ตอนที่ 17: เชลล์ทาวน์

ตอนที่ 17: เชลล์ทาวน์

.... ....

ด้วยเหตุผลบางอย่าง อีธานไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ระบบพูดเลย ‘ช่างเถอะ เปิดหน้าต่างสถานะ’

• ชื่อ: อีธาน บราวน์ • เลเวล: 17 (24,800/25,000 EXP) • ความแข็งแกร่ง : 46 • ความอึด : 32 • ความว่องไว : 40 • พลังชีวิต : 35 • แต้มสถานะคงเหลือ: 84

‘อัปค่าความแข็งแกร่ง 20 แต้ม, ความว่องไว 12 แต้ม, และ 9 แต้มสำหรับความอึดกับพลังชีวิต’

อีธานสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกาย มันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายและรู้สึกแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

‘ระบบ เปิดร้านค้า’

[ร้านค้า] แต้มปัจจุบัน: 19,100

สกิล : [ทักษะขยายขนาดองคชาตขั้นพื้นฐาน - สกิลกดใช้ - เมื่อเปิดใช้งาน ความเป็นชายของคุณจะยาวขึ้นเป็น 14 นิ้ว หรือมากกว่านั้นเมื่อแข็งตัว แต้ม: 3,000]

[เสริมแกร่งร่างกายขั้นพื้นฐาน - สกิลติดตัว - ทักษะนี้จะทำให้คุณแข็งแกร่งขึ้นและเร็วขึ้นเมื่อทำการฝึกฝน แต้ม: 5,000] [ซื้อแล้ว]

[โหมดผลิตทายาท - สกิลกดใช้ - สามารถสวิตช์ เปิด/ปิด สำหรับการคุมกำเนิดได้ แต้ม: 1,000] [ซื้อแล้ว]

[หัตถ์นวดเฟ้น - สกิลกดใช้ - สามารถลดความเหนื่อยล้า และเมื่อคุณนวดหรือสัมผัสหญิงสาว จะทำให้พวกเธอเกิดอารมณ์ทางเพศต่อคุณมากขึ้น หากอัปเกรดเป็น ‘หัตถ์นวดสวรรค์’ จะสามารถขจัดความเหนื่อยล้าและสิ่งเจือปนทุกชนิดออกจากร่างกายได้ แต้ม: 5,000] [มาใหม่]

[วิชาดาบ - แต้ม: 8,000] [มาใหม่]

สินค้าบริโภคและอุปกรณ์ : ดาบ - แต้ม: 100 [มาใหม่] คาตานะ - แต้ม: 100 [มาใหม่] ปืน - แต้ม: 100 ปืนใหญ่ - แต้ม: 1,000 ปลา - หนึ่งกิโลกรัม แต้ม: 10 เนื้อ - หนึ่งกิโลกรัม แต้ม: 10 น้ำ - 5 ลิตร แต้ม: 1 จานชาม - แต้ม: 1 แก้ว - แต้ม: 1 ยาปลุกกำหนัด - เครื่องดื่มที่จะทำให้หญิงสาวเกิดอารมณ์รุนแรงเป็นเวลา 1 ชั่วโมง แต้ม: 200 ผลปีศาจ: คุณสามารถสร้างผลปีศาจได้ แต้ม: 10,000 [วงล้อเสี่ยงโชค] 100 แต้ม

‘ระบบ ซื้อผลปีศาจ’ อีธานคิดในใจ เขาอยากได้ผลปีศาจจริงๆ แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งขึ้นได้โดยไม่ต้องพึ่งมันก็ตาม เพราะถึงยังไงเขาก็มีระบบและสามารถเพิ่มค่าสถานะให้เก่งขึ้นได้เพียงแค่มีเซ็กซ์กับผู้หญิง

[โฮสต์ต้องการผลปีศาจชนิดไหน?]

“ชั้นขอผลปีศาจสายโซออน พันธุ์สัตว์มายา: โมเดลมังกรตะวันตก ที่สามารถควบคุมธาตุได้ทุกชนิด (น้ำ, ดิน, ไฟ, ลม, น้ำแข็ง, พายุ, เวลา, มิติ...ฯลฯ)” อีธานเลือกผลปีศาจด้วยความตื่นเต้น

[ยืนยันตัวเลือก สายโซออน: ผลริว ริว โมเดล: เทพมังกร ความสามารถผลปีศาจ:

1. ควบคุมธาตุได้ทุกชนิด
2. เข้าใจภาษาสัตว์
3. หายใจใต้น้ำได้
4. การฟื้นฟูร่างกาย]

[คุณแน่ใจหรือไม่ว่าต้องการรับผลปีศาจนี้? ใช่/ไม่]

“แน่นอนว่าใช่” อีธานตอบรับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

[สั่งซื้อสำเร็จ]

หลังจากระบบแจ้งเตือน ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้เวลาจะผ่านไปหลายนาที อีธานเริ่มหมดความอดทน ‘ระบบ ผลปีศาจอยู่ไหน’

[โฮสต์ครอบครองมันเรียบร้อยแล้ว]

‘ชั้นครอบครองแล้วงั้นเหรอ? แต่ไม่เห็นมันอยู่ที่ไหนเลยนะ’ อีธานรู้สึกงุนงง

[เทพีแห่งความงามและความรัก ท่านไม่อยากให้คุณต้องทานของที่รสชาติหมาไม่แดก ดังนั้นพลังของผลปีศาจจึงถูกถ่ายทอดเข้าสู่ร่างกายของคุณโดยตรง คุณไม่จำเป็นต้องกินมัน]

เมื่อได้ยินว่าเขาได้รับพลังผลปีศาจมาแล้ว อีธานก็ตื่นเต้นจนอยากจะลองแปลงร่างเป็นมังกรดูสักครั้ง แต่เขาก็ต้องระงับความตื่นเต้นนั้นไว้เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขากำลังถูกรายล้อมไปด้วยสาวๆ ที่กำลังหลับใหล เขาจึงตัดสินใจว่าจะลองใช้มันทีหลัง อีธานหลับตาลงและตัดสินใจพักผ่อนในตอนนี้

...

สองชั่วโมงต่อมา อีธานตื่นขึ้นมาเพราะเสียงแจ้งเตือนของระบบ ซึ่งทำให้เขาต้องถอนหายใจออกมา

[เรือเดินทางมาถึงเชลล์ทาวน์แล้ว]

อีธานปลุกพวกสาวๆ และให้พวกเธอแต่งตัว

ทันทีที่ลูซี่ตื่นขึ้นมา เธอก็ตะโกนลั่น “ชั้นหิวแล้ว!”

เมื่ออีธานได้ยินคำพูดของลูซี่ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าบอกให้นามิไปทำอาหาร เขาจึงหันไปมองเธอด้วยสายตาเป็นเชิงถาม

“ชั้นทำอาหารเสร็จแล้ว แล้วก็เข้ามาบอกนายเรื่องนี้นั่นแหละ แต่ก็นะ... นายก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น ป่านนี้อาหารคงเย็นชืดหมดแล้วมั้ง” นามิรู้สึกอับอายเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองจะปล่อยตัวปล่อยใจไปกับแรงตัณหาขนาดนั้น

“ไม่มีปัญหา ถ้าอาหารเย็นเราก็แค่อุ่นใหม่” อีธานลูบหัวนามิเบาๆ

นามิมองหน้าอีธานและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแบมือยื่นไปตรงหน้าเขาแล้วพูดว่า “หนึ่งร้อยล้านเบรี”

“หนึ่งร้อยล้านเบรี?” อีธานทวนคำงงๆ เพราะเขาไม่เข้าใจว่านามิต้องการจะสื่ออะไร จากนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่าในอนิเมะช่วงภาคอลาบาสต้า นามิเคยโชว์เรือนร่างให้ลูกเรือและราชาแห่งอลาบาสต้าดู แล้วเรียกเก็บเงินทุกคนที่เห็นเธอคนละ 1 แสนเบรี

‘บ้าน่า เธอคงไม่พูดแบบนั้นใช่ไหม?’

นามิพูดพลางชี้มาที่ตัวเอง “นายพรากพรหมจรรย์ของสาวสวยขนาดนี้ไป คิดว่าจะทำทั้งหมดนั่นได้ฟรีๆ งั้นเหรอ เพราะงั้นชั้นต้องการให้นายจ่ายมาซะ หนึ่งร้อยล้านเบรี เป็นค่าพรากพรหมจรรย์ของชั้น”

อีธานเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับคำพูดของนามิ เขาจึงดึงร่างเธอเข้ามาหา สอดมือเข้าไปที่หว่างขาของเธอ และสอดนิ้วสองนิ้วเข้าไปในร่องสวาท ทำเอานามิสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจและเสียวซ่านจนถึงจุดสุดยอด เขาขยับปากเข้าไปใกล้หูเธอแล้วพูดช้าๆ

“พูดใหม่อีกทีซิ?”

“นายจะทำอะไรก็ได้ที่นายต้องการ... แต่นายต้องจ่ายชั้นมาหนึ่งร้อยล้านเบรี” นามิพูดเสียงกระเส่า ขณะครางออกมาตามจังหวะนิ้วของอีธานที่กำลังทะลวงร่องรักของเธอ

อีธานจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนามิ และรู้ได้ทันทีว่าเธอจะไม่เปลี่ยนใจ เธอจะคอยตามทวงเงินเขาไปตลอดกาลและไม่มีวันยอมแพ้

“ทำไมเธอถึงต้องการเงินมากขนาดนั้น?” อีธานถอนมือออกจากนามิแล้วมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง

“ไม่เกี่ยวกับนายน่า มันเป็นเรื่องส่วนตัว” นามิพูดพลางหลบตาอีธาน เธอรู้สึกราวกับว่าสายตาของอีธานสามารถมองทะลุเข้ามาในจิตใจและล่วงรู้สิ่งที่เธอซ่อนไว้

‘เขาเห็นรอยสักนั่นรึเปล่านะ... เขาปลุกพวกเราแล้วบอกว่าถึงเชลล์ทาวน์แล้ว ถ้าจำไม่ผิดที่นั่นมีฐานทัพเรืออยู่ หรือว่าเขาพาเรามาที่นี่เพื่อจะส่งตัวชั้นให้ทหารเรือ’ ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา นามิก็เกิดความหวาดกลัวจับใจ

อีธานสังเกตเห็นความกลัวบนใบหน้าของนามิทันทีที่มันปรากฏ เขาคิดว่าเธอคงนึกถึงเรื่องราวเลวร้ายเกี่ยวกับหมู่บ้านของเธอและอารอน เขาจึงเลื่อนมือไปลูบแก้มของนามิเบาๆ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“กลัวอะไรฮึ? บอกมาสิว่าอะไรทำให้เธอกลัว แล้วชั้นจะขยี้มันให้แหลกคามือเอง”

เมื่อนามิได้ยินเสียงของอีธานที่พูดกับเธออย่างหวานซึ้ง ความกลัวของเธอก็ทุเลาลง เธอคิดด้วยความโล่งใจ ‘ชั้นคิดผิดไปเองสินะ เขาไม่ได้จับผิดอะไรได้สักหน่อย’

“ช... ชั้นจะไปอุ่นอาหาร” นามิสะดุ้งตัวลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งออกจากห้องตรงดิ่งไปที่ครัวทันที เพราะเธอไม่อยากจะสานต่อบทสนทนานี้

‘ระบบ ถ้านามิพยายามจะหนีลงจากเรือ ให้แจ้งเตือนชั้นด้วย’ อีธานสั่งระบบเมื่อนามิออกจากห้องไป

[ตามบัญชาค่ะโฮสต์]

“ลูซี่ อัลบีด้า แต่งตัวซะ ก่อนที่ชั้นจะหมดความอดทนแล้วกระโจนขย้ำพวกเธอ” อีธานพูดขณะจ้องมองเรือนร่างเปลือยเปล่าของลูซี่และอัลบีด้า

อัลบีด้ายิ้มพรายก่อนจะลุกจากเตียงและเริ่มสวมเสื้อผ้า ขณะที่แต่งตัว อัลบีด้าจงใจส่ายสะโพกยั่วยวน ซึ่งทำให้อีธานของขึ้นจนเป้าตุง แต่เขาต้องข่มกลั้นอารมณ์ไว้ เพราะถ้าเริ่มตอนนี้คงไม่จบง่ายๆ ภายในไม่กี่ชั่วโมงแน่

อีธานหลับตาสงบสติอารมณ์แล้วเริ่มแต่งตัว หลังจากนั้นทั้งสามคนก็เดินไปที่ห้องครัว ซึ่งนามิอุ่นอาหารเสร็จพอดี พวกเขาจึงเริ่มลงมือทานทันที

หลังจากทานเสร็จ ทั้งสี่คนก็ลงจากเรือและเดินเข้าสู่ตัวเมืองเชลล์ทาวน์

เชลล์ทาวน์พลุกพล่านไปด้วยผู้คนที่มาค้าขายและเลือกซื้อสินค้าใหม่ๆ อัลบีด้ามองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพื่อหาซื้อของให้ตัวเอง แต่ที่นี่ก็ไม่ได้มีของสำหรับผู้หญิงมากนัก ท้ายที่สุดอัลบีด้าก็ซื้อเสื้อผ้าที่พอดีกับขนาดตัวปัจจุบันของเธอ

ขณะที่พวกสาวๆ กำลังเลือกซื้อเสื้อผ้า อีธานก็ได้ยินบทสนทนาในกลุ่มชาวเมืองว่า มอร์แกน นาวาเอกแห่งกองทัพเรือประจำฐานทัพเชลล์ทาวน์ ถูกนักล่าค่าหัวสองคนสังหารไปเมื่อสามวันก่อน และตอนนี้มีประกาศจับตั้งค่าหัวพวกนั้นแล้ว

อีธานตกใจมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้ เพราะนี่เป็นเหตุการณ์ที่แตกต่างไปจากเนื้อเรื่องต้นฉบับอย่างสิ้นเชิง เขาเริ่มสงสัยเกี่ยวกับตัวตนของนักล่าค่าหัวที่ฆ่ามอร์แกน แม้จะพอเดาได้ว่าเป็นโซโลก็เถอะ

อีธานเดินเข้าไปหาชาวเมืองกลุ่มที่กำลังคุยเรื่องการตายของมอร์แกน และถามด้วยรอยยิ้มสุภาพ “ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ ผมบังเอิญได้ยินที่พวกคุณคุยกันเมื่อกี้ แล้วผมสงสัยจริงๆ ว่าใครเป็นคนฆ่ามอร์แกน พอจะบอกผมได้ไหมครับ?”

“พ่อหนุ่ม ไปอยู่ไหนมาเนี่ยถึงไม่รู้เรื่องนี้? ข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วอีสต์บลูแล้วนะ ไปหาหนังสือพิมพ์อ่านซะ แล้วเจ้าจะรู้เองว่าใครเป็นคนฆ่ามัน” ชาวบ้านคนหนึ่งมองหน้าอีธานแล้วพูดพลางชี้ไปที่หนังสือพิมพ์ในมือ ราวกับจะบอกเป็นนัยว่า ‘ซื้อหนังสือพิมพ์จากข้าสิ แล้วแกจะรู้สิ่งที่อยากรู้’

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน