซื้อ ‘มีดแล่หนัง’ ลงอาคม และ ‘อีสร้างขุดแร่’ จากช่างตีเหล็กมาอย่างละอัน!

เขาเคลียร์พื้นที่ในกระเป๋า คิดว่าไหนๆ จะออกเดินทางไกล ก็ควรเพิ่มความจุกระเป๋าเสียหน่อย

เทียนมู่เจินจวิน: เศรษฐีนี มีกระเป๋าใบใหญ่กว่านี้ไหม?

เยว่อินชิงหยา: ...มีค่ะ!

เทียนมู่เจินจวิน: ขอสักสองใบได้ไหม? ขออุปกรณ์สีขาวคุณภาพสูงเลเวลห้าหรือหกติดมาด้วยก็ดี!

เยว่อินชิงหยา: โอเค!

สองนาทีต่อมา หยางเจียนได้รับพัสดุจากเยว่อินชิงหยา

【ติ๊ง ยินดีด้วย! คุณได้รับกระเป๋า: ช่องเก็บของ 10 ช่อง * 2, กระบี่หมูป่า (สีขาว) * 1, หมวกเหล็กแห่งความเงียบ (สีขาว) * 1, หนังสือทักษะ: ฝึกอสูร * 1】

เทียนมู่เจินจวิน: เธอนี่สุดยอดไปเลย! เดี๋ยวฉันโอนเงินสิบล้านเข้าบัญชีเธอเป็นค่าตอบแทนนะ!

เยว่อินชิงหยา: ฮิฮิ คุณบอกฉันตั้งหลายครั้งแล้วว่าเงินไม่มีประโยชน์ ให้รีบใช้เงินบริษัท...

เทียนมู่เจินจวิน: ...เหตุผลที่หยางเจียนไม่คุยกับโจวเยว่ผ่านแอปวีแชทในเกม ก็เพราะกลัวการสนทนาแบบนี้จะถูกดักฟังนี่แหละ!

เยว่อินชิงหยา: ราคาเหรียญทองแดงพุ่งไปถึงหนึ่งต่อหนึ่งร้อยแล้ว ยังจะรับซื้ออยู่ไหมคะ?

เทียนมู่เจินจวิน: งั้นชะลอไปก่อน เน้นรวบรวมเสบียงเป็นหลัก! วันนี้ฉันได้ข่าวมาว่าพวกมันคงยังไม่มาเร็วขนาดนั้น!

เยว่อินชิงหยา: ดีจังเลยค่ะ ฉันต้องใช้เวลาคุยกับแม่ของฉันอีกสักสองสามวัน

เมื่อหยุดตอบแชท หยางเจียนก็ใช้กระเป๋าช่องเก็บของ 10 ช่องไปหนึ่งใบก่อน

หลังจาก 10 ช่อง ไม่มีบัฟสีขาว ขั้นต่อไปคือช่องเก็บของ 16 ช่องสีเขียว!

หยางเจียนเลิกรอและใช้ไปสองชิ้นก่อนเพื่อเพิ่มความอึด!

【พรสวรรค์: กลืนกิน (สีขาว)】

【คำอธิบาย: กลืนกินอุปกรณ์ระดับสีขาวที่มีเลเวลไม่สูงกว่าตนเอง เพื่อสืบทอดค่าสถานะทั้งหมด สามารถซ้อนทับได้ไม่จำกัด】

【คูลดาวน์: เวลาที่เหลือ 59:48】

【เงื่อนไขการอัปเกรด: 26/50】

【ค่าสถานะจากการกลืนกินปัจจุบัน: โจมตี + 256, ป้องกัน + 51, ช่องเก็บของ + 18】

นอกจากเวลาเล็กน้อยที่เสียไปตอนสร้างตัวละคร แต่ละคูลดาวน์ถูกใช้อย่างแม่นยำ!

จนถึงตอนนี้ เวลาที่เสียไปทั้งหมดไม่ถึงห้านาที

ช่วยไม่ได้ ช่วงต้นเกมคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการสร้างความได้เปรียบและทิ้งห่างคู่แข่ง!

แม้แต่นอนหลับ เขายังต้องตั้งนาฬิกาปลุกมากลืนกินอุปกรณ์ให้ตรงเวลา

เขาหยิบหนังสือทักษะฝึกอสูรออกมาเรียนรู้ มันกลายเป็นลำแสงพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขาทันที!

จากนั้นเขาก็หยิบหนังสือทักษะสัตว์เลี้ยงตัวที่สองออกมาเรียนรู้ด้วยเช่นกัน!

นักล่าที่ไม่มีสัตว์เลี้ยงจะเรียกว่านักล่าได้หรือ?

ฉันไม่เหมือนคนอื่น หึ ถ้าไม่พกสักตัว ก็พกสองตัวไปเลย!

ระหว่างทางออกจากหมู่บ้านมือใหม่ หยางเจียนยังคงครุ่นคิดว่าสัตว์เลี้ยงตัวไหนถึงจะเหมาะสม

เอาสุนัขดีไหม? แล้วลิงล่ะ?

ก็น่าสนใจ ปัญหาเดียวคือเขายังไม่เห็นมอนสเตอร์ประเภทลิงในเกมนี้เลย!

เขาเดินตามถนนสายหลักมุ่งไปข้างหน้า ผ่านฝูงหมูป่าเลเวลสี่

เขานึกย้อนถึงประเภทมอนสเตอร์ที่เคยเจอมา

สัตว์เลี้ยงของนักล่าต้องเป็นประเภทสัตว์เดรัจฉานเท่านั้น... ดังนั้น หมดสิทธิ์ฝึกซัคคิวบัสหรือเอลฟ์!

ประเภทสัตว์เดรัจฉานที่เจอมา หลักๆ ก็มีหมูป่า หมาป่า ปู และเต่าทะเล!

ทักษะติดตัวของสัตว์เหล่านี้ก็ชัดเจนมาก

หมูป่าเป็นสัตว์เลี้ยงกึ่งแทงค์ มีทักษะติดตัวคือพุ่งชนและยั่วยุ

หมาป่ามีกัดและเลือดไหล

ปูมีเหวี่ยงและฉีกกระชาก

เต่าทะเลมียั่วยุและเกราะกระดอง!

หยางเจียนคิดว่าถ้ามีเวลา เขาควรจะจับสัตว์เลี้ยงพวกนี้ให้ครบทุกชนิดอย่างน้อยหนึ่งครั้ง

เขาพกติดตัวได้แค่สองตัว แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจับได้แค่สองตัวนี่นา!

คิดได้ดังนั้น เขาก็ลงมือทันที

เขาเล็งเป้าไปที่หมูป่าตัวหนึ่ง กำลังจะลงมือ เนตรสวรรค์ของเขาก็แสดงข้อมูลขึ้นมาอัตโนมัติ

【ชื่อ: หมูป่าขี้เกียจ】

【คำอธิบาย: นอกจากจะไร้จิตวิญญาณการต่อสู้แล้ว มันยังชอบนอนมากกว่าขยับตัว!】

【หมายเหตุ: ตอนนี้มันถูกกฎของเกมบังคับอยู่ ไม่งั้นคุณไม่มีทางเห็นมันยืนหรอก!】

หยางเจียน: ...

เขายกมือขึ้นยิงกระสุนมนตรา หมูป่าเลือดเต็มหลอดตายคาที่!

ในเมื่อแต่ละตัวไม่เหมือนกัน หยางเจียนย่อมหวังว่าหมูป่าที่เขาจับได้จะสามารถอยู่คู่กายเขาไปได้นานๆ!

เขาไม่อยากให้มันหมดประโยชน์หลังจากเลเวลอัปไปไม่กี่เลเวลแล้วต้องเปลี่ยนใหม่

“เชี่ย เห็นนั่นไหม? นักล่าคนนั้น...”

“เห็นแล้ว หมูป่าเลือดเต็มหลอดโดนยิงนัดเดียวตาย!”

“กางเกง นายเป็นโจร เข้าไปใกล้ๆ แล้วอัดคลิปไว้ เดี๋ยวเอาไปลงโต่วอิน ยอดวิวถล่มทลายแน่!”

โจรที่มีไอดีว่า ‘เหมยชวน คู่จึ’ (ไม่มีกางเกง) รีบหายตัวโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง!

“น่าเสียดาย เกมเฮงซวยนี่ไม่โชว์ชื่อบนหัว ไม่รู้ว่าเป็นเทพคนไหนจากตารางอันดับ!”

“อุปกรณ์ครบเครื่องขนาดนั้น มีหน้ากากปิดหน้าด้วย!”

โจรในสถานะล่องหนชะลอฝีเท้าลง แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้หยางเจียนอย่างเงียบเชียบ