บทที่ 16 สถาบันการฝึกพลังพิเศษ!

ในสิบสถาบันการฝึกพลังพิเศษ สถาบันการฝึกเวยหลงนั้นเป็นผู้นำอย่างไม่ต้องสงสัย สถาบันการฝึกเหิงซานตามมาติดๆ

ส่วนสถาบันการฝึกซานไห่ของลุงเหลยนั้น อู๋หมิงต้องมองหานานกว่าจะเห็น อยู่อันดับที่หกสิบห้า รหัส "หนามแหลม"

แม้ว่าในอันดับจะแสดงแค่รหัสเท่านั้น แต่คนที่ขึ้นอันดับได้ไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งชื่อดังก็คือบุคคลที่มีพรสวรรค์สูง ตัวตนของพวกเขาไม่ใช่ความลับอีกต่อไปแล้ว

ตัวอย่างเช่น "สายฟ้าม่วง" อันดับหนึ่งของอันดับรวมนักล่า ชื่อจริงคือหยินเซียงเจี๋ย นักล่าอิสระอายุ 43 ปี อู๋หมิงเคยได้ยินชื่อมานานแล้ว นั่นคือบุคคลในตำนานเลยทีเดียว!

ทุกคนต่างก็เคารพนับถือผู้แข็งแกร่ง อู๋หมิงมองดูจนรู้สึกตื่นเต้นเต็มอก บางทีวันหนึ่งชื่อของตัวเองอาจจะปรากฏในอันดับเหล่านี้ก็ได้!

กำลังคิดฝันไปเรื่อยเปื่อยอยู่ ก็มีเสียงดังกังวานมา "สวัสดีค่ะ คุณต้องการใช้บริการอะไรคะ?"

พนักงานหญิงหน้าต่างบริการยิ้มแบบมาตรฐาน อู๋หมิงรีบหยิบเอกสารออกมา "ผมต้องการลงทะเบียนเป็นนักล่าครับ"

"รอสักครู่ค่ะ"

พนักงานหญิงปฏิบัติงานอย่างชำนาญ แต่ไม่นานก็เบิกตากว้าง "คุณ... คุณไม่ใช่ผู้ตื่นรู้เหรอคะ?"

อู๋หมิงพยักหน้า รู้สึกกังวลนิดหน่อย "ถ้าไม่ใช่ผู้ตื่นรู้ จะลงทะเบียนไม่ได้เหรอครับ?"

"โอ้ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ" พนักงานหญิงรีบขอโทษ แต่บนใบหน้ายังคงปิดบังความประหลาดใจไม่ได้

ก็ไม่แปลกที่เธอจะแปลกใจ คนที่มาลงทะเบียนเป็นนักล่าพื้นฐานแล้วล้วนเป็นผู้ตื่นรู้ทั้งสิ้น

แม้ว่ารัฐบาลจะกำหนดว่าไม่ว่าจะตื่นรู้หรือไม่ก็สามารถลงทะเบียนได้ และยังออกแผนเสริมพิเศษให้ผู้ที่ไม่ได้ตื่นรู้สามารถสะสมแต้มผลงานได้สองล้านแต้มเพื่อเข้าสอบทหารได้ แต่ใครจะกล้าทำกัน?

นอกเมืองเป็นอาณาเขตของสัตว์ดุร้าย เต็มไปด้วยอันตรายที่ซุ่มซ่อน แม้แต่ในเมืองเฟิงหลิงยังไม่แน่ว่าจะปลอดภัย แล้วยังกล้าออกไปเสี่ยงอีกเหรอ?

คงเบื่อชีวิตแล้วสิ?

พนักงานหญิงทำงานมาหลายปีแล้ว รับลูกค้าวันละหลายพันคน ไม่เคยเห็นนักล่าที่ไม่ได้ตื่นรู้เลยสักคน!

เธอจัดการเอกสารไปด้วย ก็อดมองอู๋หมิงหลายครั้งไม่ได้

เจ็ดแปดนาทีต่อมา การลงทะเบียนเสร็จสมบูรณ์

อู๋หมิงตั้งรหัสให้ตัวเองว่า "ใบมีดคม" ความหมายง่ายๆ อู๋หมิงต้องการเป็นมีดที่เร็วที่สุดและคมที่สุด!

พนักงานหญิงส่งเครื่องหมายสัญลักษณ์มาให้ ข้างล่างจารึกว่า "สถาบันการฝึกซานไห่" เพราะเขาใช้หนังสือรับรองจากที่นี่

"คุณคะ เครื่องหมายนี้เป็นหลักฐานการเข้าออกเมืองเฟิงหลิงของคุณ และยังเป็นหลักฐานเดียวในการรับภารกิจ ส่งภารกิจ และเก็บสะสมแต้มผลงาน กรุณาเก็บรักษาไว้ดีๆ นะคะ"

"เมื่อออกไปนอกเมืองต้องสวมเครื่องหมายนี้ เพื่อให้นักล่าด้วยกันสามารถจำกันได้ เครื่องหมายมีการแบ่งระดับ ระดับต่างกัน ภารกิจที่สามารถรับและจำนวนก็ต่างกัน"

"อีกอย่างค่ะ คุณไม่ใช่ผู้ตื่นรู้ แนะนำให้จับกลุ่มออกเมืองให้มากๆ การออกไปคนเดียวอันตรายเกินไป" พนักงานหญิงเตือนอย่างอดทน

อู๋หมิงพยักหน้า แล้วถามว่า "แล้วตอนนี้ผมสามารถรับภารกิจได้แล้วไหมครับ?"

"ได้ค่ะ"

พนักงานหญิงแตะหน้าจอ รายการภารกิจยาวเหยียดก็โผล่ออกมา

อู๋หมิงชี้ที่หน้าจอ "อันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้..." เขาเลือกภารกิจปราบสัตว์ดุร้ายระดับหนึ่งถึงสามไปเป็นกอง ออกเมืองทีหนึ่ง ต้องกลับมาเต็มมือเลย!

พนักงานหญิงหัวเราะพรวดออกมา รีบอธิบาย "คุณคะ เครื่องหมายของคุณเป็นระดับ 0 เพราะคุณไม่ใช่ผู้ตื่นรู้ ระบบตรวจสอบขอบเขตไม่ได้ ระดับ 0 ไม่สามารถรับภารกิจล่าสัตว์ได้ รับได้แค่งานหาสมุนไพร ขุดแร่ประเภทนี้เท่านั้นค่ะ"

อู๋หมิงลิ้นแทบจะห้อยออกมา ตื่นเต้นเปล่าๆ สิ

แต่เขาก็เข้าใจ นี่คือกลไกป้องกันไม่ให้มือใหม่เสี่ยงโชคไปตายเปล่าๆ

"งั้นผมจะรับภารกิจหาสมุนไพรกับแร่ก็แล้วกันครับ" อู๋หมิงถอยมาเป็นทางเลือกรอง

พนักงานหญิงรีบเลือกภารกิจสองอย่างให้เขา เก็บหญ้าสมานพลังสิบต้น ได้ 10 แต้มผลงาน ขุดแร่เหล็กดำห้าก้อน ได้ 5 แต้มผลงาน

เนื่องจากจำกัดที่ระดับ 0 รับได้มากที่สุดแค่สองภารกิจเท่านั้น

เห็นว่าอู๋หมิงดูผิดหวังนิดหน่อย พนักงานหญิงปลอบใจว่า "พอคุณทำภารกิจเสร็จบ่อยๆ ระดับเครื่องหมายจะเพิ่มขึ้น พอมีความสามารถแล้ว ก็จะสามารถล่าสัตว์ดุร้ายได้ค่ะ"

"ครับ ขอบคุณครับ"

อู๋หมิงขอบคุณ แล้วก็ถามเพิ่มอีกคำถามหนึ่ง "คุณครับ ถ้าผมออกไปหาสมุนไพร แล้วโชคดีฆ่าสัตว์ดุร้ายระดับหนึ่งได้ แม้จะไม่ได้รับภารกิจไว้ก็นับเป็นแต้มผลงานไหมครับ?"

"นับค่ะ ระดับหนึ่ง 5 แต้ม ระดับสอง 10 แต้ม แต่ถ้าไม่ได้รับภารกิจไว้ก็ไม่คุ้มเท่าไหร่หรอกค่ะ"

"เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณครับ"

อู๋หมิงหยิบเครื่องหมายออกจากที่นั่น ในใจความปรารถนาต่อแต้มผลงานเกือบจะทัดเทียมกับความหมกมุ่นต่อแต้มสถานะไปแล้ว มีดปาระดับเซียนจินที่เขาใฝ่หาอยู่ต้องใช้ห้าร้อยแต้มผลงาน เป้าหมายสูงสุดที่สองล้านแต้มผลงานนั้นยิ่งเป็นเส้นทางที่ยาวไกลและหนักหนา

แต่ไม่เป็นไร ลงทะเบียนเสร็จแล้ว นี่คือการเริ่มต้นใหม่!

ที่ลานกว้างด้านนอกศูนย์บริการกลาง มีวงเวทย์เทเลพอร์ตขนาดใหญ่มาก สามารถเทเลพอร์ตไปยังเมืองใหญ่ต่างๆ ได้ ไปประตูทั้งสี่ทิศตะวันออกตะวันตกเหนือใต้ยิ่งเป็นเรื่องง่ายนิดเดียว

อู๋หมิงมองด้วยซ้ำไม่ใช่ ใช้ไม่ได้หรอก!

เขาเดินตรงไปที่สถานีรถไฟใต้ดิน ในใจคิดเงียบๆ พอมีแต้มผลงานแล้วต้องลองดู! ครั้งหน้าแน่นอน!

นั่งรถไฟใต้ดินหนึ่งชั่วโมง อู๋หมิงก็มาถึงประตูเมืองตะวันตก

ที่นี่คึกคักมาก นักล่าหลายคนแบกของที่ได้จากการล่ากลับมา อย่างมั่งคั่งเหยียบเข้าไปในวงเวทย์เทเลพอร์ตตรงดิ่งไปศูนย์บริการกลางเพื่อส่งภารกิจ ก็มีหลายคนออกมาจากวงเวทย์เทเลพอร์ต ขยับมือขยับเท้าเตรียมตัวออกเมืองไปทำงานใหญ่

เสียงตะโกนดังมาไม่หยุด "ผู้ตื่นรู้สายโลหะระดับสี่ หาทีมด้วยครับ!"

"สายไม้ระดับสาม มีพาไปด้วยไหม?"

"ทีมระดับห้า ขาดคนสายฟ้าผ่า ใครเหมาะเข้ามาเร็ว!"

นอกเมืองอันตรายเกินไป รวมกลุ่มกันไว้จะปลอดภัยกว่า

แต่อู๋หมิงไม่มีความตั้งใจแบบนั้น หนึ่งเขาไม่อยาก สองตัวตนในฐานะ "ผู้ไม่ได้ตื่นรู้" ของเขาในสายตาคนอื่นก็เท่ากับเป็นภาระลากทีม ใครจะยอมพาด้วย?

เขาเพิกเฉยต่อเสียงตะโอนเหล่านั้น เดินออกไปนอกเมืองคนเดียว

สองข้างประตูเมืองมีกำลังทหารเฝ้ายามแน่นหนา เห็นว่าเขาสวมเครื่องหมายนักล่าอยู่ก็ไม่ได้สอบถามอะไรเลย อู๋หมิงออกจากเมืองได้อย่างราบรื่น

ไม่ไกลจากนอกเมืองก็เป็นภูเขาทอดยาวเป็นแนว ต้นไม้สูงตระหง่านบังท้องฟ้า ขับเคี่ยวไปด้วยกลิ่นอายหนักหน่วงและกดดัน เหมือนสัตว์ดุร้ายที่อ้าปากกว้าง

อู๋หมิงใช้พลังจิตไซโคไคเนซิสสแกนไปรอบๆ มองเห็นเงาคนแล่นไปมาในป่าเขาอย่างคลุมเครือ แม้กระทั่งบางที่ยังมีเสียงต่อสู้ดังมา

การฟื้นคืนพลังจิตวิญญาณ ท้องฟ้าและแผ่นดินเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ไม่เพียงแค่พื้นที่ขยายตัว ภูมิประเทศก็เปลี่ยนโฉมไปด้วย

พลังจิตวิญญาณบ่มเพาะวัสดุล้ำค่าและแร่ธาตุมีค่านับไม่ถ้วน แม้ว่านอกเมืองจะมีอันตรายใหญ่หลวง แต่ก็ซ่อนโอกาสอันยิ่งใหญ่ไว้ด้วย นี่คือสวรรค์ของนักล่า!

ดวงตาอู๋หมิงมีแววแข็งกระด้าง พลังจิตไซโคไคเนซิสแผ่กระจายออกไป ร่างกายหลอมรวมเข้ากับป่าเขาในทันที

เขาเดินทางอย่างระมัดระวัง พลังจิตไซโคไคเนซิสครอบคลุมในระยะสามกิโลเมตร การหาหญ้าสมานพลังและแร่เหล็กดำนั้นง่ายนิดเดียว ยังสามารถเตือนภัยล่วงหน้าได้อีกด้วย

เพราะเขาไม่มีทักษะรักษาชีวิตแบบผู้ตื่นรู้ การโจมตีระยะไกลด้วยพลังจิตไซโคไคเนซิสต่างหากที่เป็นจุดแข็งของตัวเอง

ไม่นานนัก เขาพบหญ้าสมานพลังต้นหนึ่งทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ห่างออกไปสองกิโลเมตร

สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ ข้างๆ ยังมี "น้องน่ารัก" ตัวหนึ่ง

สัตว์ดุร้ายระดับหนึ่ง หนูเขี้ยวแหลม

ไอ้นี่ไม่ใช่กระรอกธรรมดา ลูกตาสีแดงเข้มแวววาวด้วยแสงกระหายเลือด ขนาดร่างกายมโหฬารเท่ากระบือเลยทีเดียว!

แต่ว่า... อู๋หมิงอย่างน้อยก็มีพลังการต่อสู้มากกว่าห้าพันแล้ว จัดการไอ้นี่ เหลือเฟือเลย!

ความสามารถของผู้ตื่นรู้ระดับสามอยู่ตรงนี้ เจอแล้วจะปล่อยไปได้ยังไง?

หวือ!

มีดชำแหละเป็ดหนึ่งเล่มพุ่งทะลุอากาศไป ใช้เวลาแค่สองสามลมหายใจ ก็จัดการชีวิตหนูเขี้ยวแหลมที่อยู่ห่างออกไปสองกิโลเมตรได้อย่างแม่นยำ

หนูเขี้ยวแหลมนั้นจนตายยังไม่ทันรู้ตัวเลย ไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองตายยังไง

"ติ๊ง ยินดีด้วย เจ้าของกำจัดสัตว์ดุร้ายระดับหนึ่งหนูเขี้ยวแหลม ได้รับแต้มสถานะ 1"

อู๋หมิงดีใจในใจ สัตว์ดุร้ายนี่ต่างกันจริงๆ!

ก่อนหน้านี้ชำแหละเป็ดร้อยตัวถึงจะได้หนึ่งแต้มสถานะ ประสิทธิภาพนี่ต่างกันราวฟ้ากับดินเลย!

เขาใช้เวลาหน่อยวิ่งไปที่นั่น ตัดหูหนูออกมัดใส่กระเป๋าเป็นหลักฐาน พอกลับไปยังแลกได้ 5 แต้มผลงาน พร้อมกับเก็บหญ้าสมานพลังใส่ถุงไปด้วย

(จบบท)