ตอนที่ 30: ช่วยเหลือเชลย

ตอนที่ 30: ช่วยเหลือเชลย

หลังจากอีธานกระโดดขึ้นไปบนเรือค้าทาส สมาชิกที่เหลือก็ตามขึ้นมาและเปิดฉากโจมตีพวกค้าทาสทันที

“ยิงมัน!” โนวาตะโกนลั่นด้วยความโกรธ เมื่อเห็นอีธานและพวกพ้องบุกเข้ามาโจมตีโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

ลูกน้องทำตามคำสั่ง ยกปืนไรเฟิลขึ้นเล็งและระดมยิงใส่กลุ่มของอีธาน แต่พวกอีธานก็เคลื่อนไหวหลบหลีกกระสุนได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว

“พวกแกโจมตีเราทำไม? เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แถมไม่เคยมีความแค้นต่อกันด้วย” โนวากัดฟันกรอดถามด้วยความแค้นเคือง ทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลง ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ขนสีแดงงอกยาวปกคลุมทั่วร่าง โนวากลายร่างเป็นกอริลลายักษ์และพุ่งเข้าโจมตีอีธานที่ยืนอยู่ตรงหน้า

เมื่อเห็นโนวาพุ่งเข้ามา อีธานก็หยิบดาบเล่มหนึ่งจากพื้นขึ้นมา พลางคิดในใจ ‘ตั้งแต่ได้วิชาดาบมา ยังไม่เคยใช้เลยแฮะ... ขอลองกับแกหน่อยละกัน ไอ้กอริลลาแดง’

อีธานเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เหวี่ยงดาบในมือเข้าใส่โนวาด้วยท่วงท่าชำนาญราวกับฝึกฝนมานับล้านครั้ง

โนวาเห็นคมดาบพุ่งเข้ามาจึงชักดาบของตนออกมาปัดป้องการโจมตีของอีธาน เมื่อดาบทั้งสองปะทะกัน โนวาถึงกับเซถอยหลังไปหลายก้าวเพราะแรงปะทะอันมหาศาลของอีธาน เขาตกตะลึง ‘เป็นไปได้ยังไง? ตอนกลายร่างเป็นกอริลลา พลังของข้าเพิ่มขึ้นมหาศาลเลยนะ มันต่างหากที่ต้องกระเด็นเพราะพลังโจมตีของข้า!’

“งั้นขอปิดฉากด้วยดาบเดียวเลยละกัน” อีธานยิ้มเหี้ยม แล้วก้าวเท้าไปข้างหน้า ทุ่มเทพละกำลังทั้งหมดลงในการฟันดาบครั้งเดียว

โนวาพยายามยกดาบขึ้นรับการโจมตี แต่แรงฟันนั้นรุนแรงเกินต้านทาน ดาบของโนวาถูกฟันขาดเป็นสองท่อน คมดาบของอีธานพุ่งต่อไปจนตัดคอของโนวาขาดสะบั้น แม้ในวาระสุดท้าย โนวาก็ยังไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

[คุณสังหารโนวา ต้องการดึงผลปีศาจของเขาออกมาด้วยราคา 1,000 แต้ม หรือไม่?]

‘ไม่’

หลังจากนั้น พวกค้าทาสที่เหลือก็ถูกสาวๆ จัดการจนหมดอย่างรวดเร็ว เพราะพวกมันเป็นแค่คนธรรมดา จึงไม่ใช่คู่มือของพวกเธอเลย

เมื่อจัดการเสร็จ อีธานก็ใช้ความสามารถควบคุมไฟเผาทำลายศพพวกค้าทาสทั้งหมด

“แยกย้ายกันไปหาคนที่ถูกจับตัวมา” อีธานสั่งการ ทุกคนจึงกระจายกำลังกันออกค้นหา แน่นอนว่าคุอินะไปกับโซรา เพราะกลัวว่าโซราจะหลงทางในเรือลำใหญ่แบบนี้

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป อีธานก็เจอห้องที่ทางเข้าถูกซ่อนไว้อย่างดี เขาพังประตูเข้าไป ทันใดนั้นก็มีคนสองคนพุ่งเข้ามาโจมตี แต่ไหวพริบของอีธานเร็วกว่า เขาแย่งดาบจากมือคนหนึ่งมาแล้วสังหารทั้งคู่ทิ้งในพริบตา

“เจอตัวประกันแล้ว! ลูซี่ ทุกคน มาทางนี้!” อีธานตะโกนเรียกเสียงดังทันทีที่จัดการเสร็จ

อีธานเริ่มเปิดกรงขังและปลดปล่อยเชลย สักพักพวกสาวๆ ก็ตามมาสมทบและช่วยกันเปิดกรง

เหล่าเชลยต่างร้องไห้ด้วยความดีใจที่ได้รับอิสรภาพ พวกเขาพากันขอบคุณอีธานและสาวๆ ยกใหญ่

“ลูซี่ นั่นเธอใช่ไหม?” หญิงสาววัย 29 ปีคนหนึ่งเอ่ยทักเมื่อเห็นลูซี่ ใบหน้าของเธอเปี่ยมไปด้วยความปิติยินดี

เธอวิ่งเข้าไปสวมกอดลูซี่แน่นทั้งน้ำตา ลูซี่จำเธอได้ทันที “มากิโนะ! เธอมาทำอะไรที่นี่?”

“หมู่บ้านของเราถูกโจรบุกปล้น... ชั้นถูกจับตัวมาแล้วขายให้พวกค้าทาส” มากิโนะเล่าทั้งน้ำตา เธอไม่เคยคาดคิดว่าชีวิตจะต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้ แต่ก็ดีใจสุดซึ้งที่ลูซี่มาช่วยไว้

“ไม่เป็นไรแล้วนะ ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว” ลูซี่กอดตอบมากิโนะแน่น สำหรับลูซี่แล้ว มากิโนะเปรียบเสมือนพี่สาวแท้ๆ การเห็นเธอในสภาพนี้ทำให้ลูซี่เศร้าใจมาก

หลังจากมากิโนะสงบสติอารมณ์ลงได้ เธอก็ถามถึงการผจญภัยของลูซี่ ลูซี่จึงเล่าให้ฟังตั้งแต่ตอนออกจากเกาะจนถึงตอนที่มาบุกเรือค้าทาส แต่เธอรูดซิปปากเงียบเรื่องความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับอีธาน เพราะเขาเตือนไว้เสมอว่าห้ามบอกใคร

“งั้นคนที่รู้ว่าเป็นเรือค้าทาสคือคุณอีธานสินะคะ เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริงๆ” มากิโนะมองอีธานด้วยความชื่นชม

“ใช่ อีธานสุดยอดไปเลยล่ะ!” ลูซี่ยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริเมื่อได้ยินมากิโนะชมอีธาน

... ... ... ... ...

อีธานไม่ได้เข้าไปหามากิโนะโดยตรง เพราะอาจจะดูน่าสงสัยเกินไป เดี๋ยวเธอจะคิดว่าเขาเล็งเธอไว้แต่แรก จึงรอให้ลูซี่เข้าไปคุยก่อน

[ยินดีด้วย!] [ภารกิจ: ช่วยเหลือมากิโนะจากเงื้อมมือของพ่อค้าทาส! (สำเร็จ)] [รางวัล: 5,000 แต้ม EXP!]

[เนื่องจากคุณได้รับแต้มสะสมครบ 5,000 แต้ม คุณได้เลื่อนระดับ! จะมีสินค้าเพิ่มเติมในร้านค้าให้เลือกซื้อแล้วค่ะ!] [เลเวลอัป] [ถึงเลเวล 25 ได้รับแต้มสถานะ 10 แต้ม] [ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 1 แต้ม]

[สถานะ] • ชื่อ: อีธาน บราวน์ • เลเวล: 25 (48,800/50,000 EXP) • ความแข็งแกร่ง: 75(+10%) = 82 • ความอึด: 51(+10%)=56 • ความว่องไว: 64(+10%)=70 • พลังชีวิต: 52(+10%)=57 • แต้มสถานะคงเหลือ: 114

[คุณถึงเลเวล 25 แล้ว เรือจะได้รับการอัปเกรดค่ะ]

“อีธาน! เรือ! เรือมัน...” นามิวิ่งหน้าตื่นเข้ามาตะโกนเสียงหลง สีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด

โซรามองหน้านามิแล้วถาม “เรือเป็นอะไร?”

นามิสูดหายใจลึกพยายามตั้งสติ แล้วพูดรัวเร็ว “เรือกำลังจะพัง! ชั้นเห็นกับตาเลยว่าไม้มันเริ่มแตกออกจากกันเอง ชั้นกลัวแทบแย่เลยรีบวิ่งมาบอกเนี่ย!”

ลูซี่ที่กำลังคุยกับมากิโนะได้ยินเข้าก็หยุดคิดครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ดวงตาก็เป็นประกายวิบวับ เธอมองไปที่อีธานแล้วรีบวิ่งเข้าไปหาถามด้วยความตื่นเต้น “อีธาน! นี่คือการอัปเกรดเรือที่นายเคยบอกไว้ใช่ไหม?”

“แต่นามิบอกว่าเรือกำลังพังนะ” อีธานแกล้งทำเป็นประหลาดใจที่ลูซี่เดาถูก

“จำได้ว่าคราวที่แล้วไม้เรือก็แตกแบบนี้แหละ แต่ตอนนั้นนึกว่าฝันไปซะอีก” ลูซี่พูดอย่างดีใจ

โซราและสาวๆ คนอื่นเริ่มสนใจบทสนทนาของทั้งคู่

“การอัปเกรดเรือคืออะไรเหรอ?” คุอินะเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย มันเป็นคำศัพท์ที่แปลกหูสำหรับเธอ

อีธานจึงเริ่มอธิบายความหมายของการอัปเกรดเรือให้ทุกคนฟัง เขาเล่าว่าเดิมทีเรือลำนี้เป็นแค่เรือบดเล็กๆ และมีคนคนหนึ่งมอบให้เขาเป็นของขวัญ แม้แต่เขาเองก็ไม่รู้สาเหตุของการอัปเกรด “ตอนแรกที่ได้เรือมา ชั้นก็ไม่เชื่อหรอกว่าจะอัปเกรดได้ จนกระทั่งเห็นกับตานี่แหละถึงเชื่อ”

“แล้วใครเป็นคนให้เรือลำนี้กับนายเหรอ?” พอนามิถามคำถามนี้ ทุกคนก็หันมามองอีธานเป็นตาเดียว

“ขอโทษทีนะ คนคนนั้นขอให้ชั้นเก็บตัวตนเขาไว้เป็นความลับน่ะ” อีธานตอบเสียงจริงจัง

“บอกไม่ได้จริงๆ เหรอ? พวกเราเป็นผู้หญิงของนายนะ บอกมาเถอะ เราจะเก็บความลับนี้ไว้รู้กันแค่นี้” นามิทำหน้าเศร้าสร้อย ประมาณว่า ‘ไม่ไว้ใจกันเลยเหรอ ทั้งที่เป็นเมียนายแล้วแท้ๆ’

อีธานยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วตอบว่า “เทพธิดาเป็นคนให้เรือลำนี้กับชั้น”

“เลิกโกหกสักที ถ้าไม่อยากบอกก็บอกว่าไม่สิ!” นามิโมโหคิดว่าอีธานกำลังกวนประสาทเธอ

“ชั้นเชื่อนาย!” จู่ๆ ลูซี่ก็พูดโพลงขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม ทำเอาทุกคนรวมถึงอีธานอึ้งไปตามๆ กัน

“ลูซี่ อย่าไปเชื่อสิ หมอนี่แค่ปั่นหัวเราเล่นเฉยๆ” นามิรีบแย้ง แต่ลูซี่ไม่ฟัง

“เอาล่ะ พอได้แล้ว กลับไปดูเรือกันเถอะ ชั้นอยากเห็นว่ามันจะเปลี่ยนไปเป็นยังไง” อีธานตัดบทแล้วเริ่มเดินนำกลับไปที่เรือของเขา

... ... ... ... ... ...

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน