ตอนที่ 25: โซราและคุอินะเข้าร่วมกลุ่ม

ตอนที่ 25: โซราและคุอินะเข้าร่วมกลุ่ม

...

[เนื่องจากคุณได้รับแต้มรวม 10,000 แต้ม คุณได้เลื่อนระดับ! จะมีสินค้าเพิ่มเติมในร้านค้าให้เลือกซื้อแล้วค่ะ!] [เลเวลอัป] [เลเวลอัป] [เลเวลอัป] [ถึงเลเวล 23 ได้รับแต้มสถานะ 30 แต้ม] [ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 3 แต้ม]

[ระหว่างการต่อสู้กับโอมาเอดะ คุณได้รับ ความแข็งแกร่ง 1 แต้ม ความอึด 2 แต้ม ความว่องไว 4 แต้ม]

[สถานะ] • ชื่อ: บราวน์ อีธาน • เลเวล: 23 (40,200/41,000 EXP) • ความแข็งแกร่ง: 73(+10%) = 80 • ความอึด : 49(+10%)=54 • ความว่องไว: 62(+10%)=68 • พลังชีวิต : 50(+10%)=55 • แต้มสถานะคงเหลือ: 94

‘ระบบ ชั้นจะเอาผลปีศาจได้เฉพาะจากคนที่ชั้นฆ่าเท่านั้น หรือจากคนที่ชั้นชนะแต่ยังไม่ตายได้ด้วย?’ อีธานดีใจสุดขีดเมื่อเห็นประกาศจากระบบว่าเขาสามารถเอาผลปีศาจของโอมาเอดะมาได้

[คุณไม่สามารถดึงผลปีศาจจากคนที่แค่พ่ายแพ้ได้ค่ะ จะทำได้เฉพาะกับคนที่ตายแล้วเท่านั้น หากมีใครตายใกล้ๆ คุณและคนนั้นเป็นผู้มีพลังผลปีศาจ ระบบสามารถสกัดผลปีศาจออกมาได้ แต่ระบบต้องใช้พลังงานในการทำแบบนั้น นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมคุณถึงต้องจ่ายแต้มเพื่อสกัดมันออกมาค่ะ]

‘เข้าใจแล้ว... สั่งซื้อผลปีศาจของโอมาเอดะ’ หลังจากอีธานสั่งการ ผลไม้ลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าเขา อีธานคว้ามันไว้และพินิจดูใกล้ๆ มันเป็นผลไม้สีเทาที่มีลวดลายเหมือนคลื่นน้ำ

“อีธาน! ผลปีศาจนั่นโผล่มาจากไหนน่ะ?” ลูซี่ร้องอุทานด้วยความตกใจที่จู่ๆ ก็มีผลไม้โผล่ออกมาจากความว่างเปล่า

‘ไอ้ระบบเวรเอ๊ย! น่าจะเก็บไว้ในช่องเก็บของหรืออะไรทำนองนั้นสิฟะ ทำไมถึงเสกออกมาดื้อๆ แบบนี้เลยเล่า! ทำชั้นดูน่าสงสัยไปหมดแล้วเนี่ย’ อีธานคิดอย่างหงุดหงิด

[ไม่ใช่ความผิดของระบบนะคะ ระบบไม่มีช่องเก็บของหรืออะไรทำนองนั้นค่ะ เพราะงั้นเลยเก็บผลไม้ไว้หลังจากซื้อไม่ได้ ต้องเอาออกมาเลย]

อีธานเลิกสนใจระบบ หันไปหาลูซี่แล้วลูบหัวเธอเบาๆ “เดี๋ยวไว้เล่าให้ฟังทีหลังนะ”

จากนั้นอีธานก็หันไปมองโซราและคุอินะ “ในเมื่อชั้นชนะโอมาเอดะแล้ว พวกเธอตกลงจะเข้ากลุ่มของชั้นใช่ไหม?”

“เราสองคนตกลงเข้าร่วมกลุ่มนาย” คุอินะตอบพร้อมรอยยิ้ม แล้วพูดต่อ “ในเมื่อโซราบอกความฝันของเธอไปแล้ว ชั้นก็จะบอกความฝันของชั้นบ้าง... ความฝันของชั้นคือการตีดาบที่มีคุณภาพเทียบเท่าหรือสูงกว่า ‘ดาบชั้นเลิศ ’ และชั้นอยากให้ดาบเล่มนั้นเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก”

“และเพื่อให้ดาบของชั้นมีชื่อเสียงที่สุดในโลก คนที่ใช้มันต้องเป็นนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกด้วย” คุอินะพูดพลางตบไหล่โซราด้วยรอยยิ้มกว้าง

‘ความฝันของคุอินะเปลี่ยนไปแฮะ... ทำไมถึงเปลี่ยนไปนะ?’ อีธานสงสัยแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เขามองพวกเธอแล้วพูดว่า “กลับไปที่เรือกันเถอะ”

[โซราและคุอินะสมัครเข้าเป็นสมาชิกเรือของคุณ คุณยอมรับหรือไม่? ใช่ ไม่]

‘ใช่’

[ตั้งค่าโซราและคุอินะเป็นสมาชิกเรือ: พรสวรรค์ของโซราและคุอินะเพิ่มขึ้น 50%]

[รางวัลจากการรับโซราเข้ากลุ่ม: โฮสต์จะได้รับพรสวรรค์ในการใช้ดาบเทียบเท่ากับโซรา]

[รางวัลจากการรับคุอินะเข้ากลุ่ม: โฮสต์จะได้รับทักษะวิชาดาบฟรี และระดับทักษะจะเท่ากับระดับทักษะของคุอินะ]

อีธานรู้สึกได้ถึงกระแสข้อมูลมากมายไหลบ่าเข้ามาในสมอง จากนั้นเขาก็มองไปที่ดาบเล่มหนึ่งบนพื้น เมื่อหยิบมันขึ้นมา เขารู้สึกราวกับว่าฝึกฝนวิชาดาบมานานหลายปีและรู้วิธีใช้มันอย่างเชี่ยวชาญ

‘ตอนรับอัลบีด้าเข้ากลุ่มก็ได้ของดีมาแบบงงๆ เหมือนกันแฮะ’ อีธานคิดพร้อมรอยยิ้ม อัลบีด้าได้รับประโยชน์จากระบบเหมือนสาวๆ คนอื่นคือพรสวรรค์เพิ่มขึ้น 50% และสิ่งที่เขาได้กลับมาคือพรสวรรค์ในการใช้ฮาคิเกราะ

เมื่อพวกเขากลับไปถึงเรือ ก็พบกลุ่มชายฉกรรจ์ถูกมัดรวมกันกองอยู่หน้าเรือ ใบหน้าของแต่ละคนบวมปูดเขียวช้ำ

ทุกคนเดินผ่านคนพวกนั้นไปเหมือนไม่มีตัวตนและขึ้นเรือ “นามิ อัลบีด้า พวกเรากลับมาแล้ว พาพวกพ้องคนใหม่มาด้วย”

อัลบีด้าและนามิเดินออกมาจากครัวทันทีที่ได้ยินเสียงอีธาน นามิมองอีธานแล้วพูดว่า “มาได้จังหวะพอดีเลย ชั้นเพิ่งทำมื้อเที่ยงเสร็จ”

“ขอแนะนำสมาชิกใหม่ก่อนนะ แล้วค่อยกินข้าวกัน” อีธานพูดพลางผายมือไปทางคุอินะและโซรา

คุอินะจำนามิได้จึงร้องทักด้วยความแปลกใจ “เธอคือเด็กผู้หญิงที่ขโมยของโจรสลัดนี่นา ไม่นึกเลยว่าเธอจะมาเข้าร่วมกับโจรสลัดซะเอง”

โซรามมองอีธานแล้วถามด้วยความประหลาดใจ “นี่คือลูกเรือทั้งหมดของนายเหรอ? คนน้อยชะมัด รวมชั้นกับคุอินะด้วยก็มีแค่ 6 คนเอง”

จากนั้นเธอก็มองอีธานอย่างจับผิด “แล้วสมาชิกทั้งหมดดันเป็นผู้หญิงหมดยกเว้นนาย”

“ดูเหมือนนายจะพยายามสร้างฮาเร็มส่วนตัวสินะ ชั้นไม่สนหรอกว่านายจะทำอะไร แต่ถ้ามายุ่มย่ามกับชั้นหรือคุอินะล่ะก็... แม่จะตัดไข่นายทิ้งซะ” อีธานกำลังจะอ้าปากพูด แต่โซราก็ส่งสายตาอาฆาตมาขู่ซะก่อน คำพูดของโซราทำเอาอีธานขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน ลูซี่ก็แอบย่องเข้าไปในครัวและเริ่มโซ้ยมื้อเที่ยง

“โอเค ในเมื่อรู้จักกันแล้ว งั้นไปกินข้าวกันเถอะ” อีธานพูดด้วยใบหน้าซีดเผือด จินตนาการภาพตัวเองไร้ไข่แล้วสยอง

ทุกคนเดินตามเข้าไปในครัว ทันใดนั้นพวกเขาก็เห็นลูซี่ยัดอาหารจานสุดท้ายเข้าปากอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นแบบนั้น มุมปากของอีธานก็กระตุกยิกๆ

“ลูซี่!!! ทำไมกินเกลี้ยงแบบนี้ฮะ? อีธานยังไม่ได้กินเลยนะ!” นามิตะโกนลั่นด้วยความโมโห

“ก็ทำเพิ่มสิ” ลูซี่ตอบทั้งที่ยังเคี้ยวตุ้ยๆ กลืนอาหารคำสุดท้ายที่นามิทำลงคอ

นามิทำท่าจะวีนแตกใส่ลูซี่ต่อ แต่อีธานจับไหล่เธอไว้แล้วพูดว่า “ใจเย็นน่า นามิ เรามีเสบียงเยอะแยะ ให้ลูซี่กินเยอะหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก”

“มันไม่ใช่เรื่องนั้นนะ! ยัยนี่กินอาหารของพวกเราโดยไม่ขออนุญาต มันไม่ถูกต้อง! แล้วนายก็เลิกตามใจยัยนี่สักทีเถอะ” นามิบ่นอย่างหัวเสีย

นามิเดินไปลากตัวลูซี่ขึ้นมา “คราวนี้เธอต้องมาช่วยชั้นทำอาหารเลยนะ”

อีธานนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร ปล่อยให้นามิกับลูซี่ไปทำอาหาร พลางครุ่นคิด ‘จะจีบโซรายังไงดีเนี่ย? ยัยนั่นจิตใจเข้มแข็งชะมัด เรือแห่งตัณหาก็คงใช้ไม่ได้ผลกับเธอ น่ารำคาญจริง แล้วก็รู้แล้วว่าทำไมระบบถึงให้รางวัลการพิชิตใจเธอสูงขนาดนั้น’

[คุณสามารถใช้ยาปลุกกำหนัดเหมือนที่ใช้กับลูซี่ได้นะคะ]

‘ไม่เอา ไอเดียห่วยแตก ยัยนั่นไม่ได้ซื่อบื้อเหมือนลูซี่นะ ขืนทำแบบนั้นเธอจับได้แน่ว่าโดนวางยา แล้วหลังจากมีอะไรกัน เธอตัดไข่ชั้นทิ้งจริงๆ แน่’ อีธานคิดพลางหน้าซีดเมื่อนึกภาพตาม

‘เดี๋ยวนะ... เหมือนจะมีไอเดียดีๆ แฮะ’ อีธานคิดพลางยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

...

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน