บทที่ 30: เอาชนะอันดับสี่บนทำเนียบน้ำแข็ง และพบคณบดีฟู่ครั้งแรก

บทที่ 30: เอาชนะอันดับสี่บนทำเนียบน้ำแข็ง และพบคณบดีฟู่ครั้งแรก

"จอมเวทระดับกลางจะมีพลังควบคุมได้ยังไง?"

"หรือว่ามู่เนียนปิงจะเป็นจอมเวทระดับสูง?"

"อาจจะเป็นพรสวรรค์โดยกำเนิดก็ได้"

เมื่อเทียบกับศาสตราจารย์และอาจารย์ที่กำลังสับสน คณบดีฟู่กลับดูสงบกว่ามาก

อะไรที่อธิบายไม่ได้ มักจะถูกเหมาว่าเป็นพรสวรรค์โดยกำเนิด

"การครอบครองพรสวรรค์โดยกำเนิดที่คล้ายกับการควบคุม ผลของการท้าประลองครั้งนี้คงคาดเดาได้ยากจริงๆ" ศาสตราจารย์ชราจากสถาบันน้ำแข็งกล่าว

การที่มู่เนียนปิงสามารถต้านทานการโจมตีระดับกลางขั้นสามได้อย่างง่ายดาย หมายความว่าการบำเพ็ญเพียรธาตุน้ำแข็งของเขาต้องอยู่เหนือระดับกลางขั้นสาม

ในสนามประลอง ใบหน้าของเซียวหานฉายแววประหลาดใจ

เขาคิดว่ามู่เนียนปิงจะใช้อุปกรณ์เวทเกราะป้องกันเพื่อรับมือ แต่ท่าทีนี้เกินความคาดหมายของเขาไปมาก

ในขณะที่เขากำลังตะลึงงัน มู่เนียนปิงก็เรียกมังกรสมุทรครามออกมาทันที

ทันทีที่มังกรสมุทรครามโผล่ออกมาจากประตูมิติ มันก็ยิงปืนฉีดน้ำแรงดันสูงใส่เซียวหาน

เซียวหานรีบเปิดใช้งานรองเท้าเวทเงา ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นหลายเท่าในพริบตา เคลื่อนที่ราวกับสายลมพัดผ่านสนามประลอง

ขณะหลบปืนฉีดน้ำ เซียวหานก็ไม่ลืมที่จะใช้โซ่น้ำแข็งเพื่อตรึงสัตว์อัญเชิญไว้

หากตัดสินจากผลงานการต่อสู้เพียงอย่างเดียว ประสบการณ์การล่าปีศาจของเซียวหานนั้นโชกโชนยิ่งกว่านักล่ามืออาชีพบางคนเสียอีก

"น้ำแข็งปกคลุม—ครอบคลุม!"

มู่เนียนปิงกระทืบเท้าเบาๆ คลื่นพลังน้ำแข็งอันทรงพลังก็กวาดไปทั่วทั้งสนามประลองในทันที

พื้นดินที่ชุ่มไปด้วยน้ำแปรเปลี่ยนเป็นสมรภูมิน้ำแข็งในพริบตา

"เวทน้ำแข็งที่ทรงพลังจริงๆ ผลลัพธ์ไม่ต่างอะไรกับเขตแดนเลย"

ดวงตาของศาสตราจารย์ชราจากสถาบันน้ำแข็งเป็นประกาย พรสวรรค์ธาตุน้ำแข็งของมู่เนียนปิงนั้นไม่ธรรมดา!

หลังจากชั้นน้ำแข็งหนาปกคลุมสนามประลอง ความเร็วของเซียวหานก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด และเขาก็ไม่สามารถหลบปืนฉีดน้ำที่ยิงมาอย่างต่อเนื่องได้พ้น

"ปัง!!!"

ทันใดนั้น เซียวหานก็ถูกปืนฉีดน้ำซัดกระเด็น จนไปหยุดอยู่ที่ขอบสนาม

เซียวหานก้มมองอุปกรณ์เวทเกราะป้องกันของเขา มีรอยบุบชัดเจนที่หน้าอก ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดใจแปลบ

นี่คืออุปกรณ์เวทเกราะป้องกันที่เขาซื้อมาในราคายี่สิบล้าน!

"ดีมาก ฉันยอมรับในความแข็งแกร่งของนาย แต่นั่นยังไม่พอที่จะเอาชนะฉันได้!"

เปลวไฟพลันพวยพุ่งออกจากร่างของเซียวหาน มารวมตัวกันที่หมัดของเขา

"เมล็ดพันธุ์วิญญาณคู่น้ำแข็งและไฟ!"

มู่เนียนปิงไม่แปลกใจที่เซียวหานครอบครองเมล็ดพันธุ์วิญญาณคู่ ก็เขาเป็นถึงอันดับสี่บนทำเนียบน้ำแข็งนี่นา

ที่เขาแปลกใจคือธาตุอีกอย่างของหมอนี่คือไฟ และดูเหมือนธาตุไฟจะแข็งแกร่งกว่าด้วยซ้ำ

ถ้าอย่างนั้น ทำไมหมอนี่ไม่ไปอยู่สถาบันไฟล่ะ?

หรือว่ามาเพราะสาวงามของสถาบันน้ำแข็ง?

ต้องยอมรับว่าสถาบันน้ำแข็งผลิตหนุ่มหล่อสาวสวยออกมามากมายจริงๆ และนักเรียนธาตุน้ำแข็งหลายคนก็มีบุคลิกเย็นชา ซึ่งดึงดูดนักเรียนจากสถาบันอื่นได้เป็นอย่างดี

"หมัดอัคคี!"

เซียวหานไม่ได้ปล่อยหมัดอัคคีเก้าทิศ แต่เขารวบรวมพลังและปล่อยหมัดอัคคีอันรุนแรงออกมา

หมัดอัคคีที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าหนึ่งเมตรคำรามพุ่งเข้าหามู่เนียนปิง มองแวบแรกดูคล้ายหมัดอัคคีทลายปฐพี แต่พลังทำลายล้างนั้นเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด

มู่เนียนปิงรีบใช้รองเท้าเวทเงาเร่งความเร็วและหลบฉากไปด้านข้าง รอดพ้นจากการโจมตีที่ชาร์จพลังมาอย่างเฉียดฉิว

เมื่อเห็นดังนั้น เซียวหานกลับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และดีดนิ้วเบาๆ

"ระเบิด!"

"ตูม!!!"

เปลวไฟแลบเลีย และทั้งสนามประลองก็ถูกกลืนกินด้วยเปลวเพลิงที่ระเบิดออกในพริบตา เสียงอันรุนแรงดังไปถึงนอกสนามกีฬา

"ศิลปะคือการระเบิด!"

ใบหน้าของเซียวหานฉายแววผู้ชนะ นี่คือพรสวรรค์โดยกำเนิดของเขา ที่ช่วยให้เขาจุดระเบิดเปลวไฟได้ในทันที!

วินาทีที่หมัดอัคคีระเบิด พลังของมันเกินระดับกลางขั้นสามแน่นอน

ที่สำคัญที่สุด ท่านี้สามารถทำให้คู่ต่อสู้ไม่ทันตั้งตัว!

"ดูนายจะมีความสุขมากนะ?"

ทันใดนั้น เสียงเย็นยะเยือกก็ดังมาจากด้านหลังเขา

รูม่านตาของเซียวหานหดลง ความหนาวเหน็บแล่นจากสันหลังขึ้นสู่หนังศีรษะ

เป็นไปได้ยังไง! เขาโดนเต็มๆ แล้วนี่!

มู่เนียนปิงคร้านจะพูดอะไรกับเขาอีก โซ่น้ำแข็งหลายเส้นพุ่งเข้ารัดร่างเขาในทันที จากนั้นก็รัดแน่น หดตัว และเหวี่ยงเขาออกนอกสนามประลองไปดื้อๆ

ทั้งสนามเงียบกริบ ตกตะลึงซ้ำแล้วซ้ำเล่าภายในเวลาไม่กี่วินาที

"พี่มู่ เห็นไหมว่าหมอนั่นหนีออกมาได้ยังไง?"

อ้ายถูถูตาโต ถามมู่นู่เจียวด้วยสีหน้างุนงง

"ไม่เห็น อาจจะเป็นอุปกรณ์เวทธาตุเงาก็ได้"

มู่นู่เจียวส่ายหน้า ดวงตาสวยจับจ้องไปที่มู่เนียนปิงบนเวที

เขาเอาชนะอันดับสี่ของสถาบันน้ำแข็งได้จริงๆ และดูเหมือนจะยังออมมือไว้อีกด้วย

ด้านล่างเวที เซียวหานตกตะลึงและงุนงงอย่างหนัก พึมพำว่า "ฉันแพ้จริงๆ เหรอเนี่ย"

สำหรับเซียวหาน การตกอันดับไม่ใช่เรื่องใหญ่ เดือนหน้าค่อยสู้กลับขึ้นมาก็ได้

แต่การแพ้ให้เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้าวิทยาเขตหลักครั้งนี้ ต้องกลายเป็นเรื่องตลกให้คนทั้งโรงเรียนหัวเราะเยาะแน่

คิดได้ดังนั้น หน้าของเซียวหานก็ดำคล้ำเหมือนก้นหม้อทันที

บ้าเอ๊ย ซวยชะมัด!

...หลังจบการแข่งขัน มู่เนียนปิงก็มุ่งหน้าไปหลังเวทีทันที คิดว่าออกทางนั้นน่าจะสะดวกกว่า

ขืนอยู่นานกว่านี้ โดนรุมล้อมแน่

ทันทีที่มู่เนียนปิงไปถึงประตูหลัง ก็เห็นชายชราคนหนึ่งเดินเข้ามา

มู่เนียนปิงแกล้งทำเป็นไม่เห็น เขาแค่อยากรีบไปหอคอยสามก้าวเพื่อทะลวงสู่ระดับจอมเวทระดับสูง

"นักเรียนมู่เนียนปิง ชนะการแข่งแล้วจะเมินคณบดีได้เลยเหรอ?"

คณบดีฟู่เห็นเจ้าเด็กนั่นพยายามจะแอบหนี จึงรีบเรียกให้หยุดทันที

ได้ยินชื่อตัวเอง มู่เนียนปิงจำต้องหยุดเดินและหันกลับมาด้วยสีหน้าจนใจ

"สวัสดีครับท่านคณบดี"

มู่เนียนปิงรู้จักแค่คณบดีเซียว และไม่รู้ว่าชายชราตรงหน้าเป็นคณบดีฝ่ายไหน

"ฉันเพิ่งดูการแข่งของเธอ ฟอร์มดีมาก"

คณบดีฟู่เอ่ยชมก่อน การเอาชนะอันดับสี่ของทำเนียบน้ำแข็งได้ทันทีที่เข้าวิทยาเขตหลัก พรสวรรค์ของมู่เนียนปิงช่างน่าทึ่งจริงๆ

มู่เนียนปิงแค่หัวเราะเบาๆ เขาไม่เชื่อหรอกว่าคณบดีจะเรียกเขามาเพื่อแค่คำชมไร้สาระ

เมื่อเห็นสีหน้าเบื่อหน่ายของมู่เนียนปิง คณบดีฟู่จึงพูดต่อ "ฉันอยากจะขอให้เธอช่วยอะไรหน่อย พอจะมีเวลาไหม?"

"ไม่ครับ!"

มู่เนียนปิงตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

มุมปากคณบดีฟู่กระตุก เจ้าเด็กนี่แกล้งทำเป็นเกรงใจให้หน้าคณบดีหน่อยไม่ได้หรือไง?

"ฉันไม่ได้ให้ช่วยฟรีๆ ถ้าเธอยอมช่วย ฉันจะให้อุปกรณ์เวทเกรดสูงเป็นรางวัล"

"สูงแค่ไหนครับ?"

"เอ่อ~"

คณบดีฟู่มองมู่เนียนปิงอย่างพูดไม่ออก เจ้าเด็กนี่ถ้าไม่เห็นเหยื่อก็ไม่ยอมงับจริงๆ!

"เอาเป็นว่า ถ้าเอาไปโรงประมูล อย่างต่ำก็หลายสิบล้าน"

ได้ยินดังนั้น ดวงตาของมู่เนียนปิงก็เป็นประกายทันที อุปกรณ์เวทราคาหลายสิบล้าน นี่มันสมบัติล้ำค่าชัดๆ!

ต่อให้ถึงระดับจอมเวทระดับสูงแล้ว อุปกรณ์เวทชิ้นนี้ก็ยังต้องมีประโยชน์แน่นอน

แต่นั่นก็หมายความว่างานที่ให้ช่วยคงไม่ง่าย!

"คณบดีครับ ผมยังต้องไปฝึกที่หอคอยสามก้าว ไว้ฝึกเสร็จแล้วผมค่อยไปหาท่านเพื่อคุยรายละเอียดดีไหมครับ?"

มู่เนียนปิงเชื่อว่าสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการทะลวงธาตุน้ำแข็งให้ถึงจอมเวทระดับสูงก่อน

"ตกลง ฝึกเสร็จแล้วมาหาฉันที่ห้องทำงานนะ อ้อ จริงสิ ฉันแซ่ฟู่"

"ผมมีความสุข? ไม่สิ คณบดีฟู่?"