บทที่ 1 ลางบอกเหตุและพันธนาการที่ขาดสะบั้น

"เอ๊ะ แปลกจริง..."

ท่ามกลางเมฆหมอกที่ลอยล่อง ร่างหนึ่งยืนสงบนิ่ง ทอดสายตามองออกไปในความเวิ้งว้าง ราวกับกำลังจดจ้องบางสิ่งที่ไม่อาจหยั่งรู้

อาภรณ์สีฟ้าหรูหราและเรือนผมสีครามที่ทิ้งตัวสยายลงมาดุจสายน้ำตก เป็นเอกลักษณ์ของบุคคลเพียงผู้เดียวในดินแดนแห่งนี้... ดินแดนที่ถูกขนานนามว่า 'แดนเทพ'

เขาคือเทพสมุทร... ถังซาน

"เป็นอะไรไปหรือ พี่สาม?"

ร่างระหงในชุดสีชมพูอีกร่างหนึ่งก้าวออกมาจากภาพมายา นางเดินมาเคียงข้างถังซานและคล้องแขนเขาไว้อย่างอ่อนโยน

ชุดกระโปรงยาวสีชมพูและเปียผมทรงหางแมงป่องอันเป็นเอกลักษณ์ บ่งบอกสถานะของนางได้เป็นอย่างดี... เสียวอู่ ผู้ครองตำแหน่งเทพอาซูราร่วมกับเทพสมุทรถังซาน

ถังซานขมวดคิ้ว กล่าวด้วยความฉงนว่า "ระยะนี้ดูเหมือนจะมีดาวดวงใหม่ถือกำเนิดขึ้นในทวีปโต้วหลัว ข้าพยายามจะตรวจดูชะตาของเขา แต่กลับถูกหมอกปริศนาขัดขวางไว้เสียก่อน"

"เจ้าก็รู้ว่าข้าทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับทวีปโต้วหลัวไปมากเพียงใด ทั้งยังวางแผนสำรองไว้มากมาย แต่บัดนี้สำนักถังบนทวีปกำลังตกต่ำลง ในฐานะผู้ก่อตั้ง ข้าย่อมทนดูมันล่มสลายไม่ได้ แต่ในฐานะผู้คุมกฎแห่งแดนเทพ ข้าจะละเมิดกฎเข้าไปแทรกแซงความเปลี่ยนแปลงของมิตินั้นได้อย่างไร?"

เสียวอู่กล่าวปลอบโยน "ไม่เป็นไรหรอกพี่สาม ท่านพ่อกับท่านแม่ก็อยู่ที่ทวีปโต้วหลัว ต้าหมิงกับเอ้อร์หมิงก็อยู่ที่นั่น หากเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นจริงๆ ลำพังพวกเขาสี่คนก็รับมือได้สบาย อีกอย่าง... ความเสื่อมถอยของสำนักถังก็เป็นไปตามกระแสธารแห่งกาลเวลา"

ถังซานหลับตาลง "ที่พูดมาก็ถูก แต่ว่า... เฮ้อ..."

ถังซานถอนหายใจ ขณะที่กำลังจะหันหลังกลับไปพร้อมกับเสียวอู่ ร่างของเขาก็พลันชะงักค้าง

"เป็นไปไม่ได้! ทำไมจู่ๆ การเชื่อมต่อถึงขาดสะบั้นลง?"

ท่าทีของถังซานเปลี่ยนไปราวกระต่ายตื่นตูม ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความตระหนก

ปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันทำให้เสียวอู่ตกใจ นางมองถังซานด้วยความงุนงง

ถังซานสูดหายใจเข้าลึกก่อนกล่าวเสียงเครียด "การเชื่อมต่อระหว่างแดนเทพกับมิติโต้วหลัว... ถูกตัดขาดแล้ว"

"อะไรนะ?"

เสียวอู่ตื่นตระหนก "การเชื่อมต่อจะขาดไปได้อย่างไร?"

"บางทีอาจยังไม่สายเกินไปที่จะรีบซ่อมแซม ข้าได้แต่หวังว่าข้าจะแค่คิดมากไป และหวังว่าดาวดวงใหม่ดวงนั้นจะไม่หลุดรอดไปจากการควบคุมของข้า"

...ฮั่วอวี่ฮ่าวสะดุ้งตื่นขึ้นจาก 'เตียง'

ในเวลานี้ ร่างกายของเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ หอบหายใจถี่กระชั้นด้วยความทรมาน

"แฮ่ก... แฮ่ก... ฝันแบบนั้น... อีกแล้วเหรอ?"

ฮั่วอวี่ฮ่าวปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก พยายามสงบสติอารมณ์

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาฝันเช่นนี้

เนื้อหาในความฝันคือการที่เขาได้ต่อสู้กับถังซาน เทพสมุทรผู้เป็นตำนานของโลกใบนี้

ฮั่วอวี่ฮ่าวรู้ดีว่าตนเองนั้นต่ำต้อยเพียงใด เขาเป็นเพียงลูกของสาวใช้ธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่แม้แต่วิญญาจารย์ก็ยังไม่ได้เป็น

นอกจากสถานะลูกนอกสมรสของพยัคฆ์ขาว ขุนนางผู้สูงศักดิ์แล้ว เขาก็ไม่มีอะไรเลย

แสงตะวันสาดส่องผ่านหน้าต่างบานสูงเข้ามา เป็นเพียงแสงสว่างเดียวในห้องรูหนูแห่งนี้

"เช้าแล้วสินะ?"

เมื่อนึกถึงแผนการที่วางไว้ ฮั่วอวี่ฮ่าวตบแก้มเรียกสติ แล้วคว้าหมั่นโถวสีขาวที่แข็งเป๊กจากเตาข้างๆ ขึ้นมา

นี่คืออาหารเช้าของเขา

"พลาดการดูดซับไอสีม่วงอีกแล้วสิเรา..." ฮั่วอวี่ฮ่าวพึมพำขณะเดินไปที่ถังน้ำ เมื่อก้มลงมองผิวน้ำ เงาสะท้อนของตนเองก็ปรากฏขึ้นในดวงตาสีน้ำเงินคู่นั้น

ผมสั้นสีดำดูเป็นระเบียบ ใบหน้าของเขาไม่ได้ดูมอมแมมเหมือนเด็กยากจนทั่วไป ทว่ากลับหล่อเหลาอย่างน่าประหลาด

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณ "วาสนาปาฏิหาริย์" ของเขา

นับตั้งแต่ฮั่วอวิ๋นเอ๋อร์ ผู้เป็นมารดาเสียชีวิตไป เขามักจะฝันเห็นเรื่องราวประหลาดอยู่บ่อยครั้ง

หนึ่งในนั้นคือเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรพิเศษที่เรียกว่า "วิชากำลังภายในเสวียนเทียน" ซึ่งดีกว่าวิธีทำสมาธิที่คฤหาสน์พยัคฆ์ขาวมอบให้เสียอีก

รวมถึง "เนตรปีศาจสีม่วง" ที่สามารถดูดซับไอสีม่วงจากทิศตะวันออกเพื่อเพิ่มพลังสายตา... และวิชาอื่นๆ อีกมากมาย

โดยเฉพาะวิชากำลังภายในเสวียนเทียนที่ช่วยให้ฮั่วอวี่ฮ่าวหล่อเลี้ยงร่างกายด้วยพลังวิญญาณ ท่ามกลางชีวิตความเป็นอยู่ที่ยากลำบากขึ้นทุกวัน ทำให้เขารอดพ้นจากความทรุดโทรมของสภาพแวดล้อมมาได้

สิ่งที่ฮั่วอวี่ฮ่าวเสียใจที่สุดคือ วิชานี้มาปรากฏในฝันหลังจากที่ท่านแม่จากไปแล้ว

หากเขาได้ถ่ายทอดวิชาปาฏิหาริย์นี้ให้แก่ท่านแม่ นางอาจจะไม่ต้องจบชีวิตลงเพราะความลำบากตรากตรำเช่นนั้น

เมื่อนึกถึงมารดาผู้ล่วงลับ ฮั่วอวี่ฮ่าวก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น

บนทวีปโต้วหลัวมีสามจักรวรรดิใหญ่ ได้แก่ จักรวรรดิเทียนหุน จักรวรรดิโต้วหลิง และจักรวรรดิซิงหลัว

สถานที่ที่ฮั่วอวี่ฮ่าวอาศัยอยู่คือคฤหาสน์พยัคฆ์ขาว จอมพลแห่งจักรวรรดิซิงหลัว

บุคคลที่ได้รับการเคารพยกย่องที่สุดในคฤหาสน์แห่งนี้ คือพยัคฆ์ขาว 'ไต้เฮ่า' ผู้เป็นบิดาแท้ๆ ของฮั่วอวี่ฮ่าว

เมื่อสิบเอ็ดปีก่อน ในคืนที่เมามาย ไต้เฮ่าและสาวใช้ส่วนตัวนามว่าฮั่วอวิ๋นเอ๋อร์ ได้ให้กำเนิดฮั่วอวี่ฮ่าวขึ้นมา

ในตอนแรก สองแม่ลูกยังมีเรือนเล็กๆ ให้พักอาศัย

แต่เมื่อพยัคฆ์ขาวออกไปทำศึก ดัชเชสผู้เป็นภรรยาหลวงก็เริ่มกดขี่ฮั่วอวิ๋นเอ๋อร์ โดยอ้างว่านางป่วยเป็นโรคติดต่อ ขับไล่แม่ลูกให้ไปอาศัยอยู่ในโรงเก็บฟืนหลังเรือนคนใช้ และตัดขาดความช่วยเหลือทางการเงินทุกอย่าง

ความยากลำบากนานนับปีค่อยๆ กัดกินสุขภาพที่ย่ำแย่อยู่แล้วของฮั่วอวิ๋นเอ๋อร์ ในที่สุด ปีที่ฮั่วอวี่ฮ่าวอายุครบสิบขวบ นางก็ล้มป่วยและจากไป

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้พยัคฆ์ขาวจะกลับมาบ้าง แต่ก็เหมือนลืมเลือนการมีอยู่ของสองแม่ลูก ไม่เคยไต่ถามถึงพวกเขาสักครั้งเดียว

หลังการจากไปของมารดา ฮั่วอวี่ฮ่าวได้วางแผนการบางอย่าง

วิญญาจารย์!

มีเพียงการเป็นวิญญาจารย์เท่านั้น ที่จะทำให้เขามีพลังในการแก้แค้น!

แก้แค้นดัชเชสและพยัคฆ์ขาวผู้นั้น!

สี่ปีหลังจากปลุกวิญญาณยุทธ์ ไม่รู้ด้วยเหตุผลใด พลังวิญญาณที่เขาบำเพ็ญเพียรกลับเลือนหายไปดั่งวัวดินจมสมุทร เหลือตกค้างอยู่เพียงน้อยนิด

ปรากฏการณ์นี้เพิ่งจะดีขึ้นบ้างหลังจากเขาได้รับวิชากำลังภายในเสวียนเทียนในความฝัน

ทว่า การได้วิชานี้มาในตอนแรก เพียงช่วยให้ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของฮั่วอวี่ฮ่าวเท่ากับคนปกติเท่านั้น

จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในร่างกาย

รูปร่างที่เคยผอมแห้งเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้น พละกำลังที่เคยอ่อนแอก็เพิ่มพูนอย่างเห็นได้ชัด

สิ่งนี้ยิ่งตอกย้ำความมุ่งมั่นของฮั่วอวี่ฮ่าวในการฝึกฝนวิชากำลังภายในเสวียนเทียน

ไม่ว่าจะอย่างไร นี่คือขุมพลังเพื่อการล้างแค้น

"ข้าถึงระดับสิบแล้ว ได้เวลาออกเดินทางเสียที" ฮั่วอวี่ฮ่าววักน้ำจากถังไม้ขึ้นมาล้างหน้าอย่างลวกๆ

จากนั้นเขาก็มองลงไปที่ผิวน้ำซึ่งค่อยๆ กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง

ในเงาสะท้อนนั้น ดวงตาข้างซ้ายของฮั่วอวี่ฮ่าวเปลี่ยนจากสีน้ำเงินเป็นสีทองประกายอย่างน่าอัศจรรย์ พร้อมด้วยอักขระลึกลับที่รวมตัวกัน แต่กลับถูกพันธนาการไว้ด้วยเงาที่มีลักษณะคล้ายโซ่ตรวนสิบเส้น

เพียงชั่วพริบตา ดวงตาข้างซ้ายของเขาก็กลับคืนสู่สีน้ำเงินดังเดิม

ความเปลี่ยนแปลงของดวงตาข้างซ้ายไม่ได้เกิดขึ้นหลังจากที่เขาเริ่มฝันบ่อยๆ หรือหลังจากปลุกวิญญาณยุทธ์ แต่มันเป็นสิ่งที่ติดตัวเขามาตั้งแต่กำเนิด

ทว่า ก่อนการปลุกวิญญาณยุทธ์ เงาโซ่ตรวนเหล่านั้นมีถึงสิบสองเส้น

หลังปลุกวิญญาณยุทธ์ มันหายไปหนึ่งเส้น

และหลังจากฝันว่าต่อสู้กับเทพสมุทรถังซานครั้งแรก มันก็หายไปอีกหนึ่งเส้น

ฮั่วอวี่ฮ่าวไม่อาจคาดเดาได้ว่าความเปลี่ยนแปลงนี้เป็นเรื่องดีหรือร้าย และเขาก็ไม่อาจหยุดยั้งมันได้เช่นกัน...