Chapter 1250 ยังมีระดับสูงรออยู่

พี่ชาย.

ข้าผิดไปแล้ว.

เพียงคำพูดไม่กี่คำที่ทำให้จุนซ่างเซียวงงงวยเล็กน้อย.

นี่ใช่เหล่าต้าชั้นหกที่กวนบาทาก่อนหน้านี้จริงรึ? ยอมแพ้อย่างงั้นรึ?

เจ้านี้มันจะคาดเดาไม่ได้มากไปไหม!

ในความเห็นของจุนว่างเซียว นักโทษหลายพันคนนั้นแข็งแกร่งมาก ร่วมมือสร้างม่านพลังอันแข็งแกร่ง จนบังคับให้เขาต้องใช้แมลงกาลอากาศ กล่าวได้ว่าอีกฝ่ายควรจะแข็งแกร่งกว่าปิศาจสุราอีก!

“ไม่ใช่สิ!”

จุนซ่างเซียวที่ตระหนักได้ถึงปัญหาทันที ฝ่ายตรงข้ามที่แผ่กลิ่นอายออกมานั้น ดูไม่ได้แข็งแกร่ง ดังนั้นจึงอาศัยความร่วมมือพลางเอ่ยออกมาว่า“นี่เขาไม่ได้แข็งแกร่งเลยอย่างงั้นรึ?!”

ระบบเอ่ย “มีพลังเสน่ห์ไง.”

“......”

จุนซ่างเซียวเกือบล้มหัวทิ่ม.

บุรุษก็ไม่ใช่ สตรีก็ไม่เชิง คาดไม่ถึงเลยว่าจะมีพลังเสน่ห์เท่านั้น ไม่แปลกใจเมื่อเขาทะลวงม่านพลังแล้ว เมื่อเข้าถึงตัวอีกฝ่ายไม่สามารถหลบ เพราะไม่มีพลังที่จะหลบนั่นเอง.

!

เจ้านี่เป็นผู้ต้องขังร้ายแรงชั้นที่หก ไม่ต้องเอ่ยเลยว่าอยู่ในระดับสะบั้นมิติระดับกลางหรือไม่ ทว่าพลังเสน่ห์ก็ไม่ธรรมดาจริง ๆ.

“โฮสน์ไม่สังเกตรึ?”ระบบเอ่ย “นักโทษร้ายแรงในแต่ละชั้นมีนิสัยที่แตกต่างกัน ไม่ได้แบ่งแยกกันที่ความแข็งแกร่ง.”

“ก็ใช่.”

“เมื่อกี้ นักโทษหลายพันคนที่ถูกจิตวิญญาณเพลิงเผา เหมือนว่าพลังควบคุมร่างของพวกเขาหายไป ดูเหมือนว่าจะเกี่ยวข้องกับเขา.”

จุนซ่างเซียวที่ราวกับตระหนักอะไรบางอย่างได้ “เจ้านี่สามารถควบคุมคนอื่นได้ เป็นทักษะที่ทำให้คนอื่นหลงหัวปักหัวปำสินะ!”

เดี๋ยวนะ!

เจ้านั่นล่ะ?

ขณะจุนซ่างเซียวครุ่นคิด พบว่านักโทษร้ายแรงที่คุกเข่าด้านหน้าได้หายไปแล้ว ดังนั้นได้ส่งจิตสัมผัสออกไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว.

“ครืดดด ----”

ในเวลานั้น ได้ยินเสียงเสียดสี ราวกับพลังบางอย่างที่ทะลวงเข้ามาในร่าง บุกรุกไปยังจิตสำนึกของเขาในทันที.

“ฟู่ ฟู่!”

เสี่ยวฮั่วและเสี่ยวเซี่ยที่เข้าปะทะพลังดังกล่าวในทันที.

จุนซ่างเซียวที่หันหน้ากับไป บนโต๊ะในความมืด มีฉินโบราณตั้งอยู่ นักโทษร้ายแรงที่หายไปได้นั่งอยู่ด้านหลังฉิน พร้อมกับกรีดสายฉินส่งพลังออกมา.

[**琴 ฉิน= พิณจีน]

“วูซซซซซ!”

เสียงฉินที่กวาดม้วนออกมา ปกคลุมทั่วทั้งคุกทั้งชั้น.

เหล่านักโทษที่ตาใสกระจ่าง เวลานี้กลายเป็นบ้าคลั่งอีกครั้ง ไม่สนแม้แต่ร่างกายที่ได้รับบาดแผลเจ็บปวดทรมาน ลุกขึ้นมาสร้างค่ายกลมนุษย์ขวางนักโทษร้ายแรงในทันที.

“เจ้าหนู.”

นิ้วทั้งสิบที่วางอยู่บนสายฉิน พร้อมกับเผยยิ้ม “สามารถต้านการโจมตีของข้าฉินหลินหรานได้ ถือว่ามีความสามารถเล็กน้อย.”

ที่มุมปากของเขายกยิ้มอย่างอหังการ ไม่มีร่องรอยท่าทางน่าสงสารคุกเข่าขอร้องก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย.

“......”

จุนซ่างเซียวแค่นเสียงเหยียดหยัน “แท้จริงแล้วเจ้าแกล้งยอมจำนน.”

ฉินหลินหรานเอ่ย “การศึกไม่หน่ายเล่ห์.”

“ฟิ้ว!”

จุนซ่างเซียวที่ยกหอกสะบั้นเก้าสวรรค์ไปด้านหน้าเอ่ยออกมาว่า“หากเดาไม่ผิด เจ้าไม่ได้แข็งแกร่งอะไร แต่กลับมีความสามารถควบคุมจิตใจนักโทษ ปกป้องตัวเองและจัดการศัตรูคนอื่น ๆ สินะ.”

“ถูกแล้ว.”

ฉินหลินหรานเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ดังนั้นนายน้อยผู้นี้จึงเป็นนักโทษร้ายแรงระดับ B ในคุกชั้นหกเท่านั้น ซึ่งมีความอันตรายกว่าระดับ C”

ระดับ B?

ระดับ C ?

จุนซ่างเซียวเอ่ย “ยังมีระดับ A ที่เหนือขึ้นไปอีกรึ?”

ฉินหลินหรานไม่อธิบาย ก่อนที่จะกรีดสายฉิน ด้วยรอยยิ้ม “นายน้อยจะเริ่มแสดงแล้ว หวังว่าเจ้าจะสนใจให้ความเคารพ.”

“วูซซซซ!”

“วูซซซซ!”

สายฉินที่สั่นไหว ก่อรูปสร้างคลื่นเสียงพุ่งออกมา.

ในเวลานั้นทั้งชั้นหกที่เงียบสงบกลายเป็นบิดเบี้ยว ห้วงมิติที่กำลังสั่นไหวเหมือนกับผืนน้ำ.

พลังทะลวงสู่จิตสำนึกที่มากขึ้นและมากขึ้น จุนซ่างเซียวที่สร้างม่านพลังป้องกันแล้ว ทว่าก็ยังถูกทะลวงเข้ามาในร่างกาย.

เสี่ยวฮั่วและเสี่ยวเซี่ยที่คอยปกป้องพลังดังกล่าวอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้เริ่มหัวหมุนไปเรียบร้อยแล้ว.

“ท่านพ่อ!”

เสี่ยวฮัวเอ่ย “ข้ากำลังจะรับไม่ไหวแล้ว.”

“เรียกข้าว่าจูเหริน! อย่าเรียกข้าว่าพ่อ!”

แม้นว่าจะกล่าวตะโกนดัง ทว่าก็สามารถบอกได้ว่าพลังฉินนั้นแปลกประหลาด หากว่าเขาตกอยู่ในการควบคุมของสตรี คงดูไม่จืดแน่ ดังนั้นจึงเร่งรีบโคจรวิชาลับสวรรค์กลั่นวิญญาณทันที.

“ตึง ตึง ตึง ♫♫~♬!”

นิ้วของฉินหลินหรานทั้งสิบขยับไม่หยุด.

เสียงดนตรีที่เลื่อนลั่นกึกก้องไปทั่ว.

อากาศที่ราวกับจะถูกละลายไปด้วยเสียงเพลง.

พลังโจมตีที่ราวกับสายน้ำที่เชี่ยวกราก.

พลังที่ควบคุมนักโทษเบ็ดเสร็จ.

“......”

ใบหน้าของจุนซ่างเซียวที่บิดเบี้ยวมากขึ้นและก็มากขึ้น.

สองร่างจิตวิญญาณ พร้อมกับวิชาลับสวรรค์กลั่นวิญญาณ ป้องกันจิตสำนึกของเขาจากการล่วงล้ำของพลังดนตรีควบคุมที่หนาแน่นมากขึ้นและก็มากขึ้น.

“รออะไรอยู่!”

ระบบเอ่ย “ยังไม่รีบใช้ไม้ตายอีก!”

“มารดามันเถอะ!”

ในเวลานั้น จุนซ่างเซียวที่ตะโกนด้วยความโกรธ พร้อมกับนำเวทย์เปลี่ยนรูปเครื่องเสียงออกมา ขณะยกมือขวาขึ้นชู โทรโข่งขยายเสียงออกมาด้วย!

ระวัง!

พลังทำลายสูงมาแล้ว!

“ติ๊ง! ระบบเข้าสู่สถานะระงับการทำงานชั่วคราว....”

......

“หืม?”

ฉินหลินหรานที่เห็นจุนซ่างเซียวนำของประหลาดสองอย่างออกมา ที่มุมปากกระตุกด้วยความเหยียดหยัน นิ้วทั้งสิบที่เคลื่อนไหวเร็วขึ้น.

ภายใต้การแสดงของตน แม้แต่เหล่านักโทษที่ดื้อรั้น มีจิตใจแกร่งกล้า ท้ายที่สุดยังถูกเขาควบคุม จะมีใครสามารถทนพลังของเขาได้กัน!

“ตึง! ตึง ตึง! ตึง ตึง ตึง ♫♫~♬ -----”

ในเวลานั้น เวทย์เปลี่ยนรูปเครื่องเสียงที่ดนตรีอันร้อนแรงเริ่มเกริ่นบรรเลงทำให้บรรยากาศรอบ ๆ ร้อนขึ้น.

เพราะว่าเวลานี้ เสียงเพลงที่ดังขึ้นด้วย เสียงกลองที่หนักหน่วงดังกึกก้อง ผสานกับเสียงดนตรีอื่น ๆ ที่หนักหน่วงแรงขึ้นและก็แรงขึ้น .

“กึก!”

จุนซ่างเซียวที่ก้าวไปด้านหน้า เงยหน้าชูคอ ยกโทรโข่งเล็งไปด้านหน้า.

เสียงดนตรีที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ หนักหน่วงเปี่ยมล้นด้วยพลัง.

สาม สอง .......

“ก้าวเดินทางบนเส้นทางอันยาวไกลกับเจ้า♫♫~♬!”

“ย้อมจิตใจให้ก้าวหาญและร้อนรุ่ม♫♫~♬!”

“ค้นหาตัวตนและรักแท้♫♫~♬!”

“หยุดแวะพักที่บ้านเกิด♫♫~♬!”

[ที่มา ยาจกซู https://www.youtube.com/watch?v=wmZv2Y4Dtp8&ab_channel=Digitallearning

เสียงร้องประกอบดนตรีที่รุนแรงหนักหน่วงดังผ่านโทรโข่ง ก่อรูปสร้างร่างสัตว์ร้ายจากโบราณกาลโจมตีไปทั่วทุกทิศทาง.

“พรูดดด!”

“พรูดดด!”

เหล่านักโทษที่จมอยู่ในมนสะกด ได้ยินเสียงร้องของจุนซ่างเซียว เวลานี้บาดเจ็บไปจนถึงอวัยวะภายใน ก่อนหน้าก็บาดเจ็บหนักอยู่แล้ว ตอนนี้ต้องกระอักโลหิตออกมาอย่างบ้าคลั่ง.

ฉินหลินหรานที่ใบหน้ายิ้มแย้มก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์.

เขาผู้มีพรสวรรค์ทางดนตรีสูงส่ง จะทนกับบนเพลงที่ขาดสุนทรีศาสตร์นี่ได้อย่างไร เสียงเพลงและดนตรีที่ไปคนละทางกำลังกระหน่ำมาไม่หยุด!

“ติ๊ง!”

ฉินหลินหรานที่พยายามสงบใจ นิ้วที่ยังคงวางบนเส้นฉิน ขณะส่งเสียงดนตรีก่อรู้สร้างพายุที่รุนแรงขึ้นมา!

“ฟู่ ฟู่!”

เสียงที่ดังก้องเปลี่ยนเป็นทหารม้ากำลังพุ่งกระโจนเข้าปะทะสัตว์ร้าย.

“โบกมือรับสุริยันตจันทรา♫♫~♬!”

“ยิ้มรับสายลมที่ชำระล้างความบ้าคลั่งของข้า♫♫~♬!”

จุนซ่างเซียวที่ยังคงร้องเพลงดังขึ้นเรื่อย ๆ เสียงเพลงที่แปลกประหลาดรุนแรงทำลายสะบั้นแก้วหู.

เพลงและดนตรีที่ไม่ผสานกัน ราวกับเสียงครวญครางของอสุรกายอันดุร้าย!

“ฟู่ ฟู่!”

“ฟู่ ฟู่ ซูมมมมม!”

สัตว์ร้ายจากโบราณที่เติบใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่เปี่ยมล้นด้วยพลังสะบั้นอากาศ พุ่งออกไปไม่หยุด.

ความรุ่มร้อนพลังที่โหดร้าย.

พร้อมจะทำลายทุกอย่างให้สิ้นในการโจมตีเดียว!

“โฮกกกก!”

“โฮกก โฮกก โฮกกก!”

เสียงของจุนซ่างเซียวที่ราวกับคลื่นสัตว์ร้ายคำรามโจมตีโถมทับไปยังฉินหลินหราน.

“ตูมมม! ตูมมม! ตูมมม!”

สายฉินที่ขาดสะบั้นไปทั้งหมด!

ฉินหลินหรานที่ลอยกระเด็นออกไปทันที ขณะปะทะเข้ากับผนัง ก่อนที่จะหมอบกองอยู่กับพื้น ยากจะระงับอาการบาดเจ็บ จนต้องกระอักโลหิตออกมา.

“เผชิญกับโชคชะตาอย่างไม่ขลาด♫♫~♬!”

“ทั้งสำเร็จและล้มเหลวก็ไม่หยุด♫♫~♬!”

จุนซ่างเซียวยังคงดื่มดำกับการร้องเพลง ยังคงเงยหน้าตะเบ็งเสียงไม่สนใจรอบข้างเลยแม้แต่น้อย.