บทที่ 6 สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง

บทที่ 6 สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง

"ระบบ การสร้างเคล็ดวิชาธาตุพิษระดับดินขั้นต้นต้องใช้แต้มความจริงเท่าไหร่?"

"ติ๊ง!"

"การสร้างเคล็ดวิชาธาตุพิษระดับดินขั้นต้น ต้องใช้แต้มความจริง 50,000 แต้ม"

ซูอวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย

ห้าหมื่น! ตอนนี้เขามีแต้มความจริงสะสมอยู่เพียงแสนนิดๆ เท่านั้น

รายจ่ายขนาดนี้ถือว่าหนักหนาเอาการ

"ดูท่า คงต้องใช้คำโกหกปูทางไปก่อนสินะ..."

มุมปากของซูอวิ๋นยกยิ้มขึ้น

เขาเกิดมาเพื่อเป็นนักแสดงยอดฝีมืออยู่แล้ว

... ... ... ...

สามวันผ่านไปในชั่วพริบตา

"อาจารย์ พวกเราจะไปจากที่นี่แล้วหรือเจ้าคะ?"

เซียวอี้เซียนรู้สึกอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย นางใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาหลายปี

"ใช่แล้ว เมืองชิงซานนั้นเล็กเกินไป"

ซูอวิ๋นยืนไพล่หลัง อาภรณ์สีขาวพลิ้วไหวตามแรงลม ดูหล่อเหลาและสง่างามดั่งปัญญาชน

ในขณะที่ศิษย์และอาจารย์กำลังสนทนากัน มู่เสอ*ได้นำกองกำลังทหารรับจ้างกว่าร้อยนายเข้ามาล้อมพวกเขาไว้

"เซียวอี้เซียน! มู่ลี่ลูกชายข้าตามเจ้าเข้าไปเก็บสมุนไพรในป่า ทำไมป่านนี้ถึงยังไม่กลับมา? เป็นฝีมือของเจ้าใช่หรือไม่? เจ้าวางยาพิษสังหารลูกชายข้าหมกป่าไปแล้วงั้นรึ?!"

มู่เสอกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น แต่ทว่าซูอวิ๋นและเซียวอี้เซียนกลับไม่ได้ให้ราคามันแม้แต่น้อย

"เซียนเอ๋อร์ เจ้านั่นเป็นใคร?"

"เขาคือพ่อของมู่ลี่เจ้าค่ะ... คนที่ขว้างหอกมารบกวนการนอนของท่านในวันนั้นก็คือมู่ลี่"

ซูอวิ๋นพยักหน้าอย่างเฉยเมย "ข้าพอจำได้ลางๆ การฝึกฝนของเจ้าก็น่าจะรุดหน้าไปบ้างแล้ว อีกเดี๋ยวจงเปิดใช้งานกายพิษวิบัติเสีย มิเช่นนั้นหากต้องให้อาจารย์ลงมือจัดการกับมดปลวกพรรค์นี้ เกรงว่าจะเสียเกียรติเปล่าๆ"

เซียวอี้เซียนรู้สึกละอายใจ "ศิษย์ขออภัยเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์"

"อืม เคล็ดวิชาที่อาจารย์ฝึกฝนมีชื่อว่า 'ตำราพิษโยวหมิง' เป็นเคล็ดวิชาระดับดินขั้นกลาง วันใดที่กายพิษของเจ้าตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ ข้าจะถ่ายทอดให้เจ้า"

ใบหน้าของเซียวอี้เซียนฉายแววปิติยินดี "ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์"

สมกับเป็นอาจารย์ที่เป็นถึงยอดฝีมือระดับโต้วจง แค่เอ่ยปากก็สามารถหยิบยื่นเคล็ดวิชาระดับดินให้ได้ง่ายๆ!

"ติ๊ง!"

"คำโกหกของท่านทำให้เซียวอี้เซียนเชื่ออย่างสนิทใจ ได้รับแต้มความจริง 100 แต้ม"

"แต้มความจริงคงเหลือ: 100,704"

"กำลังดำเนินการสร้าง 'ตำราพิษโยวหมิง' ความคืบหน้า: 1%..."

"พวกเจ้าพล่ามบ้าอะไรกันอยู่?!"

มู่เสอเดือดดาลเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนเมินเฉยต่อเขา "จับตัวพวกมันมาให้ข้า!"

มู่เสอระเบิดพลังโต้วชี่ ชุดเกราะโต้วชี่ปรากฏขึ้นห่อหุ้มร่างกาย นี่คือสัญลักษณ์ของยอดฝีมือระดับโต้วซือ การแปรสภาพโต้วชี่เป็นชุดเกราะ!

เหล่าทหารรับจ้างต่างมองมู่เสอด้วยความเลื่อมใส สรรเสริญในความแข็งแกร่งของหัวหน้า

"โฮก!"

เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทดังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วท้องฟ้า คลื่นลมรุนแรงซัดกระหน่ำจนมู่เสอและพวกพ้องล้มกลิ้งระเนระนาดไปกับพื้น

"เกิดอะไรขึ้น?!"

มู่เสอแหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าทันที ภาพที่เห็นคือสิงโตยักษ์ที่มีปีกผลึกสีม่วงคู่หนึ่งกำลังบินตระหง่านอยู่กลางเวหา

"นะ...นั่นมันเจ้าถิ่นแห่งเทือกเขาสัตว์อสูร ราชาสิงโตปีกม่วง?!"

มู่เสอตกอยู่ในความสิ้นหวังทันที

"บังอาจล่วงเกินนายท่านของข้า ตายซะ!"

ดวงตาของราชาสิงโตปีกม่วงลุกโชนด้วยความดุร้าย ปากขนาดมหึมาอ้ากว้าง พ่นเปลวเพลิงสีม่วงออกมาดั่งเขื่อนแตก เข้ากลืนกินสมาชิกของกลุ่มทหารรับจ้างหัวป่าจนหมดสิ้น

"ม่ายยย...!"

เหล่าทหารรับจ้างไม่อาจต้านทานได้แม้แต่น้อย ร่างกายของพวกเขาบิดเร่าท่ามกลางทะเลเพลิง กลายเป็นกระดูกดำเป็นตอตะโกในชั่วพริบตา

"ระ...ราชาสิงโตปีกม่วงยอมรับมันเป็นนายงั้นรึ..."

ในวาระสุดท้ายของชีวิต มู่เสอหันไปมองชายหนุ่มชุดขาว เพิ่งตระหนักได้เดี๋ยวนี้เองว่า เขาไม่เคยดูคนผู้นี้ออกเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

"นายท่าน"

หลังจากทุกคนมอดไหม้ไปในกองเพลิง ราชาสิงโตปีกม่วงก็เก็บเปลวไฟ ร่อนลงมาจากท้องฟ้า และก้มหัวลงอย่างนอบน้อม

"ทำได้ดี"

ซูอวิ๋นพยักหน้า ราชาสิงโตปีกม่วงตัวนี้ช่างรู้ความและปรับตัวเข้ากับบทบาทได้อย่างรวดเร็ว

"หืม?"

สีหน้าของซูอวิ๋นเปลี่ยนไปเล็กน้อยราวกับค้นพบอะไรบางอย่าง เขายื่นฝ่ามือออกไปแล้วกำเบาๆ พลังแห่งฟ้าดินพลันสั่นไหว สิงโตน้อยปีกม่วงตัวหนึ่งลอยออกมาจากหลังของราชาสิงโตปีกม่วง มาตกอยู่ที่แทบเท้าของซูอวิ๋น

"กรู๊ววว..."

เจ้าสิงโตน้อยปีกม่วงส่งเสียงร้องออดอ้อน พลิกตัวกลิ้งไปมาบนพื้นโชว์พุงนุ่มนิ่ม ดวงตากลมโตที่เปล่งประกายแสงสีม่วงมองซูอวิ๋นตาแป๋ว อุ้งเท้าหน้าของมันกระตุกขากางเกงเขาเบาๆ อย่างระมัดระวัง

ซูอวิ๋นกล่าวอย่างครุ่นคิด "นี่ลูกของเจ้ารึ?"

"ใช่ขอรับนายท่าน ได้โปรดรับมันไว้ด้วยเถิด เผ่าพันธุ์สิงโตปีกม่วงของเราเมื่อโตเต็มวัยจะเลื่อนขั้นเป็นสัตว์อสูรระดับ 5 แต่หากสามารถทะลวงขีดจำกัดทางสายเลือดได้ เด็กคนนี้ก็อาจจะกลายเป็นราชาสิงโตปีกม่วงระดับ 6 เหมือนข้าได้"

ราชาสิงโตปีกม่วงดูมีความกังวล ลูกของมันยังเล็กนัก หากปล่อยทิ้งไว้ในเทือกเขาสัตว์อสูรโดยไม่มีการคุ้มครอง คงไม่พ้นตกเป็นเหยื่อของสัตว์อสูรชั้นสูงตัวอื่นๆ

มันไตร่ตรองดูแล้ว คิดว่าให้ลูกติดตามอยู่ข้างกายย่อมดีกว่า

ซูอวิ๋นอุ้มเจ้าสิงโตน้อยปีกม่วงขึ้นมา พิจารณาดูทั่วตัวแล้วกล่าวว่า "ต่อจากนี้ไป เจ้าจงเป็นพาหนะให้กับเซียนเอ๋อร์"

"ข้าหรือ?"

เซียวอี้เซียนตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะเผยรอยยิ้มด้วยความดีใจ เจ้าสิงโตน้อยตัวนี้น่ารักน่าชังยิ่งนัก

ราชาสิงโตปีกม่วงดีใจจนเนื้อเต้น มันรีบคายแหวนเก็บของกว่าสิบวงออกจากปากตกลงสู่พื้น แล้วกล่าวว่า "ของพวกนี้เป็นสมบัติที่มนุษย์ซึ่งเคยบุกรุกเข้ามาในเทือกเขาสัตว์อสูรทิ้งไว้ บางทีอาจจะเป็นประโยชน์ต่อนายท่าน"

ซูอวิ๋นกล่าวเสียงเรียบ "ถ้าข้าไม่รับลูกเจ้าไว้ เจ้าก็คงไม่คิดจะเอาแหวนพวกนี้ออกมาสินะ?"

ร่างกายมหึมาของราชาสิงโตปีกม่วงแข็งทื่อ "ข้าน้อยมิกล้า"

เซียวอี้เซียนก้มลงเก็บแหวนเหล่านั้นขึ้นมา ใช้ผ้าเช็ดหน้าปักลายเช็ดฝุ่นและน้ำลายออกจนสะอาด ก่อนจะส่งให้ซูอวิ๋น

พลังจิตวิญญาณของซูอวิ๋นตรวจสอบภายในแหวนและพบว่ามีของดีอยู่บ้างจริงๆ

มีทักษะการต่อสู้ระดับหลินทั้งหมดแปดวิชา และเคล็ดวิชาฝึกฝนระดับหลินอีกสามเล่ม

ซูอวิ๋นส่ายหน้าและโยนแหวนเก็บของกลับไปให้เซียวอี้เซียน

"ยามว่างเจ้าก็ลองเปิดดู เพื่อเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดี"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์"

เซียวอี้เซียนดีใจอย่างมาก

ราชาสิงโตปีกม่วงรู้สึกหนาวเหน็บในใจ เจ้านายของมันสมกับที่เป็นอดีตยอดฝีมือระดับโต้วจง ของเหลือเดนพวกนี้ท่านไม่แม้แต่จะชายตามอง

ในความเป็นจริง ซูอวิ๋นไม่ได้ต้องการพวกมันเลยต่างหาก ด้วยพลังของเพลิงวิเศษและกายพิษวิบัติ เขามีพลังต่อสู้เทียบเท่าระดับโต้วจง ทักษะระดับหลินจึงไร้ประโยชน์สำหรับเขา

ซูอวิ๋นโอบเอวบางของเซียวอี้เซียน เหาะขึ้นไปยืนบนหลังของราชาสิงโตปีกม่วง เจ้าสิงโตน้อยรีบกระโดดตามขึ้นไปอย่างรู้งาน

"นายท่าน เราจะไปที่ไหนกันขอรับ?"

ซูอวิ๋นถามขึ้นว่า "เซียนเอ๋อร์ สถานที่ที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในละแวกนี้คือที่ไหน?"

"เมืองหลวงเจ้าค่ะ"

"แล้วที่ไหนน่าอยู่ที่สุด?"

"ราชวงศ์ของจักรวรรดิเจียหม่าสร้างนครหลวงไว้อันเป็นศูนย์กลางของเมืองหลวง น่าจะเป็นที่ที่สุขสบายที่สุดเจ้าค่ะ"

ซูอวิ๋นหัวเราะลั่น "งั้นเราไปเมืองหลวงกัน!"

เซียวอี้เซียนกระพริบตาปริบๆ ประโยคเรียบง่ายสองประโยคเมื่อครู่ ดูเหมือนจะนำพาความวุ่นวายมหาศาลไปสู่ราชวงศ์เสียแล้ว...

"รับทราบ!"

ราชาสิงโตปีกม่วงขานรับ กางปีกสีม่วงขนาดมหึมาออก สร้างกระแสลมกรรโชกแรง ก่อนจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า หายลับไปสุดขอบฟ้าในพริบตา

... ... ... ...

สัตว์อสูรระดับ 6 บินข้ามผ่านเมืองต่างๆ โดยไม่ปิดบังร่องรอย ย่อมดึงดูดความสนใจของเหล่ายอดฝีมือในเมืองต่างๆ ได้อย่างรวดเร็ว

"นั่นมันราชาสิงโตปีกม่วงจากเทือกเขาสัตว์อสูรนี่!"

"มันคิดจะทำอะไรกันแน่?!"

"..."

เซียวเหยียนเดินอย่างโดดเดี่ยวบนเส้นทางอันรกร้าง

เนื่องจากการปรากฏตัวของซูอวิ๋น เหยาเหล่ารู้สึกว่าเทือกเขาสัตว์อสูรไม่ใช่ที่ที่น่าอยู่อีกต่อไป จึงให้เซียวเหยียนยุติการฝึกฝนก่อนกำหนดและมุ่งหน้าสู่ทะเลทรายทาโกร์เพื่อตามหาเพลิงวิเศษ

ทันใดนั้น เงาสีม่วงสายหนึ่งก็พาดผ่านท้องฟ้า ราชาสิงโตปีกม่วงบินโฉบผ่านไปพร้อมพายุลมคำราม ร่างมหึมาที่บดบังดวงตะวันทอดเงาทะมึนทับศีรษะของเซียวเหยียน เพียงชั่วพริบตาก็กลายเป็นลำแสงหายลับไปในระยะไกล

รูม่านตาของเซียวเหยียนหดเกร็ง "อาจารย์ นั่นมัน..."

"อืม ราชาสิงโตปีกม่วง"

พลังจิตวิญญาณสายหนึ่งลอยออกมาจากร่างของเซียวเหยียน ก่อตัวเป็นเงาร่างวิญญาณกลางอากาศ

เหยาเหล่าใช้มือเหี่ยวแห้งลูบเครา พลางพึมพำแผ่วเบา "การตื่นขึ้นของกายพิษวิบัตินั้น ย่อมนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ต่อสถานการณ์ของจักรวรรดิเจียหม่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้... บัดนี้ สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงได้เริ่มพัดโชยมาแล้วจริงๆ"