ตอนที่ 27 เคราะห์กรรมของแม่เลี้ยง

แม่นางหลิวโยนทารกน้อยที่เพิ่งคลอดทิ้งไปด้านข้างอย่างไม่ไยดี นางไม่อยากแม้แต่จะชายตามองเลือดในอกของตนเองด้วยซ้ำ

ตู้ต้าเจียงที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นดังนั้นก็ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ "นั่นมันเด็กที่เกิดจากท้องของเจ้านะ! เจ้าคิดจะทิ้งขว้างมันหรือไง?"

แม่นางหลิวกอดผ้าห่มแน่น ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร "หมอก็บอกชัดเจนว่าเป็นลูกชาย แล้วไหงคลอดออกมากลายเป็นลูกสาวได้เล่า! สวรรค์จงใจกลั่นแกล้งข้าชัดๆ!"

ก่อนหน้านี้ตู้ต้าเจียงยอมลงให้นางสารพัดก็เพราะเห็นแก่เด็กในท้อง แต่ตอนนี้เมื่อเด็กคลอดออกมาเป็นลูกสาวที่เขาชิงชังรังเกียจ เขาจึงไม่จำเป็นต้องไว้หน้าแม่นางหลิวอีกต่อไป

เขาตวาดเสียงแข็ง "เด็กคนนี้ เจ้าจะเลี้ยงหรือไม่เลี้ยง ถ้าไม่เลี้ยง ข้าจะเอาไปให้พี่สาวข้าเลี้ยงเอง!"

แม่นางหลิวเงยหน้ามองทารกน้อยด้วยแววตาเคียดแค้น กัดฟันกรอด "เอาไปเลย! เอาไปให้พ้นๆ!"

ตู้ต้าเจียงเองก็โมโหจนหน้าแดง เขาอุ้มทารกขึ้นมาแล้วหันหลังกลับ พลางสั่งเสียงเข้ม "อย่ามัวแต่นอนอู้อยู่บนเตียง ลุกขึ้นมาทำงานได้แล้ว!"

แม่นางหลิวชะงักกึก มองดูตู้ต้าเจียงด้วยขอบตาแดงก่ำ "ไอ้คนใจดำ! ไม่เห็นหรือไงว่าข้าเพิ่งคลอดลูก ยังไม่ทันจะได้อยู่ไฟเลยนะ"

ตู้ต้าเจียงแค่นเสียงหึ "คลอดลูกสาวจะมีหน้ามาอยู่เดือนอยู่ไฟอะไร! อย่ามาขี้เกียจสันหลังยาว ผักในสวนรอให้ไปเก็บอยู่!"

"ตู้ต้าเจียง! ตอนที่เจ้ามาสู่ขอข้า เจ้าไม่ได้เป็นแบบนี้นี่!" แม่นางหลิวด่าทอด้วยความเจ็บใจ

ตู้ต้าเจียงถลึงตาใส่นางอย่างดุดัน "ตอนนั้นเจ้าเป็นคนดันทุรังอยากจะแต่งกับข้าเอง มาตอนนี้จะมานึกรังเกียจข้าหรือ? สายไปแล้ว!"

พูดจบ เขาก็ถีบประตูห้องอย่างแรงจนเปิดออก แล้วอุ้มเด็กเดินจ้ำอ้าวออกไปทันที

พี่สาวคนโตของตู้ต้าเจียง นามว่า 'ตู้ต้าเหมย' อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านชางหลิว นางแต่งงานมาหลายปีแต่ก็ไม่มีบุตรเสียที

ที่ผ่านมานางมักจะคอยดูแลตู้หว่านชุนเป็นอย่างดี ครั้งนี้ตอนที่ตู้หว่านชุนแต่งงาน ตู้ต้าเจียงจงใจปิดบังไม่บอกนาง เพราะเกรงว่าพี่สาวจะเข้ามายุ่งวุ่นวายจนเสียเรื่อง

ตู้ต้าเจียงอุ้มลูกสาวมุ่งหน้าไปหาพี่สาวของตน

แม่นางหลิวนอนซมอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเผือดด้วยความโกรธแค้น ตะโกนไล่หลังสามี "ตู้ต้าเจียง ฝากไว้ก่อนเถอะ! คอยดูว่าข้าจะจัดการกับเจ้ายังไง!"

ตู้ต้าเจียงคร้านจะฟังเสียงบ่นด่าของนาง เขาเรียกรถเกวียนเทียมวัวแล้วพาทารกน้อยจากไป

แม่นางหลิวที่เพิ่งผ่านการคลอดลูก นอนอยู่อย่างโดดเดี่ยวในห้อง ไร้คนเหลียวแล

หมอตำแยที่มาทำคลอดให้ทนดูสภาพไม่ไหว จึงเอ่ยปากเห็นใจนาง "ผัวเจ้ามันไม่ใช่คนจริงๆ ทิ้งเมียที่กำลังอยู่ไฟไปดื้อๆ แบบนี้ได้ยังไง"

แม่นางหลิวตวัดสายตาขวางใส่ พลางตวาด "อย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน! เขาเป็นผัวข้า ไม่ใช่ผัวเจ้า ทำคลอดเสร็จแล้วก็ไสหัวไปซะ!"

หมอตำแยอุตส่าห์หวังดีกลับถูกด่าเปิง หน้าแดงด้วยความโมโห ชี้หน้านางแล้วว่า "ข้าว่าคนอย่างเจ้าสมควรโดนแล้วล่ะ!"

"ไสหัวไป!" แม่นางหลิวคว้าหมอนบนเตียงปาใส่หมอตำแยอย่างแรง

หมอตำแยไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด จึงรีบวิ่งหนีออกไป

แม่นางหลิวแค่นเสียงอย่างเย็นชา ฝืนสังขารลุกจากเตียง "ดี! ตู้ต้าเจียง ไม่มีเจ้า ข้าก็อยู่ได้!"

พูดจบ นางก็พยุงตัวลุกขึ้น เตรียมจะไปต้มน้ำขิงน้ำตาลทรายแดงดื่มในครัว

ไม่รู้ว่าเป็นคราวซวยหรืออย่างไร ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นประตู นางก็สะดุดเกือบล้มหน้าทิ่ม พอไปจุดไฟก็ถูกไฟลวกนิ้ว ตอนจะเทน้ำตาลทรายแดง มือก็ไม้สั่นจนทำหกเรี่ยราดเต็มพื้น

สรุปแล้ว น้ำขิงก็ไม่ได้กิน ครัวก็เละเทะไปหมด

ความเจ็บปวดระบมแล่นพล่านไปทั่วร่าง นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องโซซัดโซเซกลับไปนอนพักที่ห้อง พลางบ่นพึมพำกับตัวเอง "ซวยอะไรขนาดนี้เนี่ย!"

นับตั้งแต่ตู้หว่านชุนแต่งงานออกไป แม่นางหลิวก็เจอแต่เรื่องร้ายๆ ไม่หยุดหย่อน วันนี้ก็มีแต่เรื่องผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางคิดว่าคงเป็นแค่ช่วงดวงตกไม่กี่วัน หารู้ไม่ว่า... นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะเท่านั้น

ตัดภาพมาที่หมู่บ้านชางหลิว ตู้หว่านชุนและโจวรุ่ยหยวนเดินทางกลับมาถึงบ้านก่อนเวลาอาหารกลางวัน

ป้าโจวเห็นทั้งสองกลับมาเร็วกว่าที่คิด จึงรีบเดินเข้าไปหาตู้หว่านชุนแล้วเอ่ยถาม "เป็นอย่างไรบ้างลูก? แม่เลี้ยงใจร้ายคนนั้นรังแกเจ้าอีกหรือเปล่า? นางไม่รั้งพวกเจ้าให้อยู่กินข้าวกินปลาบ้างรึ?"

ตู้หว่านชุนคลี่ยิ้มบาง "ไม่ใช่ว่านางไม่ให้อยู่กินหรอกเจ้าค่ะ แต่เป็นพวกข้าเองที่ไม่อยากกินฝีมือนาง"

พูดจบ นางก็ประคองโจวรุ่ยหยวนให้นั่งลง วันนี้เขาฝืนยืนมาหลายรอบแล้ว ตู้หว่านชุนไม่อยากให้เขาต้องลำบากยืนนานไปกว่านี้

ป้าโจวรีบหันไปเตรียมยกสำรับอาหารออกมา ระหว่างเดินก็ไม่ลืมหันมากำชับตู้หว่านชุนว่า

"หว่านชุน ต่อไปนี้เจ้าไม่ต้องไปกลัวแม่เลี้ยงใจยักษ์คนนั้นแล้วนะ ถ้านางกล้ามารังแกเจ้าอีก แม่จะเอาไม้กวนปุ๋ยคอกฟาดให้นางร้องหาพ่อแม่ไม่ทันเลยคอยดู ส่วนพ่อเจ้า... หากเขาไม่รักเจ้า แม่คนนี้จะรักเจ้าเอง"