บทที่ 25: ผมเป็นนักรบนะครับ ไม่ใช่นักวิชาการ!

บทที่ 25: ผมเป็นนักรบนะครับ ไม่ใช่นักวิชาการ!

หลินเหยียนไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องพวกนี้มาก่อน ไม่ว่าจะในชาติที่แล้วหรือชาตินี้

เรียกได้ว่าเขาไม่มีความรู้อะไรเลยเกี่ยวกับการสกัดสาร 'หลินลั่วซู'

แต่เขาไม่ได้ทำอะไรส่งเดช ด้วยความช่วยเหลือจาก 'หอแห่งความคิด' เขาเชื่อว่าเขาทำได้ เขามีความมั่นใจมากพอ

"ผมต้องการขั้นตอนการสกัดสารหลินลั่วซูแบบละเอียดครับ พี่เหวย ช่วยเช็กให้หน่อยว่ามีคลิปสอนในเน็ตไหม ถ้าไม่มี ให้ทางเขตทหารจัดนักวิจัยมาทำให้ดูเดี๋ยวนี้เลย แล้วส่งไฟล์วิดีโอเข้าเทอร์มินัลพกพาของผม"

แม้หลินเหยียนจะสร้างความประหลาดใจให้เห็นมาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้ก็ยังทำให้ทุกคนอึ้งจนพูดไม่ออก

นี่เขาคิดจะเรียนรู้หน้างานเดี๋ยวนั้นเลยเหรอ?

ในเวลาสั้นแค่นี้เนี่ยนะ!

ฉู่เหวยมีความเชื่อมั่นในตัวหลินเหยียนแบบถวายหัวไปแล้ว เขาพยักหน้ารับคำ หลังจากหาข้อมูลวิดีโอการสกัดสารไม่เจอ เขาก็ต่อสายตรงไปยังสำนักงานเขตทหารทันที

"สำนักงานเขตทหาร สวัสดีครับท่านพันตรี มีอะไรให้รับใช้ครับ?"

"ผมฉู่เหวยจากหน่วยยุทธการดารา สถานการณ์ฉุกเฉิน ผมต้องการทราบขั้นตอนการสกัดสารหลินลั่วซูจากใบต้นหยางเขียว ช่วยให้ทางเขตทหารจัดผู้เชี่ยวชาญมาสาธิตการสกัดให้ดูเดี๋ยวนี้ แล้วส่งไฟล์บันทึกภาพมาที่เครื่องของผมด่วน ผมต้องการให้พวกเขาคอยแนะนำผ่านระบบทางไกลด้วย"

"รับทราบครับ ผมจะรีบรายงานผู้บังคับบัญชาทันที กรุณารอสักครู่"

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งนาที

"คำขอของท่านได้รับการอนุมัติแล้ว ทางเรากำลังติดต่อสถาบันวิจัยการแพทย์ทหารเป็นการด่วน และจะดำเนินการให้เร็วที่สุด มีอะไรต้องการเพิ่มเติมอีกไหมครับ?"

"ไม่มีครับ ขอบคุณมาก!"

"รับทราบครับ"

สำนักงานเขตทหารรีบติดต่อไปยังสถาบันวิจัยการแพทย์ทหารทันที เนื่องจากเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ นักวิจัยอาวุโสส่วนใหญ่จึงไม่อยู่ เมื่อไม่มีใครตัดสินใจได้ สายจึงถูกโอนจากห้องรับรองไปยัง 'หงเยว่' คณบดีสถาบันวิจัยการแพทย์ทหารโดยตรง

เดิมทีหงเยว่กำลังพักผ่อนอยู่กับหลานที่บ้าน เขาหยิบแว่นตาขึ้นมาสวมแล้วรับสาย เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดและประเมินความเร่งด่วนของสถานการณ์ เขาจึงตัดสินใจลงมือด้วยตัวเอง หลังจากบอกกล่าวกับคนในครอบครัว เขาก็รีบบึ่งรถไปยังห้องแล็บของสถาบันทันที

นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาที่ยังค้างอยู่ที่สถาบันได้เตรียมอุปกรณ์การทดลองและวัตถุดิบไว้พร้อมแล้ว ทันทีที่เขามาถึง ก็เริ่มลงมือสกัดสารทันที

เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีภารกิจด่วนพิลึกๆ แบบนี้ สารหลินลั่วซูโดยทั่วไปมักใช้ในการสังเคราะห์ยาปฏิชีวนะที่ชื่อว่า 'เหมยหลินซู' แต่เนื่องจากเหมยหลินซูมีผลข้างเคียงค่อนข้างรุนแรง ปัจจุบันจึงแทบไม่ถูกนำมาใช้ในทางการแพทย์แล้ว

นอกจากนั้น มันก็แทบไม่มีประโยชน์อื่นใดอีก

ปกติแล้วนักศึกษาจะหาโอกาสดูท่านคณบดีลงมือปฏิบัติด้วยตัวเองได้ยาก พวกเขาจึงพากันจับตามองขั้นตอนการทดลองของหงเยว่อย่างตั้งใจ

ทุกคนต่างทึ่งในใจ สมกับเป็นท่านคณบดี ทุกขั้นตอนลื่นไหลต่อเนื่อง ทุกจังหวะคือการสาธิตระดับตำราเรียน

ในขณะเดียวกัน หลินเหยียนและหลิวเสี่ยวเฉินก็รีบรุดไปยังห้องแล็บของสถาบันวิจัยร้าง

เนื่องจากอาการของปู้เวิ่นซิงไม่สู้ดีนัก เจี่ยเหยียนและฉู่เหวยจึงต้องอยู่ดูแลที่นั่น เผื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่รับมือไม่ไหว

ส่วนหลินเหยียนเองก็มีฝีมือและการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดา แถมยังมีหลิวเสี่ยวเฉินไปด้วย ก็น่าจะพอรับมือกับปัญหาต่างๆ ได้

ต้นหยางเขียวใบละเอียดไม่ใช่ของหายากในเมือง 032 พวกเขาจึงเก็บรวบรวมวัตถุดิบมาระหว่างทางได้อย่างง่ายดาย

เมื่อไปถึงสถาบันวิจัย พวกเขากลับพบสัตว์ประหลาดระดับนายพลขั้นสูงซุ่มอยู่ที่นั่น

มันคือ 'งูลายพาดดำ'

หลินเหยียนรู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย ปกติสัตว์ประหลาดประเภทงูมักจะหาตัวจับยาก แต่วันนี้กลับแห่กันออกมาเพ่นพ่าน งูลายพาดดำมีพลังการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดา โดยเฉพาะพิษที่ร้ายแรงของมัน ไม่เหมือนกับ 'งูจงอางหยก' ที่พิษไม่ได้รุนแรงมากนักในหมู่สัตว์ประหลาด แต่ถ้าโดนเขี้ยวของงูลายพาดดำเข้าไป ก็เตรียมตัวไปโลกหน้าได้เลย

พวกเขาต้องออกแรงกันพักใหญ่กว่าจะจัดการมันลงได้

เริ่มแรก พวกเขาจ่ายพลังงานให้ห้องแล็บด้วยแบตเตอรี่พกพาขนาดเล็ก หลังจากค้นดูทั่วสถาบัน ก็นับว่าโชคดีที่ห้องแล็บแห่งนี้ยังไม่ถูกสัตว์ประหลาดทำลาย แม้เครื่องมือส่วนใหญ่จะใช้การไม่ได้เพราะขาดการบำรุงรักษามานาน แต่พวกเขาก็ยังพอรวบรวมเครื่องมือที่จำเป็นสำหรับการสกัดสารหลินลั่วซูได้ครบ

หลินเหยียนทำการซ่อมแซมเบื้องต้นก่อน แล้วจึงเริ่มเปิดดูวิดีโอ

เขาเปิดดูวิดีโอทั้งหมดด้วยความเร็วสิบเท่า ในขณะเดียวกัน จิตของเขาก็เข้าสู่ 'หอแห่งความคิด'

เวลาของเขามีน้อย กระบวนการสกัดทั้งหมดต้องใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมง หากสกัดพลาดกลางคัน อาจทำให้พลาดช่วงเวลาทองในการช่วยเหลือ ชีวิตของปู้เวิ่นซิงแขวนอยู่บนเส้นด้ายในมือเขา

เขาต้องทำให้มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์

หลิวเสี่ยวเฉินมองหลินเหยียนที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอด้วยความกังวล แม้หลินเหยียนจะไม่เคยทำให้ผิดหวัง แต่การเตรียมตัวแบบเร่งด่วนขนาดนี้ก็อดทำให้เขาหวั่นใจไม่ได้

โดยเฉพาะภาพบนจอที่กระพริบเปลี่ยนไปด้วยความเร็วสูงจนน่าเวียนหัว

หลิวเสี่ยวเฉินที่ดูไปรอบหนึ่งเหมือนกัน อย่าว่าแต่เทคนิคเลย แม้แต่ลำดับขั้นตอนเขาก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำ

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ หลินเหยียนที่ดูเหมือนกำลังตั้งสมาธิอยู่นั้น ได้ทำการจำลองการสกัดในโลกเสมือนจริงของหอแห่งความคิดไปเรียบร้อยแล้ว

เพียงชั่วพริบตา หลินเหยียนได้ฝึกฝนการสกัดจำลองในหอแห่งความคิดไปแล้วถึง 4 ชั่วโมง ความสามารถด้านข้อมูลช่วยให้ศักยภาพการเรียนรู้ของเขาทะยานสู่ระดับเหนือมนุษย์ แม้จะพลาดไปครั้งหนึ่งเพราะขาดประสบการณ์ แต่หลังจากนั้นเขาก็ทำสำเร็จติดต่อกันถึงสามครั้ง เป็นเครื่องยืนยันว่าเขาเชี่ยวชาญทุกเทคนิคแล้ว

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ดาวเทียมของหลิวเสี่ยวเฉินก็ดังขึ้น เป็นวิดีโอคอลจากหงเยว่ นี่คือการแนะนำทางไกลที่ฉู่เหวยขอไป

หลินเหยียนเลิกคิ้วขึ้น จริงๆ เขาไม่จำเป็นต้องใช้แล้ว แต่เพื่อความสบายใจของทุกคน เขาจึงไม่ได้พูดอะไร

"ผมหงเยว่ คณบดีสถาบันวิจัยการแพทย์ทหาร ผมจะรับผิดชอบการแนะนำขั้นตอนการสกัดสารหลินลั่วซูทางไกล ขอถามหน่อยว่าใครจะเป็นคนทำการทดลอง และจะเริ่มเมื่อไหร่?"

"สวัสดีครับท่านคณบดี ผมหลินเหยียน สมาชิกหน่วยยุทธการดารา เขตทหารภาคเหนือ ตอนนี้พวกเรากำลังปฏิบัติภารกิจอยู่ในเขตพื้นที่รกร้าง เพื่อนร่วมทีมถูกพิษอาการสาหัส ต้องการสารหลินลั่วซูเพื่อใช้ถอนพิษ เราเลยต้องขอความช่วยเหลือฉุกเฉินไปยังเขตทหาร ต้องขออภัยที่รบกวนครับ"

หงเยว่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "งูจงอางหยกเหรอ?"

เขาเป็นถึงระดับหัวกะทิของสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์ทหาร ไม่ใช่คนไร้ความสามารถแบบปู้เซี่ยงหยาง พอได้ยินปุ๊บก็เดาออกทันที

"ใช่ครับ"

"สัตว์ประหลาดอย่างงูจงอางหยกมาโผล่ในประเทศเราแล้วเหรอเนี่ย... เอาไว้คุยกันทีหลัง คุณเตรียมพร้อมแค่ไหนแล้ว?"

"ผมพร้อมแล้วครับ เริ่มได้เลย"

"ตกลง เริ่มได้ หันกล้องไปที่อุปกรณ์นะ ถ้ามีปัญหาอะไร ผมจะรีบบอกทันที"

หลินเหยียนรับคำ "ครับท่าน"

หลิวเสี่ยวเฉินมองดูหลินเหยียนที่เริ่มยึดโทรศัพท์ดาวเทียมและหันกล้องไปทางอุปกรณ์ทดลอง พลางรู้สึกพูดไม่ออก เริ่มแล้วเหรอ?

ดูคลิปสปีดคูณสิบจบปุ๊บ ก็เริ่มเลยเนี่ยนะ?

หลินเหยียนลงมือสกัดสารทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง มือของเขานิ่งสนิท ทุกการเคลื่อนไหวลื่นไหล ไม่เหมือนมือใหม่เลยสักนิด ยิ่งไม่เหมือนคนที่เพิ่งเรียนรู้ด้วยตัวเองจากคลิปในเน็ตเมื่อกี้เลยแม้แต่น้อย

ปลายสายเงียบกริบ หงเยว่อยากจะแนะนำอะไรสักอย่าง แต่หาจังหวะแทรกไม่ได้เลย

ความคิดของเขาเปลี่ยนจาก "ไอ้หนุ่มนี่พื้นฐานแน่นใช้ได้ ไม่เลว" → "เขตทหารภาคเหนือมีช้างเผือกแบบนี้อยู่ด้วยเหรอ ต้องหาทางดึงตัวมา" → "พวกนักศึกษาปริญญาโทที่สถาบันเรามัวทำอะไรกันอยู่? ทำไมทำแบบนี้ไม่ได้?" → "ตอนหนุ่มๆ ฉันมัวทำอะไรอยู่? ทำไมตอนนั้นฉันก็ทำแบบนี้ไม่ได้?" → "ฉันเป็นใคร? ฉันอยู่ที่ไหน? ฉันมาทำอะไรที่นี่?"

นี่มันเวอร์เกินไปแล้ว

ต่อให้เป็นหุ่นยนต์ก็ยังไม่แม่นยำขนาดนี้ ทุกขั้นตอนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

แบบนี้ยังต้องการคำแนะนำอีกเรอะ?

ล้อกันเล่นหรือไง!

จนกระทั่งกระบวนการทดลองเสร็จสิ้น เขาถึงเค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง "อาจารย์ของคุณคือใคร?"

หลินเหยียนงงเล็กน้อยแล้วตอบว่า "ผมก็เพิ่งเรียนจากคลิปของท่านเมื่อกี้นี้ไงครับ!"

"ไม่สิ ผมหมายถึง อาจารย์ที่ปรึกษาทางวิชาการของคุณน่ะ คือใคร?"

หลินเหยียนเข้าใจความหมาย "ผมเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยป้องกันประเทศครับ กันยายนนี้จะขึ้นปีสอง เรียนสาขารัฐศาสตร์การทหาร ไม่มีวิชาด้านนี้หรอกครับ..."

"...แล้วทักษะการทดลองพวกนี้ล่ะ?"

หลินเหยียนตอบอย่างไม่แน่ใจนัก "เอ่อ... เรียนรู้ด้วยตัวเองมั้งครับ?"

โลกทัศน์ของหงเยว่พังทลายลงตรงหน้า นี่ฉันถามแก หรือแกกำลังถามฉัน... เรียนรู้ด้วยตัวเองเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว!

"เออๆ ช่างเถอะ ฉันจำชื่อนายไว้แล้ว!"

หงเยว่วางสายทันที!

หลินเหยียนยืนงงเป็นไก่ตาแตก นี่ผม... ไปทำอะไรให้ใครโกรธหรือเปล่าเนี่ย?

แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ นอกจากที่พูดไปจะเป็นความจริงแล้ว ต่อให้ไม่ใช่ พวกเขาก็คงไม่เสียเวลามาเถียงกับเขาหรอก

ผมเป็นนักรบนะครับ ไม่ใช่นักวิชาการ!

หลิวเสี่ยวเฉินกระพริบตาปริบๆ อยากจะพูดอะไรบ้างแต่ก็พูดไม่ออก

หมอนี่มันเรียนรู้ด้วยตัวเองจริงๆ สินะ!

ตอนที่เจอกับหลินเหยียนครั้งแรก เขาเคยเปิดดูประวัติ ทั้งฐานะทางบ้าน ผลการเรียน งานอดิเรก และผลงานในกองทัพ ไม่มีบรรทัดไหนระบุว่าเคยทำการวิจัยทดลองอะไรพวกนี้เลย

ในวินาทีนี้ เขาเข้าใจถึงความ "เป็นตำนาน" ของหลินเหยียนลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก

หลินเหยียนเตรียมสารหลินลั่วซูที่สกัดได้ใส่ลงในหลอดทดลอง เขาเก็บหลอดทดลองลงในกล่องโลหะผสมในเป้สนามอย่างระมัดระวังเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่แตกเสียหาย แล้วหันมาทำท่าทางให้หลิวเสี่ยวเฉิน

"ภารกิจสำเร็จ!"