ตอนที่ 13: 13- เรือถูกขโมย

ตอนที่ 13: 13- เรือถูกขโมย

“ทีนี้ มาดูกันซิว่าใครจะแข็งแกร่งกว่ากัน” อัลวิด้ากล่าวขณะพยายามเดินไปข้างหน้า แต่เท้าของเธอกลับลื่นไถลบนดาดฟ้าเรือจนล้มหัวทิ่ม

‘บ้าจริง เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมชั้นถึงลื่นแบบนี้’ อัลวิด้าคิดในใจขณะพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ทุกครั้งที่เธอยันตัวขึ้นได้ เท้าก็ลื่นจนล้มลงไปอีก ‘หรือนี่จะเป็นพลังของผลปีศาจผลนี้?’

“ฮ่าๆๆๆๆ ยัยนั่นลื่นทุกทีที่ลุกขึ้นยืนเลย นี่เล่นตลกอะไรกันเนี่ย” ลูซี่หัวเราะลั่นเมื่อเห็นอัลวิด้าล้มลุกคลุกคลานไม่เป็นท่า

“เฮ้ ลูซี่ ตอนนี้แหละโอกาสจัดการยัยนั่น ตอนที่ยังคุมพลังไม่ได้” อีธานรีบตะโกนบอกลูซี่ เขาอธิบายว่าอัลวิด้ากิน ‘ผลซูเบะ ซูเบะ’ (ผลลื่นไหล) เข้าไป ซึ่งเป็นผลปีศาจสายพารามีเซียที่ทำให้ผิวหนังของผู้ใช้เรียบเนียนและลื่นไหล มอบความสามารถในการทำให้การโจมตีทางกายภาพทุกรูปแบบลื่นไถลออกจากตัวไปโดยไม่สร้างความเสียหาย ไม่ว่าจะเป็นอาวุธ การต่อสู้มือเปล่า หรือแม้แต่ก้อนหินยักษ์หนักอึ้ง

หากคู่ต่อสู้ไม่มีฮาคิหรือหินไคโร ก็ยากที่จะสัมผัสตัวเธอได้ หรืออย่างน้อยก็ต้องใช้ความสามารถบางอย่างที่ส่งผลกระทบต่อเธอได้ เช่น ไฟ สายฟ้า หรือควัน (เขาจำได้ว่าสโมกเกอร์เคยจับอัลวิด้าได้โดยใช้ควันของเขา)

“ไม่ต้องห่วง ชั้นน่ะแข็งแกร่งนะ ชิชิชิ” ลูซี่หัวเราะร่า

ในขณะที่ลูซี่และอีธานคุยกัน อัลวิด้าก็เริ่มควบคุมพลังผลปีศาจได้ดีพอที่จะไม่ลื่นล้มอีก

“ชั้นจะสู้กับนังเด็กนี่คนเดียว ส่วนพวกแกไปจับตัวเจ้าหนูคนนั้นซะ แต่อย่าให้เขาเจ็บตัวนะ” อัลวิด้าสั่งลูกเรือโจรสลัดพลางมองไปที่อีธานและเลียริมฝีปาก

“รับทราบครับ ท่านอัลวิด้า” เหล่าโจรสลัดตะโกนรับคำพร้อมกันแล้วเริ่มวิ่งกรูเข้าไปหาอีธาน

อัลวิด้าหยิบดาบเล่มหนึ่งขึ้นมาจากพื้นดาดฟ้าเรือ มองไปที่ลูซี่แล้วพุ่งเข้าใส่ ทันทีที่ลูซี่เห็นอัลวิด้าพุ่งเข้ามา เธอก็ง้างแขนไปด้านหลังแล้วปล่อยหมัดสวนกลับไป มันคือหมัดตรงมาตรฐานที่เสริมแรงด้วยการยืดตัว

“หมัดปืน... ยางยืด!”

หมัดพุ่งเข้าถึงตัวอัลวิด้า แต่ทันทีที่สัมผัสโดน มันกลับลื่นไถลออกไปข้างลำตัว อัลวิด้าไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากหมัดของลูซี่และยังคงพุ่งตรงเข้ามา

“อะไรกัน? เป็นไปได้ยังไง?” ลูซี่พยายามชกใส่อัลวิด้าอีกครั้ง แต่หมัดของเธอก็ลื่นไถลออกจากร่างของอัลวิด้าเหมือนเดิม

ลูซี่ไม่ยอมแพ้และระดมรัวหมัดใส่ชุดใหญ่เพื่อพยายามโจมตีอัลวิด้าให้โดน “โอรา โอรา โอรา”

“หมัดปืนกล... ยางยืด!”

แต่ไม่ว่าลูซี่จะทำอย่างไร หมัดของเธอก็ไม่อาจกระทบถูกตัวอัลวิด้าได้จังๆ เมื่ออัลวิด้าเข้ามาใกล้ เธอเริ่มแกว่งดาบใส่ลูซี่ ลูซี่ต้องคอยหลบคมดาบสลับกับปล่อยหมัดสวน อัลวิด้าหัวเราะเยาะ “แกแตะต้องตัวชั้นไม่ได้หรอก สิ่งที่แกทำมันไร้ค่า มุดะ มุดะ มุดะ (เปล่าประโยชน์)”

.....

เหล่าโจรสลัดล้อมอีธานไว้ทุกทิศทาง หนึ่งในนั้นพูดขึ้น “ฟังให้ดีนะเจ้าหนู ถ้ายอมจำนนแต่โดยดีพวกเราจะไม่ทำให้เจ็บตัว ไม่ต้องห่วง ท่านอัลวิด้าจะดูแลแกอย่างดีเลยล่ะ ข้าไม่เคยเห็นท่านหลงใหลใครขนาดนี้มาก่อนเลย ตอนนี้ข้าชักจะอิจฉาแกแล้วสิ”

‘พนันได้เลยว่าถ้ายัยนั่นยังมีรูปร่างหน้าตาเหมือนเดิม แกคงไม่อิจฉาหรอก แต่คงจะโล่งอกมากกว่าที่ยัยนั่นไม่สนใจคนหน้าตาอัปลักษณ์อย่างพวกแก’ อีธานคิดในใจขณะมองโจรสลัดตรงหน้า

อีธานไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาพุ่งเข้าหาโจรสลัดคนนั้นและปล่อยหมัดเสยจนกรามของมันหัก

“ไอ้เวรเอ๊ย อุตส่าห์จะพูดดีๆ ด้วยแล้วเชียว แกบีบให้พวกข้าต้องทำแบบนี้เองนะ” พวกโจรสลัดโกรธจัดจึงเริ่มรุมโจมตีเขา แต่พวกมันไม่ใช้ดาบและปืน แต่พยายามจะใช้มือเปล่าจับกุมเขาแทน

โจรสลัดทุกคนที่เข้ามาใกล้อีธานต่างโดนหมัดแย็บ สวนเข้าหน้าเต็มๆ โจรสลัดคนหนึ่งย่องเข้ามาข้างหลังอีธานเงียบๆ และล็อกแขนรอบคอของเขา “จับได้แล้ว ยอมแพ้ซะถ้าไม่อยากคอหัก”

“ไอ้โง่เอ๊ย” อีธานสบถพร้อมกับกระทืบเท้าลงบนหลังเท้าของโจรสลัดอย่างแรง โจรสลัดเผลอคลายมือออกด้วยความเจ็บปวด อีธานหมุนตัวกลับแล้วเตะผ่าหมากเข้าที่กล่องดวงใจของมัน โจรสลัดล้มลงไปนอนกองกับพื้น น้ำตาเล็ดด้วยความจุกเสียด อีธานพูดอย่างหงุดหงิด “อย่ามาล็อกคอชั้นอีก ชั้นเกลียดท่านั้น”

“อ๊ากกกก” หลังจากอีธานจัดการพวกโจรสลัดเสร็จ เขาได้ยินเสียงลูซี่ร้องลั่นมาจากด้านหลัง จึงหันไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาเห็นลูซี่วิ่งหนีไปทั่วดาดฟ้าเรือด้วยสีหน้าหวาดกลัวแบบตลกๆ โดยมีอัลวิด้าไล่กวดตามหลังพร้อมแกว่งดาบไล่ฟัน “กลับมาสู้กันเดี๋ยวนี้นะ”

การไล่ล่าดำเนินไปทั่วดาดฟ้าเรือ จนกระทั่งมือของลูซี่ไปเกี่ยวยึดกับเสากระโดงเรือ แทนที่จะถูกกระชากกลับ แขนของเธอกลับยืดออก ทำให้ลูซี่วิ่งหนีต่อไปได้เรื่อยๆ

อัลวิด้าที่ไล่ตามมาหยุดชะงัก ‘นังเด็กนี่ คิดจะทำอะไร?’

ลูซี่หันกลับมาแสยะยิ้มให้อัลวิด้า “จรวด... ยางยืด!” สิ้นเสียง แขนที่ยืดออกก็หดกลับอย่างแรง ดึงร่างของลูซี่พุ่งข้ามระยะห่างด้วยความเร็วราวกับกระสุนปืน

ร่างของลูซี่พุ่งชนอัลวิด้าเต็มๆ แต่ร่างกายของลูซี่ก็ลื่นไถลออกจากตัวอัลวิด้าไปอีกครั้ง

ลูซี่เริ่มวิ่งหนีอีกรอบโดยมีอัลวิด้าไล่ตามติดๆ ลูซี่มองเห็นอีธาน ดวงตาของเธอเป็นประกายแล้วรีบวิ่งพุ่งเข้าหาเขา “อีธาาาาน นายทำอะไรกับยัยนี่ไม่ได้บ้างเหรอ?”

พูดยังไม่ทันจบ ลูซี่ก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา เธอยิ้มกว้างแล้วหันไปเตะดาบหลุดจากมืออัลวิด้า จากนั้นลูซี่ก็สานนิ้วมือเข้าด้วยกันเป็นรูปตาข่าย แล้วยืดนิ้วออกจนกลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ครอบตัวอัลวิด้าไว้

“ตาข่าย... ยางยืด!”

“ชิชิชิ จับได้แล้ว” ลูซี่หัวเราะร่า แต่เสียงหัวเราะอยู่ได้ไม่นาน เพราะอัลวิด้าขัดขืนเพียงเล็กน้อย ร่างของเธอก็ลื่นหลุดออกมาจากช่องว่างระหว่างนิ้วของลูซี่ได้อย่างง่ายดาย

จากนั้นการต่อสู้ก็ดำเนินต่อไป แต่ไม่มีฝ่ายไหนทำอันตรายอีกฝ่ายได้ เพราะร่างกายของลูซี่เป็นยาง ต่อให้อัลวิด้าทุบตียังไงเธอก็ไม่เจ็บ และเพราะร่างกายของอัลวิด้าลื่นไหล ลูซี่ก็โจมตีไม่โดนเหมือนกัน

‘การต่อสู้นี้ไม่มีวันจบแน่ถ้าขืนสู้กันแบบนี้’ อีธานเริ่มคิดหาวิธีที่จะเอาชนะอัลวิด้า แต่ในจังหวะนั้นเอง เรือก็ถูกระดมยิงด้วยลูกปืนใหญ่

อัลวิด้าผละออกจากลูซี่และมองไปทางทิศที่กระสุนปืนใหญ่ถูกยิงมา เธอเห็นเรือของกองทัพเรือกำลังมุ่งหน้าเข้ามาหา

“เราคงต้องจบการต่อสู้ไว้แค่นี้” อัลวิด้าบอกลูซี่ พลางเตะลูกน้องคนหนึ่งเพื่อให้ตื่นขึ้น โจรสลัดคนนั้นงัวเงียตื่นขึ้นมาและมองอัลวิด้าด้วยความหงุดหงิด เขาจำเธอไม่ได้เพราะเขาสลบไปตั้งแต่อัลวิด้ายังไม่กินผลปีศาจ “นังสารเลว กล้าดียังไงมาเตะข้า?”

“เมื่อกี้แกเรียกใครว่านังสารเลวนะ?” อัลวิด้าเตะเสยเข้าที่คอของโจรสลัดจนคอหัก โจรสลัดคนนั้นสิ้นใจตายคาที่ในพริบตา

.....

“ลูซี่ รีบกลับไปที่เรือกันเถอะ” อีธานเข้าไปหาลูซี่และลากเธอไปทางทิศที่เขาจอดเรือทิ้งไว้

แต่เขาเห็นเรืออยู่ห่างออกไป 300 เมตร และมันกำลังแล่นห่างออกไปเรื่อยๆ อีธานถามระบบด้วยความงุนงง ‘ระบบ เธอเป็นคนคุมเรือไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ขับเรือมารับตรงนี้ล่ะ’

[เรียนโฮสต์ เรือของคุณถูกขโมยไปแล้วค่ะ]

ลูซี่ยืดแขนทั้งสองข้างออกไปจับราวกั้นขอบเรือของอัลวิด้า แล้วดึงตัวถอยหลัง “อีธาน เกาะชั้นไว้”

อีธานเข้าใจทันทีว่าลูซี่จะทำอะไร เขาตกลงและเกาะติดเธอแน่น แม้มันจะเสี่ยงแต่ก็ไม่มีทางอื่นที่จะกลับไปที่เรือได้ทันแล้ว

ลูซี่ดีดตัวเองพร้อมกับอีธาน... และอัลวิด้า ลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศด้วยความเร็วสูง ใช่แล้ว อัลวิด้าติดมาด้วย เธอคว้าตัวลูซี่ไว้ได้ในวินาทีสุดท้ายก่อนจะพุ่งตัวออกมา

...

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน