บทที่ 7: ความจริงเพียงหนึ่งเดียว

บทที่ 7: ความจริงเพียงหนึ่งเดียว

ทุกอย่างมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่คาเซฮายะ

คลื่นอากาศที่เกิดจากแรงอัดของจักระมหาศาลระเบิดออกเป็นวงกว้าง ครอบคลุมพื้นที่รัศมีหลายสิบเมตรในพริบตา

พื้นดินใต้เท้าของคาเซฮายะแตกร้าวเป็นชั้นๆ ก่อเกิดรอยแยกเหมือนใยแมงมุมกระจายออกไป

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น

ชิมูระ ดันโซ

อุจิวะ คางามิ

ร่างของบุคคลเหล่านี้ที่จะถูกจารึกชื่อไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ของโคโนฮะในภายหลัง... บัดนี้กลับถูกแรงกดดันจากกระแสจักระอัดจนลืมตาไม่ขึ้น!

ส่วนสัตว์ร้ายยักษ์สองตัวที่พุ่งเข้าใส่คาเซฮายะพร้อมกันนั้น ราวกับชนเข้ากับกำแพงอากาศที่มองไม่เห็น ร่างของพวกมันหยุดชะงักค้างกลางอากาศ

ไม่ว่าจะคำรามข่มขู่หรือพยายามขัดขืนแค่ไหน ก็เปล่าประโยชน์!

แม้คาเซฮายะจะเป็นเพียงเด็กเจ็ดขวบ แต่ความเข้มข้นของจักระในตัวเขานั้นเหนือกว่าทุกคนในที่นี้หลายเท่า... ไม่สิ ต้องบอกว่าเหนือกว่าเป็นสิบเป็นร้อยเท่า!

ความหวาดกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาในแววตาของ แรดนอเดียว และ ตะขาบดำยักษ์

สมองของพวกมันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเด็กมนุษย์คนหนึ่งถึงมีพลังอำนาจขนาดนี้!

และเมื่อคลื่นอากาศยังคงซัดกระหน่ำ ขาทั้งสี่ข้างของแรดนอเดียวก็ค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้น

มันเบิกตากว้าง ความกลัวในแววตาทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ขาของมันตะเกียกตะกายไปมาอย่างบ้าคลั่ง พยายามดิ้นรนให้หลุดจากกระแสลมเพื่อกลับไปยืนบนพื้นดิน

สถานการณ์ของตะขาบดำยักษ์ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ลำตัวที่ตั้งตรงของมันเริ่มถูกดันถอยหลัง ส่วนล่างค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้น

ต้นไม้ใหญ่ยักษ์อายุนับร้อยปีรอบบริเวณถูกจักระของคาเซฮายะถอนรากถอนโคน ปลิวว่อนไปด้านหลังราวกับว่าวที่สายป่านขาด

ความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตา!

จักระที่คาเซฮายะปลดปล่อยออกมาเปรียบเสมือนคลื่นยักษ์สึนามิที่กวาดล้างทุกซอกทุกมุม

ที่ใดที่คลื่นพลังนี้พัดผ่าน... แม้แต่หญ้าสักต้นก็ไม่อาจดำรงอยู่ได้!

ร่างของแรดนอเดียวและตะขาบดำยักษ์เริ่มหมุนคว้าง ถูกกระแสลมอันทรงพลังผลักกระเด็นออกไปในแนวระนาบ

ครืน! โครม!

เสียงกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของอสูรกายยักษ์ทั้งสองกระแทกพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เด้งกระดอนขึ้นมาแล้วก็กระแทกลงไปอีก!

น้ำหนักตัวอันน่าภาคภูมิใจ กล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง และผิวหนังที่ทนทาน... บัดนี้กลับกลายเป็นอาวุธที่ย้อนกลับมาทำร้ายตัวพวกมันเอง

อวัยวะภายในถูกบีบอัดซ้ำๆ สร้างความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ในที่สุดสัตว์ยักษ์ทั้งสองก็นอนนิ่งสนิทอยู่บนพื้น ราวกับปลาตายที่ถูกคลื่นซัดมาเกยตื้น

ในระหว่างกระบวนการนั้น ต้นไม้จำนวนนับไม่ถ้วนถูกพวกมันกวาดล้มระเนระนาด

เซนจู โทบิรามะ ที่เดิมทีตั้งใจจะใช้วิชา เทพอัสนี เข้าไปช่วยคาเซฮายะ ถึงกับยืนตะลึงงันอยู่กับที่

ดวงตา สีหน้า และริมฝีปากที่เผยอค้าง แสดงออกถึงความตกตะลึงอย่างที่สุด

และอุทาทาเนะ โคฮารุ ที่ยืนอยู่ข้างกายคาเซฮายะ จ้องมองพื้นที่โล่งเตียนตรงหน้า หัวใจของเธอยังคงเต้นรัวไม่ยอมสงบ

เกิดอะไรขึ้น?

เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าตัวเองกับคาเซฮายะไม่ตายก็คงเจ็บหนัก

แต่แค่กระพริบตา... แรดนอเดียวก็หายไปจากสายตา

ทันใดนั้น โคฮารุเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เธอรีบหันขวับไปมองด้านหลัง

ตะขาบดำยักษ์ที่มีลำตัวยาวเกือบสิบเมตร... ก็หายไปเช่นกัน

นี่เรียกว่ารอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดงั้นเหรอ?

โคฮารุกระพริบตาปริบๆ เธออยากให้ใครสักคนก้าวออกมาอธิบายเหลือเกิน

ว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่?

ทำไมอสูรกายสุดโหดสองตัวถึงหายวับไปหมด?

หรือว่าจะเป็น “คาถาลวงตา”

เธอโดนคาถาลวงตาเล่นงานตั้งแต่แรกเลยหรือเปล่า?

ทุกอย่างเป็นแค่ภาพหลอนงั้นเหรอ?

แต่นี่ไม่ใช่การฝึกต่อสู้กันเอง นี่มันคือการฝึกเป็นทีมนะ

ใครหน้าไหนจะมาร่ายคาถาลวงตาใส่เธอได้กันเล่า!

“และไอ้พลังเมื่อกี้นี้... มันคือจักระจริงๆ น่ะเหรอ...?”

โคฮารุลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

มันไม่ใช่กระบวนท่า  และไม่ใช่คาถานินจา

ในความคิดของโคฮารุ มันเป็นเพียงคลื่นอากาศที่เกิดจากการเร่งจักระจนถึงขีดสุด

เธอจำได้ลางๆ ว่าท่านโทบิรามะเคยใช้วิชาทำนองนี้เหมือนกัน

แต่ในระยะสายตา... ท่านโทบิรามะไม่ได้อยู่ที่นี่!

“หรือว่าจะเป็น...” ความตื่นตระหนกแล่นพล่านในใจโคฮารุ สายตาของเธอค่อยๆ โฟกัสไปที่คาเซฮายะ

แม้เรื่องนี้จะดูเหลือเชื่อและแฟนตาซีสุดกู่ แต่คนเดียวในที่นี้ที่ดูเหมือนจะเป็นต้นตอของพลังเมื่อครู่ได้... ก็มีแค่คาเซฮายะเท่านั้น

อันที่จริง ไม่ใช่แค่โคฮารุที่ตระหนักเรื่องนี้

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น

ชิมูระ ดันโซ

อุจิวะ คางามิ

มิโตคาโดะ โฮมุระ

อาคิมิฉิ โทริฟุ

เมื่อวิกฤติสัตว์ร้ายคลี่คลายและสถานการณ์กลับสู่ความสงบ ทุกคนต่างมีความคิดเดียวกันผุดขึ้นมาในหัว

เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น?

ทำไมถึงมีคลื่นลมรุนแรงขนาดที่กดทับพวกเขาจนลืมตาไม่ขึ้น?

ทำไมสัตว์ร้ายสองตัวถึงปลิวหายไป?

และที่สำคัญที่สุด... ใครเป็นคนช่วยคาเซฮายะและโคฮารุ?

ด้วยคำถามเหล่านี้ ปฏิกิริยาแรกของฮิรุเซ็นและคนอื่นคือ... ต้องเป็นท่านฮาชิรามะ หรือไม่ก็ท่านโทบิรามะแน่ๆ

แต่ใครจะรู้ พอคลื่นลมสงบลง...

ท่านฮาชิรามะและท่านโทบิรามะกลับไม่ปรากฏตัว

มีเพียงคาเซฮายะที่ยืนอยู่อย่างสงบนิ่งข้างๆ โคฮารุ

“ฮิรุเซ็น ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?” มิโตคาโดะ โฮมุระขยับเข้ามาหาฮิรุเซ็น หวังจะได้คำตอบ

ยังไงซะ ฮิรุเซ็นก็คือคนที่โดดเด่นที่สุดในกลุ่มพวกเขา

แต่เมื่อเจอกับคำถามของเพื่อนร่วมทีม ฮิรุเซ็นก็ได้แต่แสดงสีหน้ากระอักกระอ่วน

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น

จากเบาะแสทั้งหมดที่มีตอนนี้...

ดูเหมือนว่าคาเซฮายะจะเป็นคนระเบิดจักระ เป่ากระเด็นสัตว์ร้ายสองตัวที่คุกคามเขาออกไป

แต่นั่นมันจะไม่เวอร์ไปหน่อยเหรอ?

เด็กอายุแค่เจ็ดขวบ

ต่อให้เป็นอัจฉริยะฟ้าประทานแค่ไหน

มันก็ไม่ควรจะเกินเบอร์ไปขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ?

“พูดตรงๆ นะ ชั้นยอมให้เป็นท่านโทบิรามะโผล่มาใช้วิชาเทพอัสนีจัดการ แล้ววาร์ปหายตัวไปเงียบๆ ยังจะดีซะกว่า”

ถ้าข้อสันนิษฐานนี้เป็นจริง ฮิรุเซ็นรู้สึกว่าเขาคงจะสบายใจกว่านี้เยอะ

แต่เขา... สัมผัสจักระของท่านโทบิรามะไม่ได้เลย!

อย่างไรก็ตาม... การระเบิดจักระของคาเซฮายะไม่ได้ฆ่าสัตว์ยักษ์ทั้งสองตัว

พวกมันนอนนิ่งอยู่พักหนึ่งตรงจุดที่ตกกระแทก แล้วค่อยๆ รวบรวมแรงกายลุกขึ้นมาอีกครั้ง

แม้พวกมันจะต้องพยายามถึงสี่รอบกว่าจะลุกขึ้นได้สำเร็จ

แต่เมื่อพวกมันมองกลับมาที่คาเซฮายะ แววตาแห่งการแก้แค้นกลับมลายหายไปจนสิ้น

ในดวงตาของพวกมัน... มีเพียงความหวาดกลัวต่อคาเซฮายะเท่านั้น!

ความกลัวนี้ฝังลึกอยู่ในสัญชาตญาณสัตว์ป่า ในสายเลือด ราวกับกระต่ายน้อยที่ได้เผชิญหน้ากับราชสีห์เจ้าป่า!

ในหัวของพวกมันมีความคิดเดียว

ไอ้หมอนี่อันตราย... อันตรายโคตรๆ!

ข้าสู้มันไม่ได้เลย!

หลังจากชำเลืองมองคาเซฮายะแวบหนึ่ง สัตว์ร้ายทั้งสองก็หันหลังวิ่งหนีป่าราบอย่างไม่คิดชีวิต

ภาพเหตุการณ์นี้ย่อมตกอยู่ในสายตาของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นและพรรคพวก

แม้แต่ในป่ามรณะที่มีอัตราการรอดชีวิตต่ำเตี้ยเรี่ยดิน สัตว์ยักษ์สองตัวนี้ก็ถือเป็นราชาที่เดินกร่างไปทั่วได้สบายๆ!

แต่พวกมัน... กลับมีความหวาดกลัวฝังใจต่อเด็กมนุษย์คนหนึ่ง

“นี่น่ะเหรอ... หลานชายของท่านฮาชิรามะ?” ฮิรุเซ็นมองไปที่ใบหน้าด้านข้างของคาเซฮายะอีกครั้ง

แม้ในใจเขาจะไม่อยากยอมรับความจริงข้อนี้สักแค่ไหน

แต่ตามหลักการแล้ว “เมื่อตัดสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ออกไปทั้งหมด สิ่งที่เหลืออยู่ ไม่ว่าจะดูเหลือเชื่อเพียงใด แต่มันก็คือความจริงเพียงหนึ่งเดียว!”

ท่านฮาชิรามะและท่านโทบิรามะไม่ได้เข้ามาแทรกแซง

และพวกสัตว์ร้าย... ก็ไม่ได้มีพลังขนาดนั้น!

จักระอันน่าสะพรึงกลัวและทรงพลังถึงขีดสุดนั่น... มาจากคาเซฮายะอย่างไม่ต้องสงสัย!

เซนจู คาเซฮายะ!

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═