ตอนที่ 11: 11- การต่อสู้ครั้งแรก

ตอนที่ 11: 11- การต่อสู้ครั้งแรก

เช้าวันรุ่งขึ้น

[ตื่นได้แล้ว อีธาน]

อีธานสะดุ้งตื่นเพราะเสียงระบบ เขาจึงถามกลับไป “กี่โมงแล้ว?”

[8:21 น. ค่ะ]

ได้ยินคำตอบ อีธานก็หลับตาลงและพยายามจะนอนต่อ

[ตื่นได้แล้ว อีธาน]

อีธานเริ่มหงุดหงิด พยายามเอาหมอนปิดหู แต่เสียงมันดังมาจากในหัว เขาเลยหยุดมันไม่ได้ “บ้าเอ๊ย หยุดซะทีได้ไหม? ชั้นเพิ่งได้นอนไปแค่ 3 ชั่วโมงเองนะ”

[เรือของคุณกำลังเข้าใกล้เรือสองลำ ลำหนึ่งเป็นเรือโดยสาร อีกลำเป็นเรือโจรสลัด]

“ว่าไงนะ? น่าจะรีบบอกตั้งแต่แรกสิ” อีธานพยายามจะลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ลูซี่กอดเขารัดแน่นแม้ในยามหลับ

อีธานพยายามแกะมือลูซี่ออกแต่ก็ไม่สำเร็จ ‘บ้าจริง ขนาดลงค่าสถานะส่วนใหญ่ไปที่พละกำลังแล้วนะ ยังสู้แรงยัยนี่ไม่ได้เลย สงสัยต้องฝึกเพิ่มอีกเยอะ’

เมื่อใช้กำลังไม่สำเร็จ เขาจึงลองวิธีอื่น และไม่นานก็ปิ๊งไอเดีย “ลูซี่ ชั้นทำอาหารเสร็จแล้วนะ มีเนื้อให้เธอเยอะเลยด้วย”

“เนื้อ!” ลูซี่เด้งตัวลุกขึ้นทันที มองซ้ายมองขวาหาเนื้อแต่ไม่เจอ เธอจึงหันไปถามอีธาน “ไหนล่ะเนื้อ?”

“ตอนนี้ยังไม่มี เดี๋ยวทำให้กินทีหลัง ตอนนี้เรือเรากำลังเข้าใกล้เรือโจรสลัด เราต้องเตรียมตัวสู้กับพวกมัน” อีธานถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อลูซี่ปล่อยตัวเขา แล้วรีบอธิบายสถานการณ์ปัจจุบัน

“นายไปสู้คนเดียวเถอะ ชั้นจะนอน” พูดจบ ลูซี่ก็ทิ้งตัวลงนอนต่อทันที

“ถ้าไม่ไปสู้ ชั้นจะไม่ทำเนื้อให้กิน และจะให้กินแต่ผักกับผลไม้ไปหนึ่งอาทิตย์” ทันทีที่เห็นลูซี่จะนอนต่อ เขาก็เริ่มขู่

ลูซี่รีบกระโดดลงจากเตียงแล้วใส่เสื้อผ้า “พวกมันอยู่ไหน ชั้นจะไปเตะก้นพวกมันให้เรียบเลย”

อีธานแต่งตัวเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินออกจากห้อง อีธานมองออกไปข้างนอกเห็นเรือสองลำในระยะ 100 เมตร เขาแปลกใจที่เรือของเขาไม่ถูกยิงถล่มด้วยปืนใหญ่ทั้งที่เข้ามาใกล้ขนาดนี้ ‘สงสัยคงไม่มีใครเฝ้าระวังทางทะเลตอนกำลังปล้นเรือโดยสารละมั้ง’

“ลูซี่ เดี๋ยวเราปล่อยให้เรือเข้าไปใกล้กว่านี้ก่อน แล้วค่อยข้ามไปบุกเรือพวกมัน” อีธานหันไปบอกลูซี่ แต่ก็เห็นเธอยืดแขนไปจับราวกั้นเรือโจรสลัดเรียบร้อยแล้ว

“ไม่ต้องรอหรอก ไปกันเลย ชิชิชิ” ลูซี่ใช้อีกมือคว้าตัวอีธานไว้แล้วหัวเราะร่า

“ลูซี่ เดี๋ยว ม่ายยยยยยยยยยยยย” สิ้นเสียงลูซี่ เธอก็ดีดตัวลอยขึ้น อีธานถูกลากติดไปด้วยความเร็วสูงพุ่งตรงไปยังเรือโจรสลัด

ลูซี่และอีธานพุ่งชนผนังเรือโจรสลัดเต็มแรง ร่างของพวกเขาทะลุผนังไม้เข้าไป

“ลูซี่ สัญญานะว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก” อีธานพูดพลางรู้สึกระบมไปทั้งตัว

“ชิชิชิ แต่นี่มันวิธีที่เร็วที่สุดนี่นา” ลูซี่หัวเราะขณะลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า

“อะไรเนี่ย เราถูกโจมตีเหรอ?”

“เรือลำนั้นไง พวกมันต้องยิงปืนใหญ่ใส่เราแน่ๆ”

“หันกระบอกปืนใหญ่ไปที่พวกมัน เตรียมยิงตอบโต้!”

“เรือลำนิดเดียว กล้าดียังไงมาโจมตีพวกเรา”

“พวกมันคิดว่ากลุ่มโจรสลัดอัลวิด้าจะแพ้ง่ายๆ งั้นเหรอ?”

ลูซี่และอีธานได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบและบทสนทนาของเหล่าลูกเรือโจรสลัด

“แย่แล้วลูซี่ เราต้องหยุดพวกมันก่อนที่มันจะยิงถล่มเรือเราพัง” อีธานรีบบอกลูซี่พลางคิดในใจ ‘เมื่อกี้ไอ้โจรสลัดนั่นพูดว่าท่านอัลวิด้าใช่ไหม?’

‘ช่างเถอะว่าจะเป็นอัลวิด้าตัวจริงหรือเปล่า ที่สำคัญคือชั้นจะสื่อสารกับระบบตอนอยู่นอกเรือได้ไหมเนี่ย’ อีธานลองเรียกหาระบบ และครู่ต่อมาระบบก็ตอบกลับ

[ได้ค่ะโฮสต์ คุณสามารถสื่อสารกับระบบได้แม้จะอยู่นอกเรือ]

‘ค่อยยังชั่ว’ อีธานถอนหายใจอย่างโล่งอกขณะที่ปรากฏตัวบนดาดฟ้าเรือโจรสลัดพร้อมกับลูซี่

พวกโจรสลัดสังเกตเห็นลูซี่และอีธานบนดาดฟ้า บางคนชักดาบ บางคนควักปืนออกมาเล็ง “พวกแกเป็นใคร มาทำอะไรบนเรือเรา?”

“ชั้นคือมังกี้ ดี. ลูซี่ คนที่จะเป็นราชินีโจรสลัด!” ลูซี่ประกาศอย่างภาคภูมิใจพลางเท้าเอว

“ฮ่าๆๆๆๆ ได้ยินที่นังนี่พูดไหม? ฝันจะเป็นราชินีโจรสลัดว่ะ” โจรสลัดทั้งลำระเบิดเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเมื่อได้ยินคำประกาศของลูซี่

หนึ่งในโจรสลัดเดินเข้ามาใกล้ลูซี่ จ้องมองเธอพลางเลียริมฝีปาก “ทำไมไม่มานอนบนเตียงข้า แล้วเป็นราชินีแห่งความเสียวแทนล่ะจ๊ะ?”

ได้ยินดังนั้น อีธานก็ไม่อยู่เฉย เขาตั้งท่าชกมวย ก้าวเท้าข้างหนึ่งไปข้างหน้าพร้อมบิดลำตัว แล้วดึงเท้าอีกข้างตามไป ส่งหมัดตรง พุ่งเข้าใส่หน้าโจรสลัดคนนั้นเต็มแรง เสียงกระดูกกะโหลกแตกดังลั่นจากการปะทะของหมัด

หลังจากปล่อยหมัด อีธานก็รีบดึงมือกลับมาตั้งการ์ดบังหน้าในท่าเตรียมพร้อมทันที

แต่เมื่อมองไปรอบๆ เขาก็พบกับปากกระบอกปืนนับสิบที่เล็งมาที่เขา เหงื่อเริ่มไหลซึมหน้าผาก ‘บัดซบเอ๊ย แน่จริงก็เข้ามาต่อยกันตัวต่อตัวสิวะ ใช้ปืนทำบ้าอะไร’

โจรสลัดระดมยิงใส่อีธาน แต่ในวินาทีนั้น ลูซี่ก็กระโดดมายืนบังหน้าอีธาน รับกระสุนทั้งหมดด้วยร่างกายของเธอ

....

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน