บทที่ 27: ความจริงแล้ว... ผมไม่เป็นไรครับ

บทที่ 27: ความจริงแล้ว... ผมไม่เป็นไรครับ

คาเซฮายะมองโทบิรามะที่กำลังจินตนาการไปไกลกับไมโตะ ไก

คาเซฮายะถึงกับอึ้ง

เอาจริงๆ ไมโตะ ไก วิเคราะห์ได้เป็นฉากๆ ซะจนถ้าคาเซฮายะไม่รู้ความจริง เขาคงเชื่อไปแล้วเหมือนกัน!

ไม่ว่าจะมองมุมไหน การวิเคราะห์ของไมโตะ ไก ก็สมเหตุสมผลไร้ที่ติ!

โทบิรามะที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ทำหน้าเชื่อสนิทใจ

ต้องรู้ก่อนว่า ไมโตะ ไก คือปรมาจารย์ด้านกระบวนท่าตัวจริง

ระดับฝีมือปัจจุบันของเขาเพียงพอที่จะเปิดด่านที่ 6 “ด่านมอง”  ได้แล้ว

เขาคือยอดฝีมือที่แม้แต่โทบิรามะยังชื่นชม

ไม่งั้นคงไม่จัดให้เขามาเป็นครูสอนกระบวนท่าให้คาเซฮายะหรอก

สิ่งที่เขาวิเคราะห์ออกมา ย่อมมีความน่าเชื่อถือสูงมากในสายตาของโทบิรามะ!

“จากการอนุมานของผม นายน้อยคาเซฮายะน่าจะเริ่มสัมผัสวิชา 8 ด่านพลังตอนอายุประมาณ 5 ขวบครับ”

ฟันขาวๆ ของไมโตะ ไก ส่องประกายวิ้งวับ

เขามั่นใจในการวิเคราะห์ของตัวเองสุดๆ

“เอ่อ... คือ...”

คาเซฮายะทำหน้าไม่ถูก ไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะทำหน้ายังไงในสถานการณ์แบบนี้

ควรจะเออออห่อหมกไปกับไมโตะ ไก ดีไหม?

ว่าเขาแอบฝึกวิชาหมัดมวยและ 8 ด่านพลังในช่วงสองปีที่ไม่อยู่หมู่บ้าน?

แล้วใครเป็นคนสอนล่ะ?

คงไม่ใช่ว่าฮาชิรามะแอบย่องไปหาเขาแล้วบังคับให้ฝึกหรอกนะ?

คำโกหกแบบนั้น พอโทบิรามะไปถามฮาชิรามะเมื่อไหร่ก็โป๊ะแตกทันที

อย่างที่สอง... คาเซฮายะไม่คิดว่าเขาจำเป็นต้องโกหก

เขาเป็นใคร?

หลานชายแท้ๆ ของเทพเจ้านินจา!

เขากำลังสวมบทบาทเป็นอัจฉริยะทางสายเลือดอยู่นะ!

ใครหน้าไหนจะกล้ามาทำร้ายเขาเพราะอิจฉาพรสวรรค์?

ฮาชิรามะกับโทบิรามะไม่มีทางปล่อยไว้แน่!

แต่เสียงชื่นชมของไมโตะ ไก ก็ยังไม่ยอมหยุด

“แต่ถึงจะเริ่มฝึก 8 ด่านพลังตอนห้าขวบ แล้วใช้เวลาแค่สองปีเปิดด่านปิดได้สำเร็จ...”

“เขาก็ยังถือเป็นสุดยอดอัจฉริยะหนึ่งในใต้หล้าอยู่ดีครับ!”

ไมโตะ ไก ชูนิ้วโป้งให้คาเซฮายะ

คนตระกูลไมโตะมีจุดร่วมเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง คือจิตใจที่ใสซื่อบริสุทธิ์ ไม่มีด้านมืดเลยแม้แต่นิดเดียว

แม้ไมโตะ ไก จะช็อกกับพรสวรรค์ของคาเซฮายะ แต่เขาก็ไม่รู้สึกอิจฉาริษยาเลยสักนิด

สำหรับเขา...

คาเซฮายะก็คือคาเซฮายะ

ไมโตะ ไก ก็คือ ไมโตะ ไก

ขอแค่ได้เผาผลาญวัยรุ่นให้ลุกโชน ชีวิตนี้ก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจแล้ว

“งั้นเหรอ?” โทบิรามะถามย้ำอีกครั้ง

แม้โทบิรามะจะรู้สึกว่าสิ่งที่ไมโตะ ไก วิเคราะห์มาคือคำตอบที่ถูกต้อง แต่เขาก็ยังอยากได้ยินการยืนยันจากปากคาเซฮายะ

“ก็ได้ครับ” คาเซฮายะถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “ความจริงก็คือ... ผมเพิ่งจะรู้จักวิชา 8 ด่านพลังเมื่อวานนี้จริงๆ ครับ”

“ส่วนท่านจะเชื่อหรือไม่เชื่อ นั่นก็เรื่องของท่าน”

“ถ้าท่านปักใจเชื่อว่าผมใช้เวลาสองปีในการฝึกวิชานี้ ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้วครับ”

คาเซฮายะผายมือออก ทำหน้าประมาณว่า ‘ก็แล้วแต่จะคิด’

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าไม่ได้กำลังคุยกับปู่รอง

แต่เหมือนกำลังคุยกับแฟนสาวที่งี่เง่า

ปากบอกขอคำอธิบาย แต่พออธิบายไปก็ส่ายหน้า “ไม่ฟัง! ไม่ฟัง! ไม่ฟัง!”

จะให้เขาทำยังไงได้?

เขาก็จนปัญญาเหมือนกันนะ!

แต่นี่คือความจริง!

คาเซฮายะใช้เวลาแค่วันเดียวจริงๆ... ไม่สิ

พูดให้ถูกคือ ชั่วพริบตาเดียว!

เขาสุ่มได้จาก กล่องของขวัญเช็กอิน ต่างหาก!

แน่นอนว่า ถ้าตัดเรื่องที่ระบบเช็กอินเป็นรากฐานสำคัญในการเอาชีวิตรอดในโลกนี้ออกไป

มันก็คือความลับสุดยอดของเขา

ต่อให้เขาเปิดเผยทุกอย่าง ก็คงไม่มีใครเชื่อเรื่อง “ไร้สาระ” พรรค์นี้หรอก

เหมือนตอนนี้แหละ ต่อให้อธิบายยังไงก็เปล่าประโยชน์

โทบิรามะไม่เชื่อเขาเลยสักนิด!

“เธอจะบอกว่า แค่เห็นไมโตะ ไก สาธิตให้ดูเมื่อวาน แล้วก็ใช้เวลาคืนเดียวฝึกจนเป็นเลยงั้นเหรอ?” โทบิรามะจี้ถาม

“ใช่ครับ” คาเซฮายะพยักหน้าหงึกหงัก

“เป็นไปไม่ได้!”

โทบิรามะสวนทันควัน “เรียนรู้วิชา 8 ด่านพลังในคืนเดียว? ทำไมไม่บอกด้วยเลยล่ะว่าวิชาหมัดมวยพื้นฐานก็ฝึกวันเดียวเหมือนกัน!”

“แต่ผมก็ใช้เวลาแค่วันเดียวฝึกหมัดมวยจริงๆ นะครับ”

คาเซฮายะถอนหายใจยาวเหยียด “ช่างเถอะครับท่านโทบิรามะ ถ้าท่านจะคิดแบบนั้น ผมก็ช่วยไม่ได้”

“บางทีในสายตาท่าน วิชาหมัดมวยและวิชา 8 ด่านพลังอาจจะเป็นวิชาที่ฝึกยากมาก”

“แต่สำหรับผม... มันง่ายมากจริงๆ ครับ”

“ในอนาคต เรื่องที่จะทำให้ท่านช็อก คงมีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แน่นอน!”

คาเซฮายะไม่ได้อวดเก่ง แต่เขากำลังพูดความจริงพื้นฐานที่สุด

ไม่ว่าจะเป็นวิชาหมัดมวย

หรือวิชา 8 ด่านพลัง

ทั้งคู่ได้มาจากกล่องของขวัญเช็กอิน

แล้วก็... เชี่ยวชาญในพริบตาเดียว

มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หรอกเหรอ?

แถมระบบเช็กอินของเขาก็ไม่ได้ใช้ได้แค่ครั้งเดียว

ในอนาคต ความสามารถที่จะสุ่มได้จากกล่องของขวัญคงมีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

วิชาเทพอัสนี

คาถากำเนิดพฤกษา

คาถาแยกเงาพันร่าง

และอื่นๆ อีกมากมาย

นอกจากการฝึกร่างกายพื้นฐานที่สุดแล้ว เขาแทบไม่ต้องฝึกคาถานินจาหรือคาถาลวงตาเลย

แค่รอสุ่มจากกล่องของขวัญก็พอ

และโทบิรามะกับคนอื่นๆ ที่ไม่รู้ความจริง ก็คงจะได้แต่ช็อกกับ “พรสวรรค์” ของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

โทบิรามะมองคาเซฮายะด้วยสีหน้าทะมึน

เขาเริ่มจะประสาทแดกแล้ว

ชั้นเป็นปู่รองของเธอนะ คาเซฮายะ!

ไมโตะ ไก ก็เป็นอาจารย์ที่ชั้นอุตส่าห์ไปหามาให้เธอ

ส่วนซารุโทบิ ฮิรุเซ็นและคนอื่นๆ ก็เป็นลูกศิษย์ที่ชั้นวางแผนจะปั้นให้เป็นองครักษ์พิทักษ์โฮคาเงะ

เมื่อเธอได้เป็นโฮคาเงะ พวกเขาก็จะเป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ของเธอ

ที่นี่ไม่มีคนนอกเลย!

ทำไมถึงไม่ยอมพูดความจริงสักที?

สำหรับคำพูดของคาเซฮายะที่ยืนยันความจริงมาตลอด... โทบิรามะไม่เชื่อเลยสักคำ

ส่วนไมโตะ ไก ผู้ฝึกวิชา 8 ด่านพลังมาอย่างโชกโชน...

แม้เขาจะไม่อิจฉาพรสวรรค์ของคาเซฮายะ

แต่การเรียนรู้วิชา 8 ด่านพลังได้ในวันเดียว...

ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอามาเปรียบเทียบกับตัวเอง

พอคิดถึงเวลาที่ตัวเองใช้ไปกว่าจะเปิดด่านปิดได้...

หัวใจของไมโตะ ไก ก็อดรู้สึกเจ็บจี๊ดไม่ได้

เชี่ยวชาญวิชา 8 ด่านพลังในวันเดียว

มันเป็นไปได้จริงๆ เหรอ?

แต่ไม่ว่าจะดูยังไง เขาก็ไม่คิดว่าคาเซฮายะกำลังโกหก

อีกอย่าง เขาเป็นแค่เด็กเจ็ดขวบ

จะไปมีการแสดงที่แนบเนียนขนาดนั้นได้ยังไง?

เชี่ยวชาญหมัดมวยในวันเดียว แล้วใช้เวลาอีกวันเชี่ยวชาญ 8 ด่านพลัง

ขนาดท่านเซนจู ฮาชิรามะ ยังทำไม่ได้เลย!

ยิ่งไม่มีคนสอนด้วยแล้วยิ่งไปกันใหญ่

มันเวอร์วังเกินไป เหมือนสัตว์ประหลาดชัดๆ

“ช่างเถอะ”

มองดูคาเซฮายะที่หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมรับความจริง โทบิรามะได้แต่อ่อนข้อให้

สงสัยพี่ใหญ่คงกำชับมาเป็นพิเศษ

แต่ทว่า... ฝีมือการแสดงของพี่ใหญ่ห่วยแตกจะตาย

และพี่ใหญ่ก็ไม่ได้หน้าด้านหน้าทน ปฏิเสธเสียงแข็งแบบคาเซฮายะด้วย

“พี่ใหญ่... รอให้ชั้นกลับไปถึงตึกโฮคาเงะก่อนเถอะ”

อีกด้านหนึ่ง ฮิรุเซ็นเห็นดันโซนอนกองอยู่กับพื้น ไม่ลุกสักที

ในฐานะเพื่อนสนิทและคู่แข่ง เขาจึงรีบเดินเข้าไปพยุงดันโซขึ้นมา

“นายไม่เป็นไรนะ?” ฮิรุเซ็นรู้สึกว่าดันโซน่าจะกำลังอารมณ์บ่อจ๊สุดๆ

เจอคำพูดของคาเซฮายะเข้าไป ฮิรุเซ็นยังอยากจะเดินเข้าไปตบกบาลเด็กนั่นสักป้าบ

อะไรคือ “ง่ายมากจริงๆ”?

ช่วยแปลให้ฟังหน่อยซิว่า “ง่ายมากจริงๆ” มันแปลว่าอะไร!

“ความจริงแล้ว... ชั้นไม่เป็นไร...”

ดันโซเหลือบมองฮิรุเซ็น พูดเสียงเบา

ไม่งั้นจะให้พูดว่าอะไรได้อีกล่ะ!

สายตาของดันโซคมกริบขึ้น จับจ้องไปที่คาเซฮายะ แล้วอดพึมพำออกมาเบาๆ ไม่ได้

“ถ้าชั้นมีเซลล์ของท่านฮาชิรามะบ้าง... ก็คงจะดีสินะ...”

“เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ?”

“เปล่า ไม่มีอะไร” ดันโซส่ายหน้าปฏิเสธฮิรุเซ็น พยายามกดข่มความคิดนั้นไว้ในใจ

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═