บทที่ 2 การเปิดใช้งานพลังจิตไซโคไคเนซิส!

"ระบบ เร็ว! เร็วเข้า! แนะนำตัวนายสักหน่อย!" เขาตื่นเต้นจนเสียงสั่น

"รายงานเจ้านาย ระบบนี้คือ 'ระบบเพิ่มประสิทธิภาพคุณสมบัติ' กำจัดสิ่งมีชีวิตจะได้รับแต้มสถานะตามนั้น ใช้แต้มสถานะก็สามารถเพิ่มพลังได้"

พอพูดจบ แผงจอเสมือนก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าอู๋หมิงทันที

【ชื่อ】อู๋หมิง

【เพศ】ชาย

【อายุ】18

〖พลังกาย〗รอการเปิดใช้งาน

〖พลังป้องกัน〗รอการเปิดใช้งาน

〖ความว่องไว〗รอการเปิดใช้งาน

【พลังจิตไซโคไคเนซิส】0.5

【แต้มสถานะ】0.001

บนแผงจอ "พลังกาย" "พลังป้องกัน" "ความว่องไว" อยู่ในสถานะรอการเปิดใช้งาน มีเพียง "พลังจิตไซโคไคเนซิส" เท่านั้นที่สว่างขึ้นและมีข้อมูล

ข้อมูลบนแต้มสถานะนั่นเกิดจากการกำจัดแมลงวันตัวนั้นเมื่อครู่นี้

ในฐานะคนรักนิยายออนไลน์ตัวยง อู๋หมิงเข้าใจทันทีว่า—ตอนนี้เพิ่มได้แค่ "พลังจิตไซโคไคเนซิส" เท่านั้น!

พลังจิตไซโคไคเนซิสเหรอ?

ปรากฏว่าความสามารถในการควบคุมไพ่เมื่อกีนี้มีชื่อว่าพลังจิตไซโคไคเนซิส!

มันไม่ใช่หนึ่งในสิบระบบการฝึกฝนเลย แต่เป็นพลังพิเศษใหม่ที่ไม่เคยถูกค้นพบมาก่อน!

คำว่าพลังจิตไซโคไคเนซิสในโลกคู่ขนานนี้ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน แต่สำหรับอู๋หมิงผู้เกิดใหม่แล้ว คำนี้คุ้นหูคุ้นตามาก!

ในภาพยนตร์และการ์ตูนชาติก่อน พวกบิ๊กบอสที่ย้ายภูเขาถมทะเล ควบคุมสรรพสิ่งได้ พวกเขาพึ่งพาสิ่งนี้ไม่ใช่เหรอ?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหนัง "Star Wars" การควบคุมพลัง Force ของเหล่า Jedi มันคล้ายกับพลังจิตไซโคไคเนซิสไหมนะ?

แข็งแกร่งจนเกินเหตุเลยนะ!

แต่ว่า...ตอนนี้ควบคุมได้แค่ไพ่หนึ่งใบเหรอ?

พูดตามตรง มันค่อนข้างอ่อนแอนิดหน่อย

แต่พอดูค่าพลังจิตไซโคไคเนซิส: 0.5...

งั้นก็ไม่เป็นไร! 0.5 ก็ควบคุมไพ่ได้แล้ว แล้ว 5 ล่ะ? 50 ล่ะ? 500 ล่ะ? หรือแม้แต่ 5000!?

ช่องว่างการเติบโตนี้ยากที่จะจินตนาการได้เลย!

อู๋หมิงมีกำลังใจทันที!

การตื่นรู้ล้มเหลวแล้วไงล่ะ? เขามีระบบ เขาก็ยังสามารถท้าทายชะตากรรมได้!

ทำเลย!

พูดถึงการกำจัดสิ่งมีชีวิต มันก็คือการล่ามอนสเตอร์ใช่ไหม?

แต่ปัญหาคือ...ล่าอะไรดีนะ?

อู๋หมิงมองไปรอบๆ ด้วยพลังที่อ่อนแอเทียบเท่าขยะต่อสู้ระดับ 5 แบบนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มต้นได้แค่เรื่องเล็กๆ อย่างการทรมานแมลงวันเท่านั้น

เอาล่ะ ก็แมลงวันแล้วกัน!

แม้จะได้แต้มน้อยหน่อย แต่อดทนไม่ได้ที่จำนวนมันเยอะ! สะสมน้อยเป็นมาก รวมทรายเป็นเจดีย์ สักวันหนึ่งก็จะสะสมแต้มได้เพียงพอ!

กำหนดแผนเสร็จแล้ว อู๋หมิงหยิบมือถือขึ้นมาใหม่

ในกลุ่มจางซู่ยังคงพูดไม่หยุดปาก เหมือนตัวตลกที่กระโดดโลดเต้น

"หุบปากเถอะ ไอ้ตัวตลก"

อู๋หมิงพิมพ์ข้อความไม่กี่คำส่งไป แล้วก็โบกมือใหญ่ เตะจางซู่ออกจากกลุ่มแชทอย่างสะใจ!

ทำเสร็จแล้ว เขาโยนมือถือไปข้างๆ สายตาคมกริบเหมือนนกอินทรี เริ่มค้นหาเป้าหมายในห้อง—กำจัดแมลงวัน!

"ติ๊ง! ยินดีด้วย เจ้านายกำจัดแมลงวันธรรมดาหนึ่งตัว ได้รับแต้มสถานะ +0.001!"

"ติ๊ง! ยินดีด้วย เจ้านายกำจัดแมลงวันธรรมดาหนึ่งตัว ได้รับแต้มสถานะ +0.001!"

"ติ๊ง!..."

...

อีกฟากหนึ่ง จางซู่กำลังยิ้มเห้อมองมือถือ

แม้การเหยียบย่ำอู๋หมิงให้รู้สึกสบายใจ แต่เขารู้สึกว่ายังขาดอะไรบางอย่าง

ตัวเองด่ามานานขนาดนี้ อู๋หมิงกลับไม่กล้าแม้แต่จะปล่อยอากาศสักครั้ง ขี้ขลาดเกินไป!

เขายังรอให้อู๋หมิงกระโดดออกมาตอบโต้อยู่เลย อย่างนั้นถึงจะได้กดหัวอีกฝ่ายลงถูพื้นอย่างสะใจยิ่งขึ้น!

ดังนั้น จางซู่เริ่มแท็กอู๋หมิงอย่างบ้าคลั่ง:

"อู๋หมิง ไอ้เต่าหดหัว กล้าออกมาไหม?"

"กล้าแค่นี้เอง? เสียดายหน้าตาแบบนั้นจริงๆ!"

"ครอบครัวนายทั้งหมดเป็นเต่าทั้งหมดใช่ไหม? เจออะไรก็หดกระดอง!"

ในเวลานั้นเอง ในกลุ่มก็ผุดข้อความของอู๋หมิงขึ้นมาทันที: "หุบปากเถอะ ไอ้ตัวตลก"

จางซู่เห็นแล้วไม่โกรธเลย กลับยิ่งดีใจ

เฮ้ คนอ่อนแอก็คือคนอ่อนแอ ยั่วยวนิดหน่อยก็อดทนไม่ไหวเหรอ?

ดีแล้ว!

จางซู่มีพลังทันที นิ้วเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนหน้าจอ พิมพ์กระหน่ำไม่หยุด

คำพูดเสียดสี ดูถูก โอ้อวดต่างๆ ยัดเข้าไปในช่องพิมพ์ข้อความทั้งหมด อยากจะใช้การโจมตี 360 องศาไร้จุดอ่อนทั้งหมด

เขียนเสร็จแล้วยังไม่พอ เขายังตรวจสอบซ้ำอีกหลายครั้ง แก้ตัวสะกดผิด เพิ่มวาทศิลป์ พยายามให้ได้ผลลัพธ์สูงสุด แม้แต่การเขียนเรียงความก็ไม่เคยตั้งใจขนาดนี้!

สุดท้าย เขาพยักหน้าพอใจ กดปุ่มส่งอย่างภูมิใจ

ผลลัพธ์คือ บนหน้าจอปรากฏเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงโดดเด่น มีข้อความบรรทัดเล็กๆ เจ็บตาอย่างยิ่ง:

คุณถูกหัวหน้ากลุ่มอู๋หมิงย้ายออกจากกลุ่มแชทแล้ว

พู่—

จางซู่เกือบพ่นเลือดใส่หน้าจอมือถือ

"ฉัน...ให้ตาย!"

เขาหมกมุ่นกับการโอ้อวด จนลืมไปว่าอู๋หมิงเป็นหัวหน้ากลุ่มนี้!

ในขณะนี้ อู๋หมิงกำลังสู้กับพวกแมลงวันน่ารำคาญเหล่านี้อย่างสนุกสนาน ยกมือตบลง ก็คือทำ!

ปั๊บ! ตบไปครั้งหนึ่ง แมลงวันตัวหนึ่งตายในที่!

"ติ๊ง! ยินดีด้วย เจ้านายโค่นแมลงวันธรรมดาหนึ่งตัว แต้มสถานะ +0.001"

เข้าบัญชีทันที สบายใจ!

แล้วก็หยิบไม้ตีแมลงวันไฟฟ้าขึ้นมาทันที ตบตายอีกสองตัว!

"ติ๊ง! ยินดีด้วย เจ้านายล้มอีกสองตัว แต้มสถานะ +0.002"

Very good!

ในอดีตพวกตัวเล็กๆ เหล่านี้แพร่ระบาดจนคนเกือบบ้า ตอนนี้กลายเป็นสมบัติที่ส่งตัวมาให้ ทุกตัวเป็นแต้มสถานะแท้ๆ เลย!

แต่อู๋หมิงกลับรู้สึกว่ายังฆ่าไม่พอ รู้สึกคันใจ!

เขาโบกไม้ตีแมลงวัน ตีทั้งซ้ายทั้งขวา ไม่ว่าจะแก่หรือหนุ่ม ตัวผู้หรือตัวเมี่ย ฆ่าหมดทุกตัว!

พอทำไปสักพักก็เพิ่งรวบรวมได้สี่สิบตัว แทบไม่พอขับฟันเลย!

เปลี่ยนสนามรบไปทั้งชั้นทันที กวาดล้างแบบพรมแผ่นดิน ยากลำบากถึงจะรวบรวมได้ครบหนึ่งร้อยตัว!

หนึ่งร้อยตัว ไม่มากไม่น้อย พอดี 0.1 แต้มสถานะ!

อู๋หมิงไม่ลังเลเลย เอาแต้มสถานะที่สะสมไว้ใส่พลังจิตไซโคไคเนซิสทั้งหมด ตาเกือบเปล่งแสง รอคอยที่จะเห็นผลลัพธ์อย่างใจจดใจจ่อ!

ยังคงเป็นไพ่ใบเดิม อู๋หมิงคิดในใจ—มา!

ไพ่บินมาอย่างรวดเร็ว การควบคุมมันนุ่มนวลขึ้นกว่าเดิมไม่ใช่หนึ่งระดับเลยทีเดียว!

ก่อนหน้านี้ถ้าทนได้แค่ยี่สิบวินาทีก็ปวดหัวแทบแตก ครั้งนี้ทนไปจนถึงสามสิบวินาที ก็รู้สึกแค่เหนื่อยนิดหน่อย ทนได้อย่างสบาย!

ระยะการควบคุมก็เพิ่มจากครึ่งเมตรเป็นเกือบหนึ่งเมตร การเพิ่มขึ้นครั้งนี้ ดีมากจริงๆ!

ความรู้สึกที่พลังพุ่งสูงขึ้นทำให้อู๋หมิงเลือดพล่าน ใจฆ่ายิ่งเผาผลาญ!

ทำเลย!

ชั้นถัดไป กวาดล้าง!

ตึกถัดไป โจมตี!

ทั้งหมู่บ้าน ถล่มให้หมด!

รวบรวมแมลงวันได้สองร้อยตัว การใช้งานพลังจิตไซโคไคเนซิสต่อเนื่องพุ่งตรงไปยังสี่สิบวินาที!

ถึงสามร้อยตัว สามารถเล่นไพ่สองใบพร้อมกันได้แล้ว ใช้ทั้งซ้ายทั้งขวา!

สี่ร้อยตัว ระยะการควบคุมทะลุขีดหนึ่งเมตร!

ห้าร้อยตัว ไพ่ที่เดิมลอยได้อย่างเดียว กลับบินกลับมาที่มืออย่างรวดเร็วได้ ความเร็วน่าตกใจ!

พลังจิตไซโคไคเนซิสเริ่มต้นของอู๋หมิง 0.5 บวกกับ 0.5 นี้ ทะลุ 1 ตรงๆ!

เห็นไพ่ห้าใบหมุนรอบตัวเขาอย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดลมแรง!

หนึ่งเมตรออกไปมีแอปเปิลวางอยู่บนโต๊ะ อู๋หมิงจ้องมองอย่างจริงจัง คิดในใจแล้ว: ไป!

หวือหวือหวือหวือหวือ!

ไพ่ห้าใบเหมือนลูกธนูที่ปล่อยออกไป พุ่งไปยังแอปเปิลพร้อมกัน ปักลงบนมันหมด!

แม้จะไม่ได้ผ่าแอปเปิลออก แต่ดูจากผลงานนี้ อู๋หมิงยิ้มจนปิดปากไม่ได้แล้ว เพราะเพิ่งฆ่าแมลงวันไปแค่ห้าร้อยตัวเท่านั้น ศักยภาพนี้ ท้าทายสวรรค์เลยนะ!

แต่พอก้มมองลงไป เห็นซากแมลงวันกระจัดกระจายบนพื้น เขาขมวดคิ้ว ไม่ค่อยพอใจ

ก่อนหน้านี้มักจะบ่นว่าตึกเก่านี้มีแมลงวันมากเหมือนขนวัว พอถึงเวลาล่าจริงๆ...เฮ้ แค่นี้เหรอ? กวาดทั้งหมู่บ้านแล้วถึงจะรวบรวมได้ห้าร้อยตัว ไม่พอฆ่าเลย!

(จบบท)