บทที่ 14 ความสนใจจากแฟนปืนใหญ่

เมื่อถึงปี 2007 ทีมชาติจีนได้ผ่านจุดสูงสุดไปแล้ว

เหมือนรถบรรทุกขยะคันยักษ์ที่เบรกแตก ไหลลงเขาอย่างควบคุมไม่ได้

ทีมชาติจีนที่เคยผ่านเข้ารอบเอเชียนคัพเมื่อสามปีก่อน...

สามปีต่อมา ภายใต้การนำของโค้ชจู พวกเขาตกรอบแบ่งกลุ่มเอเชียนคัพอย่างน่าอับอาย

มาถึงปี 2008

ทีมชาติจีนพ่ายคาบ้านให้กาตาร์และอิรักในรอบคัดเลือกบอลโลก ตกรอบด้วยการเป็นบูดบึ้งของกลุ่ม

ลูก "กังฟูคิก" ของถานหวังซง ในโอลิมปิก ไม่เพียงทำลายความหวังของทีมโอลิมปิก แต่ยังถีบทีมชาติจีนลงหลุมไปพร้อมกัน

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นต่อจากความพ่ายแพ้ในเอเชียนคัพ ที่ทุกคนต่างเรียกร้องให้ปฏิรูป

แฟนบอลและสาธารณชนต่างสั่งสมความไม่พอใจต่อนักเตะจีนอย่างรุนแรง

เฉินเทาโชว์ฟอร์มยอดเยี่ยมในการเดบิวต์บุนเดสลีกา ด้วยการทำแฮตทริกแอสซิสต์ ช่วยให้โบรุสเซีย ดอร์ทมุนด์ พลิกกลับมาชนะ 3-2

ข่าวเกี่ยวกับเฉินเทาเริ่มดึงดูดความสนใจจากแฟนบอล

แต่คนส่วนใหญ่กลับมองข้ามมันไป

คอมเมนต์ใต้ข่าวใน Sina Sports ไม่ค่อยจะสร้างสรรค์เท่าไหร่:

"เลิกอวยเหอะ ใครจะไปเชื่อ?"

"ประเมินแล้ว คิงตงคนต่อไปชัดๆ"

"อย่าเพิ่งดีใจไป บอลจีนมันเน่าเฟะไปหมดแล้ว"

...

"เมื่อก่อนก็เคยหวังกับนักเตะที่ไปค้าแข้งต่างแดน แล้วเป็นไงล่ะ?"

"ขี้เกียจอ่านข่าวพวกนี้แล้ว จะบอกให้นะ นักเตะเราไม่มีทางยืนระยะในลีกสูงสุดยุโรปได้หรอก"

"แค่นักเตะสำรองชายขอบ ก็โดนพวกบก.ไร้จรรยาบรรณปั้นให้เป็นเทพซะแล้ว"

เฉินเทาคือใคร?

เป็นไปไม่ได้ที่บก.ข่าวกีฬาของเว็บท่าจะบินไปสัมภาษณ์ถึงดอร์ทมุนด์ด้วยตัวเอง

ส่วนใหญ่ก็แปลและก๊อปปี้ข้อมูลมือสองมาจากเว็บต่างประเทศทั้งนั้น

เฉินเทาคือใคร?

ไม่มีใครรู้

คนส่วนใหญ่อ่านผ่านๆ แล้วก็ลืม ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ

มีแค่แฟนบอลดอร์ทมุนด์และบุนเดสลีกากลุ่มเล็กๆ เท่านั้นที่ขวนขวายหาข้อมูลเกี่ยวกับเขา

อย่างมากก็รู้แค่ว่าเฉินเทาไปยุโรปผ่านรายการเรียลลิตี้ "ฟุตบอลบอยส์" ของช่องหูหนาน

อายุ 15 ปี ถูกอาร์เซนอลเซ็นสัญญาเงียบๆ แล้วปล่อยยืมตัวไปโบรุสเซีย ดอร์ทมุนด์

อย่างไรก็ตาม ในบอร์ดแฟนคลับอาร์เซนอลบน Baidu...

กลุ่ม "กูนเนอร์ส" จำนวนหนึ่งเริ่มจับตามองและติดตามความเคลื่อนไหวของเฉินเทา

"เด็ก 15 ที่ศาสตราจารย์เซ็นมาคราวก่อน ฟอร์มดีใช้ได้เลยนะที่ดอร์ทมุนด์"

"หมายถึงเทพเทา เหรอ? ฉันดูไฮไลท์เขาแล้ว บอกตรงๆ โคตรเทพ!"

"ฉันก็ดู! นัดดอร์ทมุนด์เจอเบรเมน มันยอดมาก!"

"หือ? เทพขนาดนั้นเลยเหรอ? สื่อไม่อวยเวอร์ไปหน่อยเหรอ?"

"เก่งไม่เก่ง ไปดูเอาเอง"

"เก็บเลเวลในบุนเดสลีกาสักสองปี กลับมาอาร์เซนอลรับรองระเบิดเถิดเทิง!"

"คู่หูแดนกลาง เทพเทา-เชสน้อย แค่คิดก็ไร้เทียมทานแล้ว!"

"ฉันรู้สึกว่าพรสวรรค์เขาสูงกว่าฟาเบรกาสอีกนะ"

"แต่ปีนี้ดอร์ทมุนด์ฟอร์มห่วยมาก หวังว่าจะได้ลงเล่นเยอะๆ นะ"

...

เฉินเทาไม่รู้เลยว่าการเดบิวต์บุนเดสลีกาของเขาสร้างแรงกระเพื่อมในบ้านเกิดไม่น้อย

หลังจบเกมกับแวร์เดอร์ เบรเมน เขาโฟกัสไปที่การพัฒนาพรสวรรค์ของตัวเองมากขึ้น

ในสนามซ้อม เขาพยายามทดลองหาวิธีกระตุ้นความรู้สึก "ลูกจ่ายสมบูรณ์แบบ" นั้นออกมา

น่าเสียดายที่ความเข้มข้นของการซ้อมในทีมไม่มากพอ เขาเลยทำซ้ำไม่ได้สักที

คงต้องรอพิสูจน์ในสนามจริงนัดต่อไปเท่านั้น

"เฉิน เขาคุยกันว่าจะไปผ่อนคลายที่ไนท์คลับหลังซ้อม นายจะไปไหม?"

นูริ ซาฮิน ที่เพิ่งวิ่งรอบสนามเสร็จ เดินหอบแฮ่กเข้ามาถามอย่างมีลับลมคมใน

เฉินเทามองเขาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน:

"ดูสภาพฉันสิ เข้าไปได้หรือไง?"

“แต่เขาคุยกันหมดแล้วนะ ติงก้าบอกว่าจะเลี้ยงด้วย”

นูริ ซาฮิน เมื่อก่อนเป็นเด็กดี แต่ตอนนี้เริ่มใจแตกซะแล้ว

"นายยังเด็กนะ โฟกัสเรื่องซ้อมกับแข่งเถอะ อย่าให้พวกนั้นพาเสียคน"

“บางทีฉันก็รู้สึกว่านายไม่ใช่เด็กวัยรุ่นเลยนะ” นูริ ซาฮิน ส่ายหน้ามองเฉินเทา

เฉินเทาลังเล เหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้

หันกลับไปมองเพื่อนร่วมทีมที่จับกลุ่มคุยหัวเราะร่าเริงอย่างขี้เกียจระหว่างซ้อม

แล้วก็หัวหน้าโค้ช... หัวหน้าโค้ชไปไหน?

ในสนามมีแค่ผู้ช่วยโค้ช ดิ๊ก เฟรน ส่วนหัวหน้าโค้ช โธมัส ดอลล์ หายหัวไปไหนไม่รู้

นี่คือสิ่งที่เฉินเทาไม่เข้าใจ

ฤดูกาลเพิ่งผ่านไปครึ่งทาง ดอร์ทมุนด์รั้งอันดับ 11

ถ้าฮึดหน่อย ก็ยังมีลุ้นพื้นที่แชมเปียนส์ลีก

แต่ดูเหมือนทุกคนจะพอใจกับสถานการณ์ปัจจุบัน และไม่มีแรงจูงใจที่จะดิ้นรน

เห็นแต้มห่างเป็นสิบแต้ม ก็ถอดใจกันหมด

อยู่รอดในลีกได้สบายๆ ไม่ต้องดิ้นรนหนีตกชั้น

ทั้งทีมเลยอยู่ในโหมดชิลล์ สบายๆ

ซ้อมขี้เกียจ นักเตะขาดความกระหาย ชนะนัดเดียวก็เหลิง แล้วก็พากันไปเที่ยวผับ

แบบนี้ดีแล้วเหรอ?

ทีมยังมีปัญหาอีกเพียบ!

เกมรับแดนกลางและแดนหลังรั่ว ทีมเวิร์กห่วยแตก

เกมรุกแดนหน้าสะเปะสะปะ ไร้รูปแบบ อาศัยความสามารถเฉพาะตัว

ถ้าเฉินเทาไม่ใช้สกิลส่วนตัวเจาะช่องในนัดที่แล้ว

โบรุสเซีย ดอร์ทมุนด์คงโดนแวร์เดอร์ เบรเมนยำเละคาบ้านไปแล้ว!

ในช่วงเวลาที่ทีมต้องการการปรับปรุงแก้ไขที่สุด หัวหน้าโค้ช โธมัส ดอลล์ กลับหายหัว ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปยุ่งอะไรอยู่

ขนาดเฉินเทาที่เป็นนักเตะยืมตัว ยังเป็นห่วงทีมมากกว่าหัวหน้าโค้ชซะอีก

"ฉันสังหรณ์ใจว่าโค้ชคงอยู่ได้อีกไม่นานหรอก"

"หือ? นายหมายความว่ามิสเตอร์ดอลล์จะโดนปลดเหรอ? เขาพาทีมรอดตกชั้นเมื่อฤดูกาลที่แล้วนะ"

นูริ ซาฮิน ไม่อยากจะเชื่อ

"รอดตกชั้น? เป้าหมายเราแค่รอดตกชั้นเหรอ?"

"เอ่อ..."

นูริ ซาฮิน อึ้งไปเหมือนกัน

ใช่สิ ดอร์ทมุนด์ตกต่ำถึงขั้นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

จำได้ว่าตอนเด็กๆ โบรุสเซีย ดอร์ทมุนด์ คือแชมป์บุนเดสลีกา ทีมที่ต่อกรกับบาเยิร์น มิวนิค ได้อย่างสมน้ำสมเนื้อ

คือ "เสือเหลือง" ที่ดุดันและเร้าใจ!

...

ผลของการซ้อมย่อมสะท้อนออกมาในการแข่งขันจริงอย่างไม่ต้องสงสัย

บุนเดสลีกานัดที่ 13 โบรุสเซีย ดอร์ทมุนด์ เปิดบ้านเสมอกับ ไอน์ทรัค แฟร้งค์เฟิร์ต 1-1

รอบนี้เฉินเทามีชื่อติดทีม แต่ไม่ได้เป็นตัวจริง นั่งสำรองข้างสนาม

ครึ่งแรก ดอร์ทมุนด์เจาะทางริมเส้นได้ ดาวยิงฟรายชาร์จลูกเปิดเข้าประตูไป

นำแฟร้งค์เฟิร์ตในบ้าน 1-0

จากนั้นเพื่อนร่วมทีมก็เล่นกันแบบชิลล์ๆ แถมยังหมูหกพลาดโอกาสทองไปหลายครั้ง

เฉินเทาถอนหายใจในใจ กุมขมับด้วยความเพลีย

"จ่ายสิ! ยืนโล่งขนาดนั้น จ่ายสิโว้ย!"

"ทำไมบอลตายอีกแล้ววะ?"

"หลังเข้า! หลังเข้า!! ไม่ระวังตัวกันเลย"

สงสัยติงก้าพาเพื่อนไปเที่ยวผับอีกแน่ๆ แต่ละคนวิ่งขาอ่อนปวกเปียกกันหมด

นูริ ซาฮิน วัย 20 ปี นั่งสำรองอยู่ด้วยกัน

เขาก็เริ่มเห็นปัญหาของทีมแล้ว

"เฉิน นายพูดถูก ดูเหมือนเราจะมีปัญหาเยอะจริงๆ"

"ขืนเล่นแบบนี้ มีหวังทำแต้มหล่นในบ้านแน่"

ครึ่งหลัง คำทำนายของเฉินเทาเป็นจริง

นาทีที่ 52 กองหลังประกบตัวพลาดในเขตโทษ ปล่อยให้แฟร้งค์เฟิร์ตยิงตีเสมอได้ง่ายๆ

1-1!

ผ่านไปแค่ 3 นาที นาทีที่ 55

แบ็กซ้าย อี ยอง-พโย โดนคู่แข่งเผาเครื่อง ร่างกายบอบบางสู้แรงปะทะไม่ได้เลย

ได้แต่มองปีกคู่แข่งเลี้ยงตัดเข้าเขตโทษแล้วซัดมุมแคบแสกหน้าเข้าประตูไป

1-2!

โดนรัวสองลูกติด!

จากที่จะได้ 3 แต้ม กลายเป็นไม่ได้แม้แต่แต้มเดียว

กล้องจับภาพไปที่อัฒจันทร์เวสต์ฟาเลน แฟนบอลนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด ไม่เข้าใจว่าทีมรักเป็นบ้าอะไร

โธมัส ดอลล์ หน้าเครียด เม้มปากแน่น

ในที่สุด หลังจากเฉินเทาวอร์มอัพจนเปื่อย เกมก็ดำเนินมาถึงนาทีที่ 85

หัวหน้าโค้ชเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังเหลือโควตาเปลี่ยนตัวอีก 3 คน

เรียกเฉินเทากับซาฮินกลับมา

"รีบเปลี่ยนชุด เตรียมลงสนาม"

ส่วนจะให้เล่นยังไง โธมัส ดอลล์ อธิบายไม่ถูก ได้แต่ขยับปากพูดประโยคง่ายๆ:

"พยายามเข้า วิ่งหาช่อง แล้วหาจังหวะดู"

เฉินเทากับซาฮินมองหน้ากัน เห็นความจนปัญญาในแววตาของอีกฝ่าย

"จะเล่นยังไงดี?"

"ส่งมาให้ฉัน เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

เฉินเทามั่นใจ แบกรับภาระเกมรุกไว้เอง

ซาฮินไม่สงสัยเลย เขารู้ว่าเฉินต้องมีวิธีแน่

เฉินเทาทุ่มเทเต็มที่หลังจากลงมาเป็นปีกขวา สร้างโอกาสหวาดเสียวทางกราบขวาได้หลายครั้ง

เขาเลี้ยงผ่านฟูลแบ็กคู่แข่งได้ตลอด แล้วเปิดบอลเข้ากลาง

แต่ความพยายามของเขาสูญเปล่า ลูกเปิดลอยข้ามหัวเพื่อนไปออกอีกฝั่ง

"เฮ้ย! เปิดบ้าอะไรวะ?!"

"โทษที ของฉัน ของฉันเอง"

ฟราย กองหน้าเบอร์หนึ่งทำหน้าเซ็ง

เขาไม่อยากเชื่อว่าเฉินเทาจะเลี้ยงผ่าน 2 คนแล้วเปิดบอลได้จริงๆ

"คราวหน้าฉันจะระวังกว่านี้!"

นาทีที่ 88 แฟร้งค์เฟิร์ตบุกเพลินจนโดนผู้รักษาประตูรับบอลได้ แล้วเปิดเกมเร็วมาที่ซาฮิน

นูริ ซาฮิน เงยหน้ามองแดนหน้า เพื่อนร่วมทีมส่วนใหญ่ยืนขาตาย รอรับบอล

มีแค่เฉินเทาที่รับบทปีกขวาจำเป็น พยายามวิ่งตัดเข้าใน

"ฝากด้วยนะ เฉิน"

คู่แข่งดันสูง เปิดพื้นที่ว่างเพียบ

ถ้าครั้งนี้ทำไม่ได้ ก็คงไม่มีโอกาสแล้ว

ซาฮินกะระยะ แล้ววางบอลยาวอย่างแม่นยำ

ลูกฟุตบอลลอยข้ามครึ่งสนาม วิถีเรียดและแรง พุ่งตรงไปหาเฉินเทา

กองหลังแฟร้งค์เฟิร์ตยังพอมีสติ ประกบเฉินเทาจากด้านหลังคนหนึ่ง อีกคนวิ่งมาซ้อน

จังหวะที่เฉินเทากำลังจะโดนรุมกินโต๊ะ

เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกคุ้นเคยที่เท้าขวาอีกครั้ง พลังงานอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่ว!

"นี่ฉัน... เลี้ยงผ่านครบ 5 ครั้งแล้วเหรอ?"

วินาทีนั้น เขาไม่มีเวลาคิดไตร่ตรอง

เผชิญหน้ากับลูกบอลที่พุ่งมา เขาใช้ส้นเท้าขวาสะกิดบอลเบาๆ โดยไม่ต้องมอง ส่งบอลเข้าเขตโทษไปอย่างนิ่มนวล

"เขาทำบ้าอะไรน่ะ?!"

คนรอบข้างอึ้งไปหมด หมอนี่เตะมั่วหรือเปล่า?

นักเตะแฟร้งค์เฟิร์ตตั้งตัวไม่ทัน จนกระทั่งเงาสีเหลืองดำพุ่งปราดออกมาจากกลุ่มผู้เล่น ทะลวงเข้าเขตโทษ!

"อเล็กซานเดอร์ ฟราย!!!"

คนนับหมื่นบนอัฒจันทร์เวสต์ฟาเลนลุกฮือขึ้นยืนพร้อมกัน!