ตอนที่ 28: ปะทะกลุ่มโจรสลัดบากี้

ตอนที่ 28: ปะทะกลุ่มโจรสลัดบากี้

บากี้ตะเกียกตะกายออกมาจากซากปรักหักพัง โดยใช้ลูกน้องสองคนเป็นโล่กำบังด้านหน้า หนึ่งในลูกน้องที่ยังพอมีสติอยู่เล็กน้อยเอ่ยออกมาแผ่วเบาก่อนสิ้นใจ “ทำไมกัน?.....”

คาบาจิก็โผล่ออกมาจากซากปรักหักพังเช่นกัน เขาใช้ลูกน้องคนหนึ่งเป็นโล่เหมือนกัน ก่อนจะผลักร่างนั้นทิ้งอย่างเลือดเย็นแล้วเดินไปหาบากี้ ชี้ไปทางคุอินะแล้วพูดว่า “กัปตันบากี้ครับ ผมรู้มาว่าผู้หญิงคนนั้นเคยเป็นนักล่าค่าหัว แต่ดูเหมือนตอนนี้จะเป็นโจรสลัดไปแล้ว และมีค่าหัวประมาณ 10 ล้านเบรี”

“แค่โจรสลัดกระจอกๆ บังอาจมาโจมตีท่านบากี้ผู้นี้ มันน่าโมโหนัก” บากี้พูดลอดไรฟันด้วยความโกรธ

“กัปตันบากี้ เกิดอะไรขึ้นที่นี่ครับ?” ครู่ต่อมา ชายที่มีทรงผมคล้ายแพะขี่สิงโตตัวยักษ์ก็มาถึง เขาชื่อโมจี้ เขาไปตรวจดูเรือของบากี้อยู่เลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

... ... ... ... ...

“นามิ ไปได้เลย” อีธานสั่งเมื่อเห็นว่าบากี้และพรรคพวกกำลังสนใจทางอื่น นามิพยักหน้าแล้วค่อยๆ ย่องออกไปเพื่อตามหาขุมทรัพย์ของบากี้

“ลูซี่ไปสู้กับบากี้ คุอินะจัดการคาบาจิ อัลบีด้าไปเก็บโมจี้กับสัตว์เลี้ยงของมัน” สิ้นคำสั่งของอีธาน คุอินะก็พุ่งตรงเข้าหาคาบาจิทันที ตามด้วยลูซี่และอัลบีด้า ส่วนอีธานยืนดูการต่อสู้อยู่ห่างๆ

คาบาจิเห็นคุอินะพุ่งเข้ามาจึงรีบชักดาบออกมาและขึ้นขี่จักรยานล้อเดียว เขาปัดป้องดาบที่ฟันเข้ามาพร้อมกับถอยฉากอย่างรวดเร็ว

“นักฆ่าในม่านหมอก!”

คาบาจิหมุนดาบอย่างรวดเร็วจนเกิดฝุ่นฟุ้งกระจาย เขาใช้ฝุ่นบดบังทัศนวิสัยของคุอินะแล้วลอบโจมตีทีเผลอ

แต่การลอบโจมตีของคาบาจิถูกคุอินะปัดป้องได้อย่างง่ายดาย เมื่อเห็นดังนั้น คาบาจิจึงสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพ่นไฟใส่คุอินะ

“ลมหายใจมรณะ!”

แน่นอนว่าลูกไม้นี้ใช้กับคุอินะไม่ได้ผล หลังจากหลบไฟได้ เธอก็พุ่งเข้าประชิดตัวคาบาจิและตวัดดาบวาโด อิจิมอนจิหมายจะฟันที่หน้าอก

เมื่อเห็นคุอินะรุกเข้ามา คาบาจิจึงปล่อยลูกข่างนับร้อยลูกใส่เธอ

“ระบำลูกข่างร้อยสังหาร!”

คาบาจิใช้มันเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจแล้วรีบถอยหนี ขณะที่คุอินะฟันลูกข่างทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาจนขาดเป็นสองท่อน

อาศัยจังหวะที่คุอินะกำลังยุ่ง คาบาจิขี่จักรยานไต่กำแพงขึ้นไป แล้วกระโจนจากยอดกำแพงสูงลิ่วลงมา พร้อมเล็งดาบแทงใส่คุอินะ

“เหล็กในจักรยาน!”

หลังจากจัดการลูกข่างหมด คุอินะก็เห็นคาบาจิพุ่งลงมาจากกำแพง แต่เธอไม่หลบ เธอยืนนิ่งกระชับดาบวาโด อิจิมอนจิในมือแน่น ทันทีที่คาบาจิเข้ามาในระยะ เธอตวัดดาบด้วยความเร็วสูงฟันเข้าที่หน้าอกของคาบาจิเต็มๆ

... ... ... ... ... ...

“ริชชี่! จัดการยัยผู้หญิงนั่นซะ!” โมจี้สั่งสิงโตทันทีที่เห็นอัลบีด้าวิ่งเข้ามา

เจ้าสิงโตคำรามก้องพร้อมกระโจนเข้าใส่อัลบีด้า ตะปบกรงเล็บใส่เธอ แต่สิ่งที่ทั้งสิงโตและโมจี้คาดไม่ถึงก็คือ กรงเล็บของสิงโตกลับลื่นไถลไปตามผิวหนังของอัลบีด้า แล้วไปตะปบลงพื้นจนแตกละเอียดแทน

เมื่อโมจี้เห็นดังนั้น เขาจึงชักแส้ออกมาฟาดใส่อัลบีด้า แต่แส้ก็ลื่นไหลไปตามตัวเธอเช่นกัน “บ้าเอ๊ย! ร่างกายเธอทำจากอะไรกันแน่เนี่ย?”

“ก็เพราะชั้นกินผลปีศาจเข้าไปไงล่ะ” อัลบีด้ายิ้มหวาน รอยยิ้มนั้นทำให้โมจี้เผลอเคลิ้มไปชั่วขณะ และในจังหวะนั้นเอง อัลบีด้าก็เหวี่ยงกระบองยักษ์เข้าใส่หน้าเขาเต็มแรง

เสียงกระดูกแตกดังสนั่น โมจี้ปลิวละลิ่วไปกระแทกบ้านหลังหนึ่งจนพังยับเยิน เมื่อสิงโตเห็นเจ้านายถูกซัดหมอบ มันก็เริ่มกลัวจนขาสั่นพับๆ

“นี่แกเป็นเจ้าป่าจริงๆ เหรอ? เกิดมาไม่เคยเจอสิงโตขี้ขลาดตาขาวแบบแกมาก่อนเลย” อัลบีด้าพูดเยาะเย้ย ก่อนจะหวดกระบองใส่เจ้าสิงโตจนตัวลอยไปนอนกองข้างๆ เจ้านายของมัน

... ... ... ...

“คิดว่าจะชนะข้าได้จริงๆ เหรอ? ฝันไปเถอะนังหนู แล้วก็... พอเห็นแกใส่หมวกฟางใบนั้นแล้วมันทำเอาข้าของขึ้นจริงๆ ว่ะ” บากี้พูดพลางจ้องมองหมวกฟางของลูซี่

“รู้จักแชงค์สด้วยเหรอ? เขาเป็นคนให้หมวกใบนี้กับชั้นเองแหละ” ลูซี่จับหมวกฟางไว้พร้อมรอยยิ้มกว้าง

“แชงค์ส... ใช่สิ! ไอ้ชื่อเวรตะไลนั่นแหละที่ทำให้ข้าต้องมาเป็นแบบนี้ ถ้าเจอหน้ามันอีกเมื่อไหร่ ข้าจะแก้แค้นให้สาสมเลยคอยดู” จากนั้นบากี้ก็เริ่มร่ายยาวเรื่องราวในอดีตว่าเขากินผลปีศาจเข้าไปเพราะแชงค์สจนว่ายน้ำไม่ได้ และทำแผนที่ขุมทรัพย์หายไป เขาพรรณนาถึงความเกลียดชังที่มีต่อแชงค์สอย่างออกรส ในขณะที่บากี้กำลังพล่ามอยู่นั้น คาบาจิและโมจี้ก็ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว

พอบากี้เล่าจบ ก็หันไปเห็นคาบาจิและโมจีนอนหมดสภาพอยู่กับพื้น เขาหันขวับมามองลูซี่ด้วยความโกรธแค้น “นังตัวแสบ! แกจงใจชวนคุยถ่วงเวลาเพื่อให้เพื่อนแกจัดการลูกน้องข้าสินะ!”

“ชั้นเปล่าทำอะไรสักหน่อย นายเล่าของนายเองต่างหาก” ลูซี่ทำหน้าเหวอที่โดนบากี้ใส่ร้าย

“หนอยแน่ะ! ข้าจะฆ่าแกแล้วทำลายหมวกฟางนั่นทิ้งซะ!” บากี้ตะโกนลั่น ชี้มือไปทางลูซี่โดยมีมีดสามเล่มคั่นอยู่ระหว่างนิ้ว จากนั้นมือและแขนท่อนล่างของเขาก็แยกออกจากตัวพุ่งเข้าใส่ลูซี่ด้วยความเร็วสูง

“บากี้ บากี้ โฮ คิริฮานาชิ (ปืนใหญ่อวัยวะแยกส่วน)”

ลูซี่คว้าจับท่อนแขนของบากี้ไว้ได้ แต่กำปั้นของเขากลับแยกตัวออกจากแขนพุ่งต่อไปหาลูซี่ โชคดีที่ลูซี่ไหวตัวทันก้มหัวหลบได้หวุดหวิด

จากนั้นแขนและมือของบากี้ก็กลับคืนสู่ร่าง บากี้กระทืบเท้า ใบมีดโผล่ออกมาจากหัวรองเท้า แล้วเขาก็แยกท่อนล่างเหวี่ยงใส่ลูซี่

“บากี้ บากี้ เซมเบ้ (กงจักรแยกส่วน)”

ลูซี่กระโดดหลบบากี้ บากี้เห็นดังนั้นก็แสยะยิ้มเยาะเย้ยพร้อมขว้างมีดแปดเล่มใส่ลูซี่ “ข้าอ่านการเคลื่อนไหวของแกออกหมดแล้ว! อยู่กลางอากาศแบบนั้นแกหลบไม่ได้หรอก!”

“หลบได้สิ!” ลูซี่ยิ้มร่า ยืดแขนไปคว้าขอบตึกแล้วดึงตัวเองหนีวิถีมีดของบากี้

หลังจากหลบได้ ลูซี่ก็สวนกลับด้วยหมัดตรงยืดได้ตามสไตล์ถนัด

“หมัดปืนยางยืด!”

บากี้เอียงคอหลบพร้อมรอยยิ้ม “เป็นทักษะที่น่าทึ่งดีนี่ แต่ยังไม่สมบูรณ์แบบหรอกนะ” แล้วเขาก็คว้ามีดพยายามจะฟันแขนลูซี่

แต่จังหวะนั้นลูซี่ดึงตัวเองพุ่งเข้าหาบากี้ทั้งตัว พร้อมเหวี่ยงแขนฟาดใส่หัวเขา

“เคียวยางยืด!”

บากี้รู้ทันจึงแยกหัวออกจากตัวเพื่อหลบ แต่ลูซี่ที่พุ่งผ่านไปกลับส่งลูกเตะเข้าที่เอวของบากี้เต็มแรง ส่งร่างของเขาปลิวไปกระแทกต้นไม้จนหักโค่น

บากี้ยันตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก กัดฟันกรอดมองลูซี่ด้วยความแค้น จากนั้นเขาก็แยกชิ้นส่วนร่างกายทั้งหมดออกจากกัน “แกไม่มีทางชนะข้าได้ง่ายๆ หรอกโว้ย!”

“แน่ใจเหรอ?” ลูซี่ยิ้มกว้าง แล้วระดมรัวหมัดยางยืดใส่บากี้ไม่ยั้งจนเห็นเป็นภาพติดตาเหมือนมีหลายแขน

“ปืนกลยางยืด!”

หมัดของลูซี่กระหน่ำใส่ทุกชิ้นส่วนของบากี้ และด้วยความบังเอิญ (หรือตั้งใจ?) หมัดหนึ่งกระแทกเข้าที่ ‘ไข่’ ของบากี้อย่างจัง จนเขากรอกตาร้องเสียงหลงด้วยความจุกเสียดก่อนจะสลบเหมือดไป

อีธานเดินผ่านร่างที่หมดสติของบากี้พลางคิด ‘ถ้าฆ่าหมอนี่ ชั้นจะได้ผลปีศาจของมันมา แต่แชงค์สคงกลายมาเป็นศัตรูแน่ ซึ่งชั้นไม่ต้องการแบบนั้น’

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง อีธานตัดสินใจไม่ฆ่าบากี้ แต่เขายิ้มร้ายแล้วจัดการแยกชิ้นส่วนร่างกายของบากี้แล้วมัดไว้คนละทิศคนละทางเหมือนในเนื้อเรื่องต้นฉบับ

จากนั้นเขาก็มัดลูกน้องบากี้ที่รอดชีวิตทั้งหมด แล้วตะโกนขึ้นว่า “ออกมาได้แล้วลุง ผมรู้ว่าลุงแอบดูอยู่”

เมื่อคนแก่ที่ซ่อนตัวอยู่ได้ยินอีธานเรียก ก็ค่อยๆ เดินออกมา เขาเดินตรงมาหาอีธานและพวกสาวๆ ก่อนจะก้มหัวขอบคุณทั้งน้ำตา “ข้าคือผู้ใหญ่บ้านของเมืองนี้ ขอบคุณพวกเจ้ามากจริงๆ ที่ช่วยจัดการพวกโจรสลัดพวกนี้”

“อย่าเพิ่งรีบขอบคุณเลยลุง พวกเราก็เป็นโจรสลัดเหมือนกันนะ” อีธานพูดดักคอ ทำเอาผู้ใหญ่บ้านหน้าถอดสีเข่าอ่อนทรุดฮวบ อีธานรีบพูดต่อ “ไม่ต้องกลัวหรอกน่า เราไม่ทำอะไรเมืองของลุงหรอก”

“สิ่งที่ชั้นจะบอกก็คือ เราจะริบสมบัติทั้งหมดของกลุ่มโจรสลัดบากี้ รวมถึงเงินที่พวกมันขโมยมาจากเมืองลุงด้วย แต่เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ชั้นจะยกพวกโจรสลัดพวกนี้ให้ลุงเอาไปส่งกองทัพเรือ กัปตันของมันมีค่าหัวตั้ง 15 ล้านเบรี ลุงเอาเงินรางวัลนั่นไปฟื้นฟูเมืองได้เลย” อีธานยิ้มแล้วพูดต่อ “ไม่ต้องห่วงเรื่องพวกมันจะหนีนะ ชั้นมัดพวกมันไว้อย่างดี โดยเฉพาะไอ้ตัวหัวหน้านั่น”

พูดจบ อีธานและพวกสาวๆ ก็เดินกลับไปที่เรือ

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน